Kural 1140 · யாம்கண்ணின் காண நகுப அறிவில்லார்

மார்கழி வீதியில்

மார்கழி மாதத்தின் அதிகாலைப் பனி. கும்பகோணத்தின் ஒரு தெருவில் பஜனை கோஷ்டியோடு இளம்பெண் கல்யாணி திருப்பாவை பாடிக்கொண்டு நடந்தாள். அவள் குரல் இனிமையானது; அவள் பாடும்போது கண்கள் ஈரமாகும். அவள் ஆண்டாள் பாடலில் மிகவும் ஈடுபட்டவள். அரங்கநாதர் மீதான ஆண்டாளின் அன்பைப் பாடும் ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும் அவள் உள்ளம் உருகியது.

அன்று தெருவோரத் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த சில இளைஞர்கள் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தனர். "இந்தப் பெண் இவ்வளவு உருகிப் பாடுகிறாளே; யாருக்காகவோ" என்று கேலி பேசினர். கல்யாணி அந்தச் சிரிப்பைக் கேட்டாள். அவள் முகம் சிவந்தது. ஆனால் அவள் பாடலை நிறுத்தவில்லை. பாடிக்கொண்டே நடந்தாள்.

கோஷ்டியின் முன்னால் நடந்த முதிய பாட்டி ஆனந்தவல்லி இதைக் கவனித்தார். திரும்பி வந்து அவளது தோளைத் தொட்டார். "கண்ணே, அவர்களுக்குப் பாடலின் ஆழம் தெரியாது. அன்பு என்றால் என்ன என்று அனுபவித்தவர்கள்தான் இதைப் புரிந்துகொள்வார்கள். அவர்களுக்காக வருந்தாதே" என்றார். கல்யாணி புன்னகைத்தாள்.

பாட்டி அன்று மாலை அந்த இளைஞர்களை அழைத்து, ஆண்டாளின் வரலாற்றை மெல்லச் சொன்னார். கோதை எவ்வாறு தன் அன்பிற்காக எல்லாவற்றையும் துறந்தாள் என்பதையும், அவளுடைய பாடல்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகளாகப் போற்றப்படுவதையும் கூறினார். அவர்கள் முதலில் கேலியாகக் கேட்டனர்; பின்னர் அமைதியாயினர்.

மார்கழி மாதம் முழுவதும் கல்யாணி தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து திருப்பாவை பாடினாள். அந்த இளைஞர்களின் கேலிச் சிரிப்பு மெல்ல மெல்ல அடங்கியது. ஒருநாள் அவர்களில் ஒருவன் கோஷ்டிக்கு முன்னால் வந்து சுண்டல் விநியோகம் செய்யத் தொடங்கினான். திருவிழா நாளில் ஊரே ஒன்றுகூடிப் பாடியபோது, அவன் கல்யாணியின் அருகில் நின்று தானும் ஒரு பாடலைப் பாடினான். ஆண்டாள் பாடல்களை அவள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் புதிய பொருளுடன் உணர்ந்தாள். அந்தப் பாடல்கள் அவளுக்குப் பிறரின் கேலியிலிருந்து பாதுகாப்பான ஒரு கோயிலாகவும் மாறின. புரிந்துகொள்ளும் இதயம் கொண்ட பெரியவர்களின் துணை இருந்தால் எந்தக் கேலியும் நம்மைச் சோர்வடையச் செய்யாது.

அடுத்த நாள் காலை அதே இளைஞர்களில் இருவர் பஜனை கோஷ்டியின் பின்னால் நடந்து வந்தனர். கல்யாணி அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். புரிதல் இல்லாத இடத்தில் கேலி இருக்கும்; புரிதல் வந்த இடத்தில் மரியாதை வரும் என்பதை அன்று அவள் கண்டுகொண்டாள்.

On the Margazhi Street

The early frost of the month of Margazhi. In a street of Kumbakonam, young Kalyani walked singing the Tiruppavai with a bhajan group. Her voice was sweet, and her eyes grew moist as she sang. She was deeply absorbed in Andal's songs. In every hymn singing of Andal's love for Lord Ranganatha, her heart melted.

That day some young men sitting on a porch at the roadside laughed at her. "This girl sings so tenderly; for whom, I wonder?" they joked. Kalyani heard the laughter. Her face reddened. But she did not stop singing. She walked on, singing.

The old grandmother Anandavalli, who was walking at the head of the group, noticed this. She came back and touched Kalyani's shoulder. "Child, they do not know the depth of the song. Only those who have experienced what love is will understand it. Do not grieve for them," she said. Kalyani smiled.

That evening the grandmother called those young men and gently told them the story of Andal. She spoke of how Godai gave up everything for her love and how her songs have been honoured for a thousand years. At first they listened mockingly, and then fell quiet.

Next morning two of the same young men walked behind the bhajan group. Kalyani smiled at them. That day she discovered that where there is no understanding there will be mockery, and where understanding comes, respect will follow.