மிதிலையின் மாடமும் இராமனின் நோக்கும்
கம்பர் இயற்றிய இராமாவதாரம் என்னும் தமிழ்க் காப்பியத்தின் பாலகாண்டத்தில் வரும் மிதிலைக் காட்சிப் படலத்தின் கதை இது. வால்மீகி இராமாயணத்தில் இந்தக் காட்சி இல்லை; அதைத் தமிழ்க் கவிஞரான கம்பர் தம் கற்பனையின் அழகோடு படைத்தார்.
விசுவாமித்திர முனிவரோடு இராமனும் இலக்குவனும் மிதிலை நகருக்கு வந்து சேர்ந்தனர். அங்கே ஜனகரின் அரண்மனை சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. மன்னர் ஜனகர் ஒரு சுயம்வரம் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். சிவனின் வில்லை வளைத்து நாண் ஏற்றுபவருக்கே தம் மகள் சீதையை மணம் செய்து தருவதாக அறிவித்திருந்தார். நகரமெங்கும் மக்கள் கூட்டம் கூடியிருந்தது. வீதிகளில் மாட மாளிகைகள் வரிசையாக நின்றன. கம்பர் மிதிலை நகரின் வளத்தையும் அழகையும் பல பாடல்களில் வருணிக்கிறார்: கொடிகள் அசையும் மாளிகைகள், மலர்கள் தூவிய வீதிகள், இசையும் நடனமும் நிறைந்த மண்டபங்கள். அந்த நகரில் விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது.
சீதை தன் தோழியருடன் தன் அரண்மனையின் மாடத்தில் நின்று வீதியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் இளமையும் அழகும் நிறைந்தவள்; அதே நேரத்தில் நாணமும் அடக்கமும் மிக்கவள். அரச குடும்பத்துப் பெண்ணின் நிறை அவளிடம் முழுமையாக இருந்தது. அவள் யாரையும் நேராகப் பார்த்துப் பழகாதவள். வீதியில் விசுவாமித்திரரோடு இரு இளைஞர்கள் நடந்துவருவதை அவள் கண்டாள். அவர்களில் ஒருவன், கருமேகம் போன்ற நிறமுடையவன், நடையில் சிங்கத்தின் கம்பீரம் உடையவன்.
அந்தக் கணத்தில் இராமனும் மேலே நிமிர்ந்து பார்த்தான். இருவர் கண்களும் சந்தித்தன. கம்பர் அந்த நிகழ்வை 'அண்ணலும் நோக்கினான் அவளும் நோக்கினாள்' என்னும் புகழ்பெற்ற அடியால் சுருக்கமாகச் சொல்கிறார். அந்தப் பார்வையில் இருவரும் தம்மை மறந்தனர். இருவர் கண்களும் ஒன்றையொன்று கவ்விப் பருகுவது போல நிலைத்து நின்றன என்று கம்பர் பாடுகிறார். சுற்றிலும் மக்கள் நடமாடியபோதும் அவர்களுக்கு உலகமே நின்றுவிட்டது போலத் தோன்றியது. இராமன் தன் நடையைக் கூட மறந்து சிறிது நேரம் நின்றுவிட்டான். சீதையின் நிறை என்னும் காவல் கதவு ஒரே பார்வையில் தளர்ந்தது. அவள் அதுவரை எவரையும் அவ்வாறு பார்த்ததில்லை. அவளது நாணம் அவளை விலகச் சொன்னது; அவளது உள்ளம் அவளைக் கட்டி நிறுத்தியது. தோழியர் அவள் நிலையை உணர்ந்து அவளைச் சூழ்ந்துகொண்டனர். அவளது முகம் நாணத்தால் சிவந்தது. அவள் தன் நெஞ்சுக்குள் ஒரு புதிய அசைவை உணர்ந்தாள்; அதைத் தனக்குள்ளேயே மறைத்துவைக்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது கண்கள் மீண்டும் மீண்டும் வீதியின் அந்தத் திசையையே நோக்கின.
அன்றுமுதல் இருவரும் மனத்தாலேயே பிணைந்தனர். இரவில் இருவரும் தம் தனி அறைகளில் உறக்கமின்றி இருந்தனர் என்றும், ஒருவர் நினைவு மற்றவரைச் சூழ்ந்தது என்றும் கவிஞர் காட்டுகிறார். அந்த மௌன ஏக்கம் யாருக்கும் தெரியாமலே வளர்ந்தது. மறுநாள் சுயம்வர அரங்கில் இராமன் சிவனின் வில்லை வளைத்து முறித்தான் என்று கவிஞர் பாடுகிறார். வில் முறியும் ஒலி மூவுலகும் கேட்கும்படி இடிபோல முழங்கியது என்று கம்பர் சொல்கிறார். அரங்கமே வியப்பில் ஆழ்ந்தது. ஜனகர் மகிழ்ந்தார். சீதையும் இராமனும் மணம் புரிந்தனர்.
இந்தக் காட்சியில் சீதையின் நிறை அழிந்தது எந்தப் பிழையுமின்றி, இயல்பாக நிகழ்ந்த ஓர் உண்மையான அன்பின் பிறப்பாகவே விளங்குகிறது. கம்பர் அவளது நாணத்தை இழிவுபடுத்தவில்லை; அதைச் சிறந்த பண்பாகவே பாடுகிறார். ஆயினும் அன்பு தோன்றிவிட்டால் அந்தப் பண்பு அதற்கு வழிவிடுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறார்.
வள்ளுவர் இந்த அதிகாரத்தில் சொல்லும் செய்தியும் இதுவே. காமமாகிய கோடரி நாணமாகிய கதவை உடைக்கும்போது, அது பிழையல்ல, அன்பின் வலிமைக்கான சான்று. அந்த வலிமையை மதிப்பவர் அதை இழிவாகப் பார்க்க மாட்டார். அதே நேரத்தில், தெய்வத் திருமணமாயினும் அதன் தொடக்கம் ஒரு மனித இதயத்தின் மென்மையான அசைவே. அன்பு பிறந்த பின்னும் அதைப் பொறுப்போடும் மரியாதையோடும் வளர்க்கும் பக்குவமே நிறையின் உயர்ந்த வடிவம் என்பதையும் இந்தக் கதை சொல்கிறது.
இளமையின் முதல் அன்பு எவ்வளவு தூய்மையானது, எவ்வளவு மென்மையானது என்பதை இந்தக் காப்பியக் காட்சி நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறது. அந்தத் தூய்மையை அவமதிக்காமல் காப்பதே சமூகத்தின் பொறுப்பு. இன்றும் முதல் பார்வையின் நாணத்தையும், பின்னர் வரும் தெளிவையும் நாம் இளையோரிடம் காண்கிறோம். அவர்களின் உணர்வுகளை மதிப்போடு அணுகுவதும், அதே சமயம் அவர்கள் ஒழுக்கத்தோடு அதை வளர்க்க வழிகாட்டுவதும் பெரியோரின் கடமை.