Kural 1251 · காமக் கணிச்சி உடைக்கும் நிறையென்னும் – Tamilone

Kural 1251 · Reserve Overcome · நிறையழிதல்

காமக் கணிச்சி உடைக்கும் நிறையென்னும்நாணுத்தாழ் வீழ்த்த கதவு.

Kaamak Kanichchi Utaikkum Niraiyennum / Naanuththaazh Veezhththa Kadhavu

SheThe door that is bolted with the bolt of modesty will yet yield to the axe of an overpowering love.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நாணம் என்னும் தாழ்ப்பாளால் பூட்டப்பட்ட நிறை என்னும் கதவை, காமமாகிய கோடரி உடைத்துவிடும்.

Meaning

The door of restraint, bolted with the bolt of modesty, will be broken by the axe of desire.

சொற்பொருள் Word by word

காமக் கணிச்சி: the axe of desire
உடைக்கும்: will break
நிறை என்னும்: called restraint, self-command
நாணுத்தாழ்: the bolt of modesty
வீழ்த்த: fastened, bolted down
கதவு: the door

விளக்கம்

இந்த அதிகாரத்தின் முதல் குறளே ஒரு முழுமையான உருவகமாக அமைந்துள்ளது. பெண்ணின் உள்ளம் ஒரு வீடு போன்றது; அந்த வீட்டுக்கு நிறை என்பது கதவு; அந்தக் கதவைப் பூட்டியிருக்கும் தாழ்ப்பாள் நாணம். இவ்வாறு இரண்டு அடுக்குகளாக அவளது உள்ளம் காக்கப்படுகிறது. ஆனால் காமம் என்பது கோடரி போன்றது. தாழ்ப்பாளை அது திறக்கவில்லை; கதவையே உடைத்துவிடுகிறது. இந்த உவமையில் இரண்டு நுட்பங்கள் உள்ளன. முதலாவது, காமம் ஒரு மென்மையான நுழைவாக அல்லாமல் ஒரு வலிய தாக்குதலாகவே வருகிறது என்பது. இரண்டாவது, நிறையும் நாணமும் உறுதியானவை என்றாலும் மனிதன் செய்த கதவு, தாழ்ப்பாள் போலவே அவை சிதையக்கூடியவை என்பது.

'கணிச்சி' என்பது கோடரி அல்லது மழு. தமிழ் மரபில் அது வலிமையின் அடையாளம். நிறை என்பதைக் கதவாகவும் நாணத்தைத் தாழாகவும் சொல்லும் இந்த அமைப்பை உரையாசிரியர்கள் வியந்து பாராட்டுவர். சிலர், 'நிறை' என்பதைச் சிறைக் காவலாகவும் காண்பர்; அதாவது உள்ளம் தன்னைத் தானே பாதுகாத்து நிற்கும் காவல். எவ்வாறு கொண்டாலும், உடைவது ஒரு கட்டுப்பாடு என்பதில் ஐயமில்லை. இந்தக் குறளில் தலைவி எவரையும் குறை சொல்லவில்லை; காமத்தின் வலிமையை உணர்ந்து ஒரு பொது உண்மையாகவே உரைக்கிறாள். அதனால் அவளது குரலில் தோல்வியின் வருத்தமும் இல்லை, வெற்றியின் பெருமையும் இல்லை; ஒரு தெளிவான புரிதல் மட்டும் இருக்கிறது.

இன்றும் நாம் நம் வாழ்வில் இதை அறிவோம். எவ்வளவு உறுதியான விதிகளைக் கொண்டிருந்தாலும் மனம் அவற்றை எல்லாம் மீறக்கூடிய தருணங்கள் உண்டு. அந்தத் தருணங்களில் நம்மைக் கடிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, உணர்வின் வலிமையைப் புரிந்துகொண்டு அதற்குரிய பொறுப்புணர்வோடு நடந்துகொள்வதே முதிர்ச்சி. கதவு உடைந்ததற்காகக் குற்றம் சாட்டுவதைவிட, உள்ளே இருப்பதை எவ்வாறு நல்ல வழியில் வளர்ப்பது என்பதே முக்கியமான கேள்வி. வள்ளுவர் இந்த ஒரு குறளில் உள்ளத்தின் இயற்கையையும் மனிதரின் எல்லையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார். இது இந்த அதிகாரத்தின் நுழைவாயில் என்றே சொல்லலாம்.

Explanation

The very first verse of this chapter is a complete metaphor. A woman's heart is like a house; restraint is the door of that house; and the bolt that fastens the door is modesty. In this way her heart is guarded in two layers. But desire is like an axe. It does not open the bolt; it breaks the door itself. The image has two subtleties: desire comes as a forceful attack, not a gentle entrance, and restraint and modesty, though firm, are breakable as a door and bolt made by hands are.

'Kanichchi' is an axe or battle-axe, a symbol of strength in Tamil tradition. The commentators admire the arrangement in which restraint is the door and modesty the bolt. Some also see 'nirai' as a kind of guarding, the heart's self-protection. Whichever way we take it, what breaks is a form of control. In this verse the heroine blames no one; she states the strength of desire as a general truth. So there is neither regret of defeat nor pride of victory in her voice, only a clear understanding.

We know this in our own lives. However firm the rules we hold, there are moments when the heart overrides them all. At those moments, instead of rebuking ourselves, it is maturity to understand the strength of feeling and act with the responsibility that goes with it. Rather than blaming ourselves for a broken door, the important question is how to nurture in a good way what lies within. In one verse Valluvar shows both the nature of the heart and the limit of human beings. It may be called the gateway of this chapter.

கதை

திருவாரூரில் சுந்தரரும் பரவையும்

பெரிய புராணம் என்னும் நாயன்மார்களின் வரலாற்று நூலில் வரும் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பரவை நாச்சியார் கதையின் தொடக்கப் பகுதி இது.

சுந்தரர் ஆதிசைவ மரபில் தோன்றி, இறைவன் ஆட்கொண்ட சிவனடியார். அவர் திருவாரூர் தியாகேசர் கோயிலுக்குத் தரிசனத்துக்கு வந்தபோது, கோயிலில் மலர் பறித்துக்கொண்டிருந்த பரவை என்னும் பெண்ணைக் கண்டார். பரவை தியாகேசருக்குத் தொண்டு செய்து வந்தவள்; அவள் அழகும் பக்தியும் அடக்கமும் நிறைந்தவள். சுந்தரர் அவளைக் கண்டதும் மனம் ஈர்க்கப்பட்டார். அவளும் அவரைக் கண்டாள். இருவரின் உள்ளத்திலும் அன்று ஒரு புதிய அசைவு எழுந்தது.

பரவை தன் நிறையை நன்கு பேணியவள். இதுவரை எந்த ஆடவரையும் நிமிர்ந்து பார்த்ததில்லை. தன் நாணம் என்னும் தாழ்ப்பாளால் தன் உள்ளக் கதவை இறுக்கமாகப் பூட்டியிருந்தாள். ஆனால் சுந்தரரைக் கண்ட பின் அந்தத் தாழ்ப்பாள் தளர்ந்தது. அவளுக்கு அவரைப் பற்றிய நினைவு ஓயவில்லை. கோயிலில் இறைவனை வணங்கும்போதும் அவளது மனம் அவரைச் சுற்றியே வட்டமிட்டது. தன்னைத்தானே அவள் கடிந்துகொண்டாள்; ஆனால் அந்த எண்ணத்தை நீக்க இயலவில்லை.

சுந்தரரும் தம் உள்ளத்தின் நிலையை அறிந்து கலங்கினார். அவர் கோயிலுக்குச் சென்று, தியாகேசப் பெருமானிடம், 'இந்தப் பெண்ணை நான் மணந்துகொள்ள அருள்புரிய வேண்டும்' என்று வேண்டினார். அவரது பக்தி உண்மையானது; அவரது அன்பும் தூய்மையானது. இறைவன் அவருக்குத் திருவருள் புரிந்து, பரவையின் உள்ளத்திலும் அன்பை விளங்கச் செய்தார் என்று பெரிய புராணம் சொல்கிறது.

இருவரின் திருமணம் இறையருளால் நிறைவேறியது. அவர்களது வாழ்வு பின்னாளில் பல சோதனைகளையும் கடந்தது. சுந்தரர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் இறைவனைப் பாடினார். பரவையின் அன்பும் தொண்டும் அவருக்குத் துணையாக நின்றன.

இங்கே பரவையின் நிறை பிழையின்றி, இறையருளோடு அன்பிடம் வழிவிட்டது. அதனால் அந்த அன்பு பக்தியின் வழியில் நிலைத்தது. வள்ளுவர் சொல்லும் காமக் கணிச்சியும் நாணத் தாழும் இந்த நிகழ்ச்சியில் அழகாகப் பொருந்துகின்றன.

உள்ளத்தில் எழும் அன்பு தூய்மையாக இருக்கும்போது அதைத் தெய்வ அருளுக்கு உரிய வழியில் செலுத்தும் பண்பே சுந்தரரிடம் தெரிகிறது. அவ்வாறு செலுத்தும் அன்பு நிறையைக் களங்கமின்றி மாற்றிவிடுகிறது.இந்தக் கதையைக் கேட்கும் பக்தர்கள், சுந்தரர் பரவையைக் கண்டதும் அவர் நெஞ்சின் கதவு தானாகத் திறந்துவிட்டதாகச் சொல்வதில்லை; இறைவனின் திருவுள்ளமே அந்த உறவை நடத்தியது என்று உணர்கிறார்கள்.

A story

Sundarar and Paravai at Tiruvarur

This is the beginning of the story of Sundaramurti Nayanar and Paravai Nachiyar from the Periya Puranam, the account of the Nayanmars.

Sundarar, born in the Adisaiva line, was a devotee of Shiva claimed by the Lord himself. When he came to the Tyagesar temple in Tiruvarur for darshan, he saw a woman named Paravai who was gathering flowers in the temple. Paravai served the Lord Tyagesar and was full of beauty, devotion and reserve. On seeing her Sundarar's heart was drawn. She too saw him. In both hearts a new stirring arose that day.

Paravai had kept her nirai well. She had never before looked up at any man. With the bolt of modesty she had fastened the door of her heart tightly. But after she saw Sundarar the bolt loosened. Her thought of him would not rest. Even while worshipping the Lord in the temple her mind circled around him. She scolded herself, but could not remove the thought.

Sundarar too knew the state of his heart and was troubled. He went to the temple and prayed to Lord Tyagesar, 'Grant that I may wed this woman.' His devotion was true and his love pure. The Periya Puranam says the Lord favoured him with grace and made love shine in Paravai's heart also.

Their marriage was completed by divine grace. Their life afterwards passed through many trials. Sundarar sang the Lord all his life. Paravai's love and service stood by him.

Here Paravai's nirai gave way to love without fault and with divine grace; so that love stayed on the path of devotion. The axe of desire and the bolt of modesty that Valluvar speaks of fit this event beautifully.

In Sundarar we see the quality of directing pure love in a way worthy of divine grace. Love directed so changes the breaking of restraint into something unblemished.

சிந்தனைக்கு

ஒரு வலிய உணர்வு உங்கள் வழக்கமான கட்டுப்பாட்டை உடைத்தபோது, அதை மேன்மையான ஒன்றை நோக்கி எவ்வாறு செலுத்தலாம்?

To reflect on

When a strong feeling has broken through your usual restraint, how can you direct it toward something worthy?