Kural 817 · நகைவகைய ராகிய நட்பின் பகைவரால்

இனிய முகத்தின் ஆபத்து

சென்னையின் அருகே ஒரு சிறிய நகரத்தில் ஆறுமுகம் என்பவர் சிறு துணிக்கடை வைத்திருந்தார். அவருடைய கடைக்கு எதிரே இன்னொரு கடைக்காரர் ராமசாமி இருந்தார். ராமசாமி தினமும் ஆறுமுகத்தைப் பார்த்துப் புன்னகையோடு, "வணக்கம் அண்ணா" என்பார். ஆறுமுகத்தின் கடை சிறப்பாக நடைபெறும்போது அவரைப் பாராட்டுவார். வாரத்துக்கு ஒருமுறை தேநீர் அழைப்பார்.

ஆறுமுகம் அவரை நண்பர் என்று நம்பினார். தன் சப்ளையர்கள், வாடிக்கையாளர்கள், விலைகள், தள்ளுபடி என்று தன் வணிக இரகசியங்களை எல்லாம் அவரிடம் சொன்னார். ராமசாமி அவற்றைக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டார்.

சில மாதங்களில் ஆறுமுகத்தின் வாடிக்கையாளர்கள் ஒவ்வொருவராக ராமசாமியின் கடைக்குச் சென்றனர். அங்கே ஆறுமுகத்தை விடக் குறைந்த விலையில் பொருள்கள் கிடைத்தன. ஆறுமுகத்தின் சப்ளையர்களும் ராமசாமியிடம் தள்ளுபடி கொடுத்தனர். எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் ஆறுமுகம் சொன்ன இரகசியங்களே என்பது அவருக்குப் புரிந்தபோது காலம் கடந்துவிட்டது.

ஆறுமுகம் தன் தவறிலிருந்து பாடம் கற்றார். அடுத்த ஆண்டில் தம் கடையில் வாடிக்கையாளர்களுக்குப் புதிய திட்டங்களை அறிமுகம் செய்தார். சப்ளையர்களிடம் நேரடியாகப் பேசி நம்பிக்கையைப் புதுப்பித்தார். ராமசாமியிடம் எந்த இரகசியமும் சொல்லவில்லை. அவர் வணிகம் மெதுவாக மீண்டது.

ஆறுமுகம் மனம் உடைந்தார். ராமசாமியிடம் நேரில் சென்று கேட்டார். ராமசாமி அதே புன்னகையோடு, "வணிகத்தில் இது சகஜம் அண்ணா" என்றார். அந்தப் புன்னகை இப்போது ஆறுமுகத்தின் மனத்தை எரித்தது.

ராமசாமியின் கடையும் இறுதியில் நீடிக்கவில்லை. தனக்கு இனிமையாகப் பேசுபவர்களே நம்பத் தக்கவர்கள் என்று நம்பிய அவர் தம் ஊழியர்களால் ஏமாற்றப்பட்டார். போலி நட்பைக் கையாண்டவர் அதே போலி நட்பில் விழுந்தார்.

ஆறுமுகம் அன்று இரவு தன் கணக்குப் புத்தகத்தை மூடிவிட்டு, வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து வானத்தைப் பார்த்தார். புன்னகையின் பின்னால் இருக்கும் கணக்குகளை அறியாமல் இருந்த தன் அறியாமை நினைவுக்கு வந்தது.

ஆறுமுகம் தம் பிள்ளைகளுக்கும் இதனைச் சொல்லிக்கொடுத்தார். இனிமையாகப் பேசுபவர் அனைவரையும் வெறுக்கக் கூடாது; ஆனால் இனிமையை மட்டும் நம்பிப் பாதுகாப்பைத் தளர்த்தவும் கூடாது என்றார்.

அடுத்த நாள் ஆறுமுகத்தின் எதிர்க்கடைக்காரர் மற்றொருவர், வெளிப்படையாகப் போட்டியாளராக இருந்தவர், வந்து, "நான் உங்களுக்குப் போட்டி; ஆனால் உங்கள் இரகசியத்தை எப்போதும் கேட்கமாட்டேன். நீங்கள் நேர்மையாக வணிகம் செய்தால் இருவரும் வாழலாம்" என்றார். அவர் சொல்லில் கடுமை இருந்தாலும் அதில் நேர்மையும் இருந்தது. ஆறுமுகம் அன்று நட்பின் முகம் வேறு, உண்மை வேறு என்பதை முழுமையாக உணர்ந்தார்.

The Danger of a Pleasant Face

In a small town near Chennai a man named Arumugam kept a small cloth shop. Opposite his shop was another shopkeeper, Ramasamy. Every day Ramasamy would smile at Arumugam and say, "Greetings, elder brother." When Arumugam's shop did well, he praised him. Once a week he invited him for tea.

Arumugam trusted him as a friend. He told him all his trade secrets: his suppliers, customers, prices and discounts. Ramasamy listened carefully.

Within a few months Arumugam's customers began going one by one to Ramasamy's shop. There they found goods at lower prices than at Arumugam's. Arumugam's suppliers too gave Ramasamy discounts. By the time he understood that the secrets he himself had told lay behind it all, it was too late.

Arumugam's heart broke. He went and asked Ramasamy directly. With the same smile, Ramasamy said, "This is common in business, elder brother." That smile now burned in Arumugam's mind.

Arumugam taught his children the same. We need not despise everyone who speaks sweetly, he said, but we should not slacken our guard on the strength of sweetness alone.

The next day another shopkeeper, an open competitor, came and said, "I am your competitor, but I will never ask your secrets. If you trade honestly, both of us can live." There was sharpness in his words, but also honesty. That day Arumugam fully understood that the face of friendship is one thing and truth another.