வெண்ணெய்க் கள்வனின் இனிய மொழி
இது பாகவத புராணத்தின் கிருஷ்ணன் மற்றும் கோபியர் கதையின் ஒரு பகுதி.
பிருந்தாவனத்தில் கிருஷ்ணன் 'வெண்ணெய்க் கள்வன்' என்று அழைக்கப்பட்டான். அவன் ஆயர் வீடுகளில் வெண்ணெயைத் திருடியதாகவும், தாய் யசோதை கண்டு சினந்ததாகவும் புராணங்கள் உரைக்கின்றன. ஆனால் அவன் உண்மையில் கோபியரின் உள்ளங்களையே கவர்ந்தான் என்பது அடியார்களின் பொருள்.
ஒரு சரத்கால இரவில் நிலவு ஒளி வீசியபோது கிருஷ்ணன் யமுனைக்கரையில் புல்லாங்குழல் வாசித்தான். அந்த இசையைக் கேட்டுக் கோபியர் தம் வீட்டு வேலைகளை விட்டு ஓடி வந்தனர். அவர்கள் வந்து சேர்ந்தவுடன் கிருஷ்ணன் இனிய பணிவான சொற்களில் பேசினான்: 'இந்த இரவில் காட்டுக்கு ஏன் வந்தீர்கள்? உங்கள் வீட்டினர் கவலைப்படுவார்கள்; திரும்பிச் செல்லுங்கள்.' என்று பாகவதம் கூறுகிறது.
அந்த இனிய மொழியால் கோபியர் வருந்தினர். 'எங்கள் உள்ளங்கள் ஏற்கனவே உன்னிடம் அடைக்கலம் புகுந்துவிட்டன; எங்களை விரட்டாதே' என்று அவர்கள் பணிவோடு வேண்டினர். இறுதியில் அவன் அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டு இரவில் இசைநடனத்தில் இணைந்தான்; அது ராசலீலை எனப்படுகிறது.
வைணவ அடியார்கள் இதை உலகியல் காதலாக அன்றி, உயிரும் இறைவனும் ஒன்றுபடும் தேடலின் உருவகமாகக் கொள்கின்றனர். ஆயினும் மொழியின் ஆற்றல் இந்தக் கதையில் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
வள்ளுவரின் தலைவி 'பன்மாயக் கள்வன் பணிமொழி' என்று சொல்வதும், கோபியர் கண்ணனின் இனிய சொல்லுக்கு உருகியதும், இனிய மொழியின் ஆற்றலை ஒரே வகையில் காட்டுகின்றன.
கிருஷ்ணனை 'மாயன்' என்று அழைக்கும் மரபு தமிழ் இலக்கியத்தில் மிகப் பழமையானது. சங்க இலக்கியமும் ஆழ்வார் பாசுரங்களும் அவனை மாயவன், மாயன் என்றே போற்றுகின்றன. வள்ளுவர் குறிப்பிடும் 'பன்மாயக் கள்வன்' என்ற தொடர் அந்தப் பழைய நினைவையே தூண்டுகிறது.
ஆண்டாளும் பெரியாழ்வாரும் கண்ணனின் சிறுவயது விளையாட்டுகளை நேசத்தோடு பாடியுள்ளனர். வெண்ணெய் திருடிய சிறுவனாகவும் குழலூதும் இளைஞனாகவும் அவன் நம் மரபில் நிலைத்திருக்கிறான். அவன் சொல்லின் இனிமையே அவனது மாயம் என்று அடியார்கள் உணர்கின்றனர்.
இவ்வாறு காதலும் பக்தியும் ஒரே சொல்லில் கலக்கும் இடத்தில் வள்ளுவரின் குறளும் கோபியரின் கதையும் இணைகின்றன.
ஆகவே இனிய மொழி மனத்தை எவ்வாறு வெல்கிறது என்பதைக் கோபியரின் கதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது; அந்த மொழியின் மாயமே கண்ணனின் மாயம் என்று பக்தர்கள் உணர்கின்றனர்.