தேவயானியின் மறைவான நேசம்
மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் கசன்–தேவயானி கதை வருகிறது. அசுர குரு சுக்கிராச்சாரியார் மரணத்தை வெல்லும் சஞ்சீவினி மந்திரத்தை அறிந்தவர். தேவர்களின் குருவான பிருகஸ்பதியின் மகன் கசன், அந்த மந்திரத்தைக் கற்க சுக்கிராச்சாரியாரிடம் சீடனாகச் சேர்ந்தான். அவருடைய மகள் தேவயானி கசனோடு பழகினாள். அவன் நற்குணமும் பணிவும் கண்டு அவள் மனம் அவனை நேசித்தது.
அசுரர்கள் கசனைப் பலமுறை கொன்றனர். ஒவ்வொரு முறையும் தேவயானி தன் தந்தையிடம் வேண்டி, அந்த மந்திரத்தால் அவனை உயிர்ப்பித்தாள். இறுதியில் கசன் மந்திரத்தை முழுதும் கற்று முடித்தான். தன் பணி முடிந்ததால் தேவலோகம் திரும்ப அவன் விடைபெற வந்தான். அப்போது தேவயானி தன் அன்பை வெளிப்படையாகச் சொன்னாள். "என்னை மணந்துகொள்" என்று வேண்டினாள். இதுவரை அவள் தன் அன்பை மறைத்து வைத்திருந்தாள்; ஆனால் பிரியும் நேரத்தில் அது மறையைக் கடந்து வெளிவந்தது.
கசன் மறுத்தான். "நீ என் குருவின் மகள்; எனக்குச் சகோதரி போன்றவள். அதனால் உன்னை நான் மணக்க இயலாது" என்றான். தேவயானி சினத்தால் சாபமிட்டாள்; கசனும் அவளுக்குப் பதில் சாபம் தந்தான் என்று மரபு கூறுகிறது. அன்பும் சினமும் ஒரே நொடியில் கலந்தன.
இந்தக் கதை அடக்கி வைத்த காதல் எவ்வளவு எதிர்பாராத நேரத்தில் வெளிப்படலாம் என்பதைக் காட்டுகிறது. தேவயானி தன் அன்பை நீண்ட காலம் மறைத்தாள்; ஆனால் இழப்பு நெருங்கியபோது அது அவளது கட்டுப்பாட்டையும் கடந்தது. அவளுக்குப் பிறருக்கு இரங்கும் நிதானம் இருந்தும், காமம் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை.
சுக்கிராச்சாரியார் இந்தச் சாபப் பரிமாற்றத்தைப் பின்னர் அறிந்து வருந்தினார். தம் மகள் தன் மனத்தை அடக்க முடியாமல் போனதை அவர் புரிந்துகொண்டார். குரு–சீட உறவின் எல்லைகளையும் காதலின் வேகத்தையும் ஒருசேர மதிக்க வேண்டிய நுண்ணிய நிலை இந்தக் கதையில் தெரிகிறது. இதில் எவரையும் முழுதும் குற்றம் சொல்ல முடியாது என்பதே இதன் ஆழம். இறுதியில் கசன் தேவலோகம் சென்றான். தேவயானி தன் தந்தையின் இல்லத்தில் வருத்தத்தோடு தங்கினாள். பின்னாளில் அவள் யயாதி மன்னனை மணந்தாள் என்று மகாபாரதம் தொடர்கிறது.
அவளுடைய நிலை நம்மிடம் இரக்கத்தை எழுப்புகிறது; அதே நேரத்தில் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த வேண்டிய சரியான நேரமும் இடமும் பற்றிய சிந்தனையையும் தூண்டுகிறது.