Kural 858 · இகலிற்கு எதிர்சாய்தல் ஆக்கம் அதனை – Tamilone

Kural 858 · Hostility · இகல்

இகலிற்கு எதிர்சாய்தல் ஆக்கம் அதனைமிக்லூக்கின் ஊக்குமாம் கேடு.

Ikalirku Edhirsaaidhal Aakkam Adhanai / Mikalookkin Ookkumaam Ketu

The avoiding of strife leadeth unto prosperity: but if thou allow it to grow apace, ruin will not lag far behind.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

இகலுக்கு எதிரே பணிந்து நடத்தல் வளத்தைத் தரும்; அதை மேலும் வளர்ப்பின் கேடு விரைந்து வரும்.

Meaning

To yield before hostility is prosperity; if one nurtures and enlarges it, ruin will be urged on.

சொற்பொருள் Word by word

இகலிற்கு: for hostility
எதிர்சாய்தல்: to yield against
ஆக்கம்: prosperity
அதனை: it
மிகலூக்கின்: if one nurtures
ஊக்கும்: will urge
கேடு: ruin

விளக்கம்

இக்குறள் இகலைக் கையாளும் இரு வழிகளையும் அவற்றின் விளைவுகளையும் எதிரெதிராகச் சொல்கிறது. ஒன்று, இகலுக்கு எதிரே சாய்ந்து, அதாவது பணிந்து, விட்டுக்கொடுத்து நடத்தல்; அது 'ஆக்கம்', அதாவது வளத்தையும் வளர்ச்சியையும் தரும். இன்னொன்று, இகலை மிகுதிப்படுத்தி வளர்த்தல்; அது 'கேடு', அதாவது அழிவை நோக்கி விரைவாக இழுத்துச் செல்லும் என்கிறார் வள்ளுவர்.

இங்கே 'ஊக்குமாம்' என்பது தூண்டுமாம் என்ற பொருளில் வருகிறது. இகலை மிகுதிப்படுத்துவது அழிவைத் தூண்டி அழைப்பது போன்றது. ஒவ்வொரு சிறு கோபமும் சிறு பழிச்சொல்லும் அழிவுக்கான படிக்கட்டாகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு சிறு விட்டுக்கொடுப்பும் ஆக்கத்துக்கான விதையாகிறது.

உரையாசிரியர்கள் இதை முந்தைய குறளின் தொடர்ச்சியாகக் கொள்கின்றனர். முந்தைய குறள் இகலை எதிர்த்து நின்று வெல்வதின் ஆபத்தைச் சொல்லியது; இக்குறள் அதன் எதிர்முகமான பணிவின் ஆக்கத்தைச் சொல்கிறது. இரண்டையும் சேர்த்துப் பார்த்தால் இகலைக் கையாளும் ஒரு முழுமையான பார்வை கிடைக்கிறது.

ஆக்கம் என்பது வெறும் செல்வம் மட்டுமல்ல; உறவுகளின் வளம், மன அமைதி, சமூக மதிப்பு, வணிக வளர்ச்சி ஆகிய அனைத்தும். இகலைத் தவிர்க்கும் குடும்பமும் நிறுவனமும் ஊரும் வளர்கின்றன. இகலை வளர்ப்பவை சிதைகின்றன.

எனவே எந்தச் சிக்கலிலும், 'இதை வளர்ப்பேனா, தணிப்பேனா?' என்று ஒரு கணம் நின்று எண்ணுவது நம் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கக்கூடும்.

சிறு விட்டுக்கொடுப்புகளை நாள்தோறும் செய்யும் குடும்பம் ஒரு பெரிய மோதலைக் காணாமலேயே வாழ்கிறது. இது தாமதமாகக் கிடைக்கும் ஆக்கம் அல்ல; ஒவ்வொரு நாளும் சேரும் வளம். அதனால் இதை நாள்தோறும் பயிலும் ஒழுக்கமாகக் கொள்ள வேண்டும்.

மேலும் இகலைத் தணிக்கும் வழிகளாகப் பொறுமை, நேரடியாகப் பேசுதல், மூன்றாம் நபரின் கோள்களை நம்பாமை ஆகியவற்றைக் கூறலாம். இவை சிறியவை போல் தோன்றினாலும் உறவுகளைக் காக்கும் கோட்டைகள். இகலைத் தவிர்க்கும் வழிகளை அறிந்தவர் வளத்தின் வாசலை அறிந்தவர்.

Explanation

This verse states the two ways of handling ikal and their outcomes in contrast. One is to lean before ikal, that is, to bend, yield and conduct oneself humbly; it brings 'aakkam', prosperity and growth. The other is to increase and nurture ikal; it brings 'kedu', ruin, drawing swiftly toward destruction, says Valluvar.

Here 'ookkumaam' is used in the sense of urging on. Enlarging ikal is like inviting ruin. Every small anger and every small taunt becomes a step toward ruin. But each small yielding becomes a seed for prosperity.

Commentators take this as a continuation of the previous verse. The previous verse told the danger of standing against ikal and winning; this verse tells its opposite face, the prosperity of humility. Taken together they give a complete view of dealing with ikal.

Prosperity is not merely wealth; it is the flourishing of relationships, peace of mind, social esteem and business growth. Families, institutions and villages that avoid ikal grow; those that nurse it break up.

So in any complication, to pause and think 'Shall I enlarge this or calm it?' may decide our future. Patience, speaking directly, and not believing the tales of a third party are further ways to calm ikal, and though they seem small they are fortresses that guard relationships. Such habits make ikal a visitor that does not stay.

கதை

சிங்கமும் சஞ்சீவகனும்

பஞ்சதந்திரத்தின் முதல் தந்திரம் 'மித்ரபேதம்', அதாவது நட்பைப் பிரித்தல். அதில் ஒரு பெரிய கதை வருகிறது. ஒரு காட்டில் பிங்களகன் என்ற சிங்க அரசன் இருந்தான். ஒருநாள் வழி தவறி வந்த சஞ்சீவகன் என்ற காளையை அவன் கண்டு, முதலில் அஞ்சினாலும் பிறகு அதன் வலிமையை மதித்து நண்பனாக்கிக்கொண்டான். சிங்கமும் காளையும் ஒற்றுமையாகப் பழகி காட்டில் பேரமைதியை நிலைநாட்டின.

அரசனின் அமைச்சர்களான தமனகன், கரடகன் என்ற இரு குள்ளநரிகள் இதனால் தம் செல்வாக்கு குறைந்ததாக எண்ணின. தமனகன் சிங்கத்திடம் சென்று, "அரசே, சஞ்சீவகன் உங்கள் அரசைக் கவர திட்டமிடுகிறான்" என்று பொய் கூறினான். பின்னர் காளையிடம் சென்று, "சிங்கம் உன்னைக் கொல்லத் திட்டமிடுகிறது" என்றான்.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் சந்தேகித்தனர். சிங்கம் தன் காளை நண்பன் தன்னைத் தாக்கக்கூடும் என்று அஞ்சியது. காளையும் அச்சத்துடன் எதிர்கொள்ளத் தயாரானது. இகல் எழுந்தது. நல்ல நண்பர்களான இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்துச் சண்டையிட்டனர். இறுதியில் சிங்கம் காளையைக் கொன்றது. பின்னர் உண்மை உணர்ந்து வருந்தியது.

காளையின் சாவுக்குப் பின் சிங்கம் தன் செயலின் தவற்றை உணர்ந்தது. ஆனால் அது பயனற்றது. இகலை வளர்த்ததால் அது தன் ஒரே உண்மையான நண்பனை இழந்தது. தமனகன் தன் சூழ்ச்சியால் வெற்றி கண்டான்; ஆனால் காட்டின் அமைதி போய்விட்டது.

இக்கதை 'இகலிற்கு எதிர்சாய்தல் ஆக்கம் அதனை மிகலூக்கின் ஊக்குமாம் கேடு' என்ற குறளின் உயிர் வடிவம். சிங்கமும் காளையும் தொடக்கத்தில் ஒருவர்க்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்தபோது காடு செழித்தது. சந்தேகமும் இகலும் வளர்ந்தபோது கேடு விரைந்து வந்தது.

நட்பை இழக்கச் செய்வது பெரும்பாலும் ஒரு வெளிப்படையான பகைவன் அல்ல; தீய எண்ணத்துடன் செய்திகளை மாற்றிக் கூறும் ஒருவனாக இருக்கலாம். ஆகவே இகலைக் கேள்விப்படும்போது, நேரடியாக அந்த நண்பனிடமே பேசி உண்மையை அறிவதே பாதுகாப்பு.

சிங்கம் அவ்வாறு செய்திருந்தால் தன் நண்பனையும் தன் அமைதியையும் இழந்திருக்காது.

கரடகன் தொடக்கத்தில் தமனகனின் சூழ்ச்சியை எதிர்த்து எச்சரித்தான் என்று கதையின் சில வடிவங்கள் சொல்கின்றன. ஆனால் தமனகன் கேட்கவில்லை. இதுவும் ஒரு பாடம்: தீய எண்ணத்தை எச்சரிக்கும் குரல் இருந்தாலும், அதைக் கேட்கும் மனம் இல்லாவிட்டால் பயனில்லை. சிங்கமும் தன் நண்பனிடம் நேரடியாகக் கேட்கும் எளிய செயலைச் செய்யவில்லை; அதுவே அழிவுக்குக் காரணமாயிற்று.

A story

The Lion and Sanjivaka

The first book of the Panchatantra is 'Mitrabheda', the separation of friends. In it comes a long tale. In a forest there was a lion king named Pingalaka. One day he saw a bull named Sanjivaka who had strayed, and though at first frightened, he came to respect its strength and made it a friend. The lion and the bull lived in harmony and established great peace in the forest.

The king's ministers, two jackals named Damanaka and Karataka, thought their influence had fallen. Damanaka went to the lion and falsely said, 'Sire, Sanjivaka is planning to seize your kingdom.' Then he went to the bull and said, 'The lion is planning to kill you.'

Each began to suspect the other. The lion feared his bull friend might attack him. The bull too prepared to face him in fear. Ikal arose. The two good friends fought each other. In the end the lion killed the bull. Then, realising the truth, it grieved.

After the bull's death the lion saw the error of its act, but it was of no use. By nurturing ikal it lost its one true friend. Damanaka succeeded in his plot; but the peace of the forest was gone.

This tale is the living form of the verse 'ikalirkku ethirsaaidhal aakkam adhanai migalookkin ookkumaam kedu'. When the lion and the bull yielded to each other at the start, the forest flourished. When suspicion and ikal grew, ruin came swiftly.

What causes the loss of friendship is often not an open enemy but one who carries news with evil intent. So when hearing of ikal, the safe course is to speak directly with the friend and learn the truth.

Had the lion done so, it would not have lost its friend and its peace.

சிந்தனைக்கு

ஒரு நண்பரைப் பற்றி கவலை தரும் செய்தி கேட்கும்போது, நீங்கள் முதலில் அவரிடமே செல்கிறீர்களா, மற்றவர்களிடமா?

To reflect on

When you hear something troubling about a friend, do you first go to them or to others?