Lamentations at Eventide

அசோக வனத்தின் அந்தி

இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்திலிருந்து ஒரு காட்சி இது.

இலங்கையில் இராவணனின் அசோக வனத்தில் ஒரு சிம்சுபா மரத்தடியில் சீதை அமர்ந்திருந்தாள். சுற்றிலும் அரக்கியரின் காவல். இராமனைப் பிரிந்த நாள் முதல் ஒவ்வொரு விடியலும் ஒவ்வோர் இரவும் அவளுக்கு ஒரு நீண்ட தவம்போல் கழிந்தன. பகலில் காவல் பெண்களின் அச்சுறுத்தல்கள் வரும்; இராவணனும் வந்து தன் விருப்பத்தை ஏற்கும்படி வற்புறுத்துவான். வனத்தில் பூத்த மலர்களும் தேனுண்ணும் வண்டுகளும் ஆடும் மயில்களும் அவள் கண்ணில் பட்டாலும், அவற்றின் அழகு அவளுக்கு ஆறுதல் தரவில்லை; அழகான எல்லாமே இராமனை நினைவூட்டும் வேதனையாக மட்டுமே மாறின. இவற்றையெல்லாம் அவள் மன உறுதியோடு எதிர்கொண்டாள். காவலரில் திரிசடை என்னும் நல்ல உள்ளம் கொண்ட அரக்கி ஒருத்தி மட்டும் அவளிடம் அன்பு காட்டினாள்; இராமனுக்கு வெற்றி கிட்டும் என்று தான் கண்ட கனவையும் சொல்லி அவளைத் தேற்றினாள். ஆனால் அந்திப்பொழுது வந்ததும் அவளுடைய உறுதிக்குள்ளும் ஓர் அமைதியான வலி மெல்ல எழும்.

கதிரவன் மேற்கே சாயும்போது பறவைகள் மரக்கிளைகளில் வந்து அடையும். அவற்றின் இரைச்சலைக் கேட்கும்போதெல்லாம் அவளுக்குப் பஞ்சவடியின் குடில் நினைவுக்கு வரும். கோதாவரியின் கரையில் இராமனோடு அமர்ந்து மாலைக்காற்றை அனுபவித்த நாட்கள் அவை. அன்று அந்திப்பொழுது இனிய உரையாடலின் தொடக்கமாக இருந்தது; இன்று அதே பொழுது நீண்ட இருளின் வாயிலாகத் தெரிந்தது. மரத்தடியில் அமர்ந்தபடி இன்னும் எத்தனை நாள் என்று அவள் தன் நாட்களை எண்ணிக்கொண்டிருந்தாள்; அந்த எண்ணிக்கை முடிவில்லாத கணக்காகவே தோன்றியது.

அப்படிப்பட்ட ஓர் அந்தியில்தான் அனுமன் அந்த மரத்தின் இலைகளுக்கிடையே மறைந்து அமர்ந்து அவளைக் கண்டான். மெலிந்த உடலும், அழுக்கடைந்த ஒற்றை ஆடையும், ஆனாலும் தளராத முகத்தின் ஒளியும் கண்டு, இவளே சீதை என்று உணர்ந்தான். அவளை அச்சுறுத்தாமல் இருக்க, முதலில் இராமனின் கதையை மெல்லிய குரலில் பாடினான். பிறகு இராமனின் கணையாழியை அவள் மடியில் மெல்லப் போட்டான். அதைக் கண்டதும் சீதையின் கண்களில் நீர் பெருகியது; இராமன் இன்னும் தன்னை மறக்கவில்லை என்னும் செய்தி அந்த மோதிரத்தில் இருந்தது.

அனுமன் இராமனின் அடையாளங்களையும் பண்புகளையும் சொல்லி அவளுக்கு ஆறுதல் கூறினான். சீதை தன் சூடாமணியை எடுத்துக் கொடுத்து, இராமனிடம் சொல்ல வேண்டிய செய்தியையும் கூறினாள். அனுமன் விடைபெற்றுச் சென்ற பிறகும் அவள் வெகுநேரம் அந்த மோதிரத்தை மார்போடு அணைத்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். அன்று இரவு முதன்முறையாக அவள் நம்பிக்கையோடு விடியலை எதிர்பார்த்தாள். இருள் அதே இருள்தான்; ஆனால் அந்த இருளுக்குள் ஒரு சிறு விளக்கு ஏற்றப்பட்டுவிட்டது. காற்றில் அசையும் இலைகளின் ஓசையும் அன்று அவளுக்கு அச்சம் தரவில்லை; அது இராமனின் வருகைக்கான முன்னறிவிப்பு போலக் கேட்டது. இவ்வாறு ஒரே வனம், ஒரே அந்தி, ஒரே மரம் என்றாலும் மனம் மாறியதும் எல்லாம் மாறிவிட்டது.

சீதையின் அந்த அந்தியில் இருந்த துயரம் தன்னிரக்கமாக இல்லை; அது அன்பின் பளுவாக இருந்தது. அவள் இராமனைக் குறைசொல்லவில்லை, விதியையும் பழிக்கவில்லை. மாலை வந்ததும் அவள் மெளனமாகத் தன் நினைவுகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்தாள். மிதிலையின் மணமேடை, கானகத்தின் முதல் இரவு, சித்திரகூடத்தின் மலைச்சாரல் என எல்லாம் அவள் மனத்தில் வரிசையாக ஓடின. அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் அவளுக்கு வலியையும் வலிமையையும் ஒருசேரத் தந்தன.

இந்தக் கதை சொல்லும் செய்தி இது: அந்திப்பொழுது துன்பம் தரும் என்பது உண்மைதான். ஆனால் பிரிந்தவர்களின் அன்பு உண்மையாக இருந்தால், அதே அந்திப்பொழுதில் ஒரு சிறு நம்பிக்கைச் சுடரும் வந்து சேரும். வள்ளுவர் காட்டும் தலைவியின் புலம்பல், இராமாயணத்தின் இந்தக் காட்சியின் எளிய வீட்டு வடிவம் என்று சொல்லலாம். இருவரிடமும் இருப்பது ஒரே அன்பு; இருவரும் காத்திருப்பது ஒரே விடியலுக்காக.

இன்றும் நம் வீடுகளில் மாலை விளக்கேற்றும்போது காத்திருப்பவரின் நினைவு வந்தால், சீதையின் அந்த அந்தியை நினைத்துக்கொள்ளலாம். காத்திருப்பதும் ஒரு தவம்; அதற்கும் ஒரு விடியல் உண்டு. அந்த விடியல் வரும் வரை நம்பிக்கையைத் தாங்கி நிற்பதே உண்மையான அன்பின் அடையாளம். இதை அறிந்தவர்கள் எந்த இருளிலும் தளர்வதில்லை.

Dusk in the Ashoka Grove

This scene is taken from the Sundara Kanda of the Ramayana.

In Ravana's Ashoka grove in Lanka, Sita sat beneath a simsupa tree, watched on every side by rakshasi guards. The guards threatened her by day, and Ravana himself came to press her to accept him. Only Trijata, one kindly rakshasi among the guards, was gentle with her and told her of a dream in which Rama triumphed. Since the day she was parted from Rama, every dawn and every night had passed for her like a long penance. By day there were the threats of the guards, trials to be faced with firm resolve. But when twilight came, a quiet pain rose up beneath her firmness.

As the sun leaned to the west, the birds came to roost among the branches, and each time she heard their clamour she remembered the little hut at Panchavati. Those were the days when she sat with Rama on the bank of the Godavari and enjoyed the evening breeze. Now the same hour looked to her like the beginning of a very long darkness.

It was at just such an hour that Hanuman, hidden among the leaves of the tree, saw her. He saw the thin body, the single cloth, and the light on a face that had not given way, and he knew this was Sita. Then he let Rama's signet ring drop softly into her lap. When she saw it, tears filled her eyes. The message in that ring was that Rama had not forgotten her.

So as not to frighten her, Hanuman first sang softly of Rama's story, and only then let the ring fall. He spoke to her of Rama's marks and virtues and comforted her. Sita took out her crest jewel, the chudamani, gave it to him, and told him what to say to Rama. That night, for the first time, she looked forward to the dawn with hope. The darkness was the same darkness, yet a small lamp had been lit within it. Even the rustle of leaves, which had frightened her before, now sounded like the herald of Rama's coming. The same forest, the same dusk and the same tree had changed because the heart had changed.

The lesson of the story is that dusk does bring sorrow, but where the love of the parted is true, a small flame of hope comes even in that very hour. The wife in Valluvar's chapter and Sita in the Ramayana wait in the same way; one is the village form and the other the epic form of a single faithful love. Both are waiting for one and the same dawn.

If, in our own homes, someone's memory comes to us as we light the evening lamp, we may recall Sita's dusk. Waiting is itself a kind of tapas, and it has a morning at its end. To keep hope alive until that morning comes is the sign of a love that is real.