Acting after due Consideration

கடற்கரையில் இராமனின் ஆலோசனை

இராமாயணத்திலிருந்து: சீதையைத் தேடிக் கண்டுபிடித்த அனுமன் திரும்பிய பிறகு, இராமனும் வானரப் படையும் தென்கடற்கரையை வந்தடைந்தனர். முன்னால் எல்லையற்ற கடல் பேரலைகளோடு பரந்து கிடந்தது. அதன் அக்கரையில் இராவணனின் இலங்கை இருந்தது. படையில் இலட்சக்கணக்கான வானரர்கள் இருந்தனர். ஆனால் அவ்வளவு பேரும் கடலை எப்படிக் கடப்பது என்பதில் தெளிவில்லாமல் நின்றனர்.

படையில் பலருக்கும் கலக்கம் இருந்தது. "இவ்வளவு பெரிய கடலை எப்படிக் கடப்போம்? இராவணனின் கோட்டை எவ்வளவு வலிமையானது?" என்று முணுமுணுத்தனர். சிலர் நீந்திச் சென்றுவிடலாம் என்றனர்; சிலர் பறந்து செல்லலாம் என்றனர். ஆனால் எல்லோரும் இலட்சக்கணக்கில் இருக்கும்போது எவ்வாறு கடப்பது என்பதற்குத் தீர்வு இல்லை. தலைவன் அவசரப்பட்டிருந்தால் படையே சிதறியிருக்கும். இராமன் அவசரப்படவில்லை. அந்த இரவு அவன் கடற்கரை மணலில் அமர்ந்து நெடுநேரம் சிந்தித்தான். காலையில் தன் தோழர்களை அழைத்தான். அவன் சுக்ரீவன், ஜாம்பவான், அனுமன், அங்கதன் ஆகியோரையும், புதிதாகத் தன்னிடம் அடைக்கலம் அடைந்த விபீடணனையும் அழைத்து ஆலோசனைக் கூட்டம் நடத்தினான். "இந்தக் கடலைக் கடக்கும் வழி என்ன? நம் படை முழுவதும் எப்படிப் பாதுகாப்பாக அக்கரை செல்ல முடியும்?" என்று கேட்டான். ஒவ்வொருவரும் தம் கருத்தைச் சொன்னார்கள்; இராமன் குறுக்கிடாமல் அனைத்தையும் பொறுமையாகக் கேட்டான்.

இலங்கையின் நிலை, இராவணனின் ஆற்றல், கடலின் தன்மை எல்லாம் அறிந்த விபீடணன், "கடலரசனான வருணனை வேண்டிக்கொள்வதே முறை. அவன் உதவினால் எளிதாகும்" என்றான். இராமன் அதை ஏற்றான். கடற்கரையில் தர்ப்பைப் புல்லை விரித்து, மூன்று நாள் வருணனை நோக்கி விரதம் இருந்தான்.

அந்த மூன்று நாள்களிலும் இராமன் உணவும் உறக்கமும் இன்றி, அமைதியாக வேண்டிக்கொண்டிருந்தான். பக்கத்தில் இலக்குவன் விழித்துக் காவல் இருந்தான். மூன்று நாள் கடந்தும் கடல் அரசன் தோன்றவில்லை. இராமன் சினம் கொண்டு வில்லை எடுத்தான். அம்பைப் பூட்டி கடலை வற்றச் செய்ய முனைந்தபோது, வருணன் நடுங்கிக்கொண்டு முன்வந்தான். "பிரபுவே, என் இயல்பு ஆழமாக இருப்பது. அதை மாற்ற என்னால் இயலாது. ஆனால் உங்கள் படையில் விஸ்வகர்மாவின் மகன் நளன் இருக்கிறான். அவன் கையால் தொடும் கல் நீரில் மிதக்கும். அவனைக் கொண்டு பாலம் கட்டுங்கள்; நான் தாங்குகிறேன்" என்றான்.

வருணன் கூறிய சொற்களில் ஒரு பாடம் இருந்தது. எல்லா உதவியும் எல்லாரிடமிருந்தும் வராது; ஆனால் ஒவ்வொருவரிடமும் ஏதோ ஒரு திறன் இருக்கும். கடல் தன் இயல்பை மாற்ற முடியாது என்றது; அதற்கு மாற்றாக, தன்னிடம் முடிந்த உதவியைச் சொன்னது. அதைச் செவிமடுத்த இராமன் அந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டான்.

இராமன் தன் சினத்தைக் கணத்தில் அடக்கினான். வருணனை அச்சுறுத்துவது தன் நோக்கம் இல்லை என்றும், உதவி கிடைத்தால் போதும் என்றும் அவன் தெளிவுபடுத்தினான். வருணன் வணங்கி மறைந்தான். அந்த நொடியில் கடலின் ஆரவாரம் சற்று தணிந்ததுபோல் வானரர்கள் உணர்ந்தனர். இராமன் அம்பைத் திசை மாற்றினான். நளனும் நீலனும் வானரப் படையும் இணைந்து கற்களையும் மரங்களையும் கொண்டு பாலம் அமைக்கத் தொடங்கினர். ஒவ்வொருவருக்கும் பணி பகிரப்பட்டது. முதல் நாள் பதினான்கு யோசனை, இரண்டாம் நாள் இருபது என நாள்தோறும் நீளம் வளர்ந்து, ஐந்து நாள்களில் நூறு யோசனை நீளமுள்ள பாலம் கடலின் மேல் எழுந்தது என்கிறது மரபு. படை முழுவதும் அந்தப் பாலத்தின் வழியாக இலங்கையை அடைந்தது.

பாலம் அமைக்கும் வேளையில் ஒரு சிறு அணில் தானும் உதவ விரும்பியது என்றும் மரபு சொல்கிறது. அது கடலில் முழுகி மணலில் புரண்டு, அந்த மணலைப் பாலத்தில் உதறியது. அதைக் கண்ட இராமன் அன்போடு அதன் முதுகை வருடினான் என்பர். செயல் எவ்வளவு பெரிதாயினும் அதில் சிறியவரின் பங்கும் மதிக்கப்படுவது இங்கே தெரிகிறது.

இந்தக் காட்சியில் ஆலோசனை, பொறுமை, உறுதி என்ற மூன்றும் சேர்ந்து செயல்படுவதைப் பார்க்கிறோம். படை பெரிதாக இருந்தும் இராமன் அவசரத்தில் கடலில் பாய்ந்து விடவில்லை. தக்காரோடு ஆராய்ந்து, ஒரு வழி கண்டறிந்த பிறகே துணிந்தான். எண்ணித் துணிக கருமம் என்ற குறளின் சிறந்த வடிவமாக இந்தப் பாலம் அமைந்தது.

Rama's Council on the Shore

From the Ramayana: After Hanuman returned having found Sita, Rama and the army of vanaras reached the southern shore. Before them lay the limitless sea with its towering waves, and beyond it stood Ravana's Lanka. There were hundreds of thousands of vanaras in the army, but all of them stood without any clear idea of how the sea could be crossed.

Many in the army were uneasy; even the bravest had never faced a task of this scale. "How shall we cross such a sea? How strong is Ravana's fortress?" they muttered. Some said they could swim over; others that they could fly. But with hundreds of thousands in the host, there was no answer to how all could cross. Had the leader been hasty, the army itself might have scattered. Rama did not hurry. He called Sugriva, Jambavan, Hanuman and Angada, together with Vibhishana, who had newly taken refuge with him, and held a council. "What is the way across this sea? How can our entire army reach the far shore safely?" he asked. Each of them gave his opinion.

Vibhishana, who knew Lanka, Ravana's strength and the nature of the sea, said, "The right course is to appeal to Varuna, lord of the ocean. If he helps, it will be easy." Rama agreed. He spread darbha grass on the shore and observed a fast of three days, praying to Varuna.

Three days passed and the lord of the sea did not appear. Rama grew angry and took up his bow. As he fitted the arrow, intending to dry up the sea, Varuna came forward trembling. "Lord, it is my nature to be deep, and I cannot change it. But in your army there is Nala, son of Vishvakarma. Any stone he touches floats on water. Build a bridge through him; I will bear it," he said.

Rama turned the arrow aside. Nala and Nila and the whole vanara host began to build the bridge with rocks and trees, each given his share of the work. Tradition says that within five days a bridge a hundred yojanas long had risen over the sea. The entire army crossed to Lanka over it. Tradition adds that a small squirrel, too, wished to help. It dipped itself in the sea, rolled in the sand, and shook the sand onto the bridge, and Rama gently stroked its back. It shows that in even the greatest undertaking the part of the smallest is honoured.

Here counsel, patience and resolve work together. Though his army was vast, Rama did not plunge into the sea in haste. He reasoned with capable people, found a way, and only then committed himself. This bridge stands as the finest form of the verse 'Think, then resolve.'