Kural 466 · செய்தக்க அல்ல செயக்கெடும் செய்தக்க

சபையின் மௌனம்

மகாபாரதத்திலிருந்து (சபா பர்வம்): சூதாட்டத்தில் யுதிஷ்டிரன் தன் நாடு, செல்வம், தம்பிகள், தன்னையே இழந்த பின்னர், துரியோதனன் திரௌபதியையும் சபைக்கு இழுத்து வரும்படி ஆணையிட்டான். செய்யத் தகாத அந்தச் செயலைச் செய்ய அவன் முனைந்தான். சபையில் அமர்ந்திருந்தவர்களோ அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் வயதிலும் அறிவிலும் மதிப்பிலும் உயர்ந்தவர்கள்.

அங்கே பீஷ்மர் இருந்தார். துரோணரும் கிருபரும் இருந்தனர். திருதராஷ்டிரன் அரியணையில் இருந்தான். திரௌபதி சபையின் நடுவே நின்று, "என் கணவர் தம்மையே இழந்த பிறகு, என்னை இழக்க அவருக்கு உரிமை உண்டா? இந்தச் சபை இதற்கு விடை சொல்லட்டும்" என்று அறநெறியின் அடிப்படையில் கேள்வி எழுப்பினாள். அனைவரும் தலை குனிந்தனர். பீஷ்மர், "அறத்தின் நுட்பம் மிக ஆழமானது; என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை" என்றார்.

அந்தக் கணத்தில் துரியோதனனின் தம்பிகளில் ஒருவனான விகர்ணன் மட்டும் எழுந்தான். அவன் இளைஞன்; அதிகாரத்தில் மிகக் குறைந்தவன். ஆனால் அவன், "திரௌபதியின் கேள்வி நியாயமானது. அவளுக்கு விடை சொல்லாமல் நாம் மௌனம் காப்பது முறையல்ல" என்றான். அவன் தன் அண்ணன்மாரின் சினத்தையும் பொருட்படுத்தவில்லை. சபை முழுவதும் அவன் சொல்லுக்கு எதிர்ப்பே தெரிவித்தது; கர்ணன் அவனைக் கண்டித்தான்.

இறுதியில் கிருஷ்ணனின் அருளால் திரௌபதியின் மானம் காக்கப்பட்டது. அதன் பின் திருதராஷ்டிரனும் அஞ்சி, அவளுக்கு வரங்கள் தந்து பாண்டவர்களை விடுவித்தான்.

ஆனால் பின்னாளில் பீஷ்மரும் துரோணரும் அந்த நாளை எண்ணி வருந்தினர் என்று மரபு சொல்கிறது. அவர்கள் கொடுமையைச் செய்யவில்லை; ஆனால் அதைத் தடுக்க வேண்டிய இடத்தில் தடுக்காமல் இருந்தனர். குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவர்கள் அழிந்த காரணங்களில் அந்த மௌனமும் ஒன்றாக நினைவு கூரப்படுகிறது.

சபையில் இருந்த பெரியவர்கள் அன்று பேசியிருந்தால் போரே நிகழ்ந்திருக்காது என்று பின்னாளில் பலரும் எண்ணினர். ஒரு நல்ல சொல் சரியான நேரத்தில் சொல்லப்படாததால் எவ்வளவு பெரிய அழிவு நேர்ந்தது என்பதை மகாபாரதம் மீண்டும் மீண்டும் நமக்குக் காட்டுகிறது. விகர்ணன் மட்டும் சொன்ன அந்தச் சில சொற்கள், அவன் தோற்றாலும், பின்னர் வரலாற்றில் அவனுக்கு மதிப்பைத் தந்தன.

துரியோதனன் செய்யத் தகாததைச் செய்தான்; அதனால் அழிந்தான். சபையின் பெரியவர்கள் செய்யத் தக்கதைச் செய்யவில்லை; அவர்களும் அழிந்தார்கள். செய்யக்கூடாததைச் செய்வதும், செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாமலிருப்பதும் ஒரே கேட்டைத் தரும் என்ற குறளின் இரு முகங்களையும் இந்த நிகழ்வு காட்டுகிறது.

The Silence of the Assembly

From the Mahabharata (Sabha Parva): After Yudhishthira had lost his kingdom, his wealth, his brothers and himself at the game of dice, Duryodhana ordered that Draupadi be brought into the assembly. This was an act that ought never to have been done, and he set about doing it. Those seated in the assembly were men of seniority, learning and honour.

Bhishma was there, as were Drona and Kripa. Dhritarashtra sat upon the throne. Standing in the middle of the hall, Draupadi raised a question on the ground of dharma: "After my husband had lost himself, did he have the right to stake me? Let this assembly answer." All bowed their heads. Bhishma said, "The subtlety of dharma is very deep; I cannot say with certainty."

At that moment only Vikarna, one of Duryodhana's younger brothers, rose. He was young and the least in rank. Yet he said, "Draupadi's question is just. It is not right for us to keep silent and give her no answer." He disregarded the anger of his elder brothers. The whole assembly opposed his word, and Karna rebuked him.

In the end, by Krishna's grace, Draupadi's honour was protected. After that, Dhritarashtra grew afraid, gave her boons and released the Pandavas.

But in later days, tradition says, Bhishma and Drona lamented that day. They had not done the cruel deed, yet they had failed to stop it where they could have. The silence is remembered as one of the reasons for their downfall in the war of Kurukshetra.

Duryodhana did what ought not to be done, and was destroyed. The elders of the assembly did not do what ought to be done, and they too were destroyed. This incident shows both faces of the verse: that doing the forbidden and leaving the necessary undone bring the same ruin.