Kural 463 · ஆக்கம் கருதி முதலிழக்கும் செய்வினை

சூதாட்ட மண்டபம்

மகாபாரதத்திலிருந்து (சபா பர்வம்): இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் பெருஞ்செல்வத்தையும் பாண்டவர்களின் புகழையும் கண்டு துரியோதனன் உள்ளம் எரிந்தான். அவன் மாமன் சகுனி ஒரு வழியைக் கூறினான்: யுதிஷ்டிரனுக்குச் சூதாட்டத்தில் ஆர்வம் உண்டு, ஆனால் அவன் அதில் திறமை அற்றவன். சகுனியோ பகடை வீசுவதில் மிகத் திறமையுடையவன். ஆகவே சூதாட்டம் ஒன்றை ஏற்பாடு செய்து, பாண்டவர்களிடம் உள்ள எல்லாவற்றையும் கவரலாம் என்றான்.

திருதராஷ்டிரன் முதலில் தயங்கினான். ஆனால் மகனின் நெருக்கடியால் ஒப்புக்கொண்டான். ஹஸ்தினாபுரத்தின் ஒரு பெரிய மண்டபத்தில் சூதாட்டத்துக்கு அழைப்பு அனுப்பப்பட்டது. யுதிஷ்டிரன் அழைப்பைப் பெற்றதும் மனத்தில் ஐயம் கொண்டான். "இது தீமையின் வலை" என்று அவன் உணர்ந்தான். ஆனால் அரசனின் அழைப்பை மறுப்பது அவமதிப்பு என்ற எண்ணத்தில் வந்தான்.

ஆட்டம் தொடங்கியது. முதலில் சிறு பொருள்கள் பணயமாக வைக்கப்பட்டன. சகுனியின் பகடை எப்போதும் அவன் வேண்டியபடி விழுந்தது. யுதிஷ்டிரன் "அடுத்த ஆட்டத்தில் இழந்ததை மீட்டுவிடலாம்" என்ற நம்பிக்கையில், மேலும் மேலும் பணயம் வைத்தான். நகைகள், படைகள், பின்னர் நாடு, தம்பிகள், தன்னையே பணயமாக வைத்தான்.

அந்த ஆட்டத்தின் தொடக்கத்திலேயே சபையில் இருந்த பீஷ்மர், துரோணர் போன்ற பெரியவர்கள் மனம் வருந்தினர். ஆனால் மன்னன் திருதராஷ்டிரனின் விருப்பத்துக்கு மாறாகப் பேச அவர்கள் தயங்கினர். யுதிஷ்டிரன் ஒவ்வொரு தோல்விக்குப் பிறகும் அடுத்த ஆட்டத்தில் வெற்றி கிடைக்கும் என்று நம்பினான். தன் தம்பிகளின் முகங்கள் வாடிப்போவதைக் கண்டும், அவன் ஆட்டத்தை நிறுத்தவில்லை. இழந்ததை மீட்கும் ஆசை அவன் தீர்ப்புத் திறனை மழுங்கடித்தது.

அந்த மண்டபத்தில் விதுரர் பலமுறை எச்சரித்தார். "இந்த ஆட்டம் குலத்தின் அழிவுக்கு வழி" என்று திருதராஷ்டிரனிடம் வாதிட்டார். ஆனால் இழப்பைச் சரிக்கட்ட வேண்டும் என்ற ஆசை அவன் செவிகளை அடைத்தது. இறுதியில் திரௌபதியையும் பணயமாக்கிய பிறகே எல்லாம் தலைகீழானது. பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசமும் ஓராண்டு அஞ்ஞாதவாசமும் செல்ல நேர்ந்தது.

இந்தக் கதையில் யுதிஷ்டிரனின் அறிவு குறைந்ததாகச் சொல்ல முடியாது. அவன் அறநெறியில் நிற்பவன். ஆனால் இழப்பைச் சரிசெய்யும் ஆக்க நம்பிக்கை அவனுடைய முதலான எல்லாவற்றையும் இழக்க வைத்தது. அறிவுடையோர் முதலை இழக்கும் வாய்ப்புள்ள ஆட்டத்தில் இறங்கவே மாட்டார்கள் என்ற குறளின் கருத்து இங்கே துன்ப நிகழ்வாக விளங்குகிறது.

The Hall of Dice

From the Mahabharata (Sabha Parva): Duryodhana burned within at the great wealth of Indraprastha and the fame of the Pandavas. His uncle Shakuni suggested a way: Yudhishthira loved the game of dice but was unskilled at it, while Shakuni himself was a master of the throw. So if a game were arranged, everything the Pandavas owned could be taken.

Dhritarashtra hesitated at first, but yielded to his son's pressure. An invitation to a game of dice was sent for a great hall at Hastinapura. When Yudhishthira received it, he was uneasy. "This is a net of evil," he sensed. But thinking that to refuse a king's invitation would be an insult, he came.

The game began. At first small things were staked. Shakuni's dice fell always as he wished. In the hope that "I can win back in the next throw what I lost," Yudhishthira staked more and more. He put up jewels, armies, then his kingdom, his brothers, and finally himself.

In that hall Vidura warned him many times. He argued with Dhritarashtra that this game was the road to the destruction of the clan. But the desire to recover his losses stopped his ears. Only when Draupadi too was staked did everything turn upside down. The Pandavas had to go into twelve years of forest exile and a year of hiding.

We cannot say that Yudhishthira lacked understanding; he was a man of dharma. But the hope of winning back his losses made him lose everything that was his capital. The verse's idea that the wise do not enter a game in which the capital may be lost appears here as a sorrowful event.