Kural 1254 · நிறையுடையேன் என்பேன்மன் யானோஎன் காமம்

சாவித்திரியின் தேர்வு

மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் வரும் சாவித்திரி கதையின் தொடக்கப் பகுதி இது.

மத்ர நாட்டு அரசன் அசுவபதி நீண்ட தவத்தின் பயனாகச் சாவித்திரி என்னும் மகளைப் பெற்றார். அவள் அழகும் அறிவும் ஒழுக்கமும் நிறைந்தவள். அவள் வளர்ந்து மணப்பருவம் அடைந்தபோது, அவளது தந்தை தகுந்த மணமகன்கள் எவரும் அவளைக் கேட்டு வராததை எண்ணிக் கவலைப்பட்டார். எனவே அவளே தனக்கு ஏற்ற துணையைத் தேடிக்கொள்ளலாம் என்று கூறி, ஓர் அமைச்சர்களோடும் முதியவர்களோடும் அவளைப் பயணம் அனுப்பினார்.

சாவித்திரி தன் நிறையை நன்கு பேணியவள். இதுவரை அவள் ஓர் அரசகுமாரியின் அடக்கத்தோடு அரண்மனையில் வாழ்ந்தவள். எவரையும் தேர்ந்தெடுத்துப் பேசியதில்லை. ஆனால் அவள் பல தேசங்களையும் புண்ணிய ஆசிரமங்களையும் சுற்றிப்பார்த்தபோது, ஒரு காட்டு ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்த சத்தியவானைக் கண்டாள். அவன் குருடரான துயுமத்சேனனின் மகன்; நாட்டை இழந்து காட்டில் எளிய வாழ்வு வாழ்ந்தவன். அவனது பண்பையும் எளிமையையும் கண்டதும் அவளது உள்ளம் அவனுக்கே உரியதானது.

அரண்மனைக்குத் திரும்பியதும், அரசவையில் நாரத முனிவர் முன்னிலையில் அவள் தந்தையிடம் தன் தேர்வை வெளிப்படையாக அறிவித்தாள். இதை அவள் எவ்வளவு தைரியமாகச் செய்தாள் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. ஒரு காலத்தில் அவள் அடக்கமாகவே இருந்தவள்; இப்போது அவளது அன்பு மறைவைக் கடந்து அவையில் வெளிப்பட்டது. நாரதர் சத்தியவானுக்கு ஓர் ஆண்டே வாழ்நாள் உள்ளது என்று எச்சரித்தபோதும், அவள் தன் முடிவை மாற்றவில்லை.

'ஒருமுறை என் மனம் ஒருவரைத் தேர்ந்துவிட்டது. அதை மாற்ற மாட்டேன்' என்று அவள் சொன்னதாக மகாபாரதம் காட்டுகிறது. அவளது உறுதியைக் கண்ட நாரதரும் தந்தையும் ஒப்புதல் தந்தனர். சாவித்திரி சத்தியவானை மணந்து காட்டு வாழ்வை மகிழ்வுடன் ஏற்றாள்.

இங்கே சாவித்திரியின் நிறை உடைந்ததா? அவள் தன்னை இழந்தாளா? இல்லை. அவளது நிறை ஒரு புதிய உயர்நிலையை அடைந்தது. அன்பு மன்றத்தில் வெளிப்பட்டாலும் அது அறத்தோடு இணைந்ததால் அவளுக்குப் பெருமையையே தந்தது.

வள்ளுவரின் தலைவி 'நிறையுடையேன் என்பேன்' என்று தன் பெருமையை நினைவுகூரும்போது, சாவித்திரியின் துணிவு ஒரு வேறுபட்ட பாதையைக் காட்டுகிறது: வெளிப்பட்ட அன்பையும் உயர்ந்த நிலையில் நிறுத்தலாம் என்ற பாடம்.

இவ்வாறு சாவித்திரியின் கதை, நாணமும் துணிவும் எதிரெதிர் அல்ல, ஒரே நெஞ்சின் இரு பக்கங்கள் என்பதை உணர்த்துகிறது.

Savitri's Choice

This is the beginning of the story of Savitri from the Vana Parva of the Mahabharata.

King Ashvapati of Madra obtained a daughter, Savitri, as the fruit of long penance. She was full of beauty, wisdom and good conduct. When she grew to marriageable age her father was worried that no suitable bridegrooms came asking for her. So he said she might herself seek a fitting partner, and sent her on a journey with ministers and elders.

Savitri had kept her nirai well. Until then she had lived in the palace with the reserve of a princess, and had never spoken of choosing anyone. But as she travelled through many lands and holy hermitages, she saw Satyavan, who lived in a forest hermitage. He was the son of the blind Dyumatsena, a man who had lost his kingdom and lived a simple life in the forest. Seeing his character and simplicity, her heart became his.

On returning to the palace she announced her choice openly to her father in the court, in the presence of the sage Narada. Once she had been wholly reserved; now her love crossed all concealment and came out in the assembly. When Narada warned that Satyavan had only one year of life left, she did not change her decision.

'My heart has chosen once. I will not change it,' she said, as the Mahabharata shows. Seeing her firmness, Narada and her father gave consent. Savitri married Satyavan and gladly accepted the forest life.

Did Savitri's nirai break here? Did she lose herself? No. Her nirai reached a new height. Though her love came out in the assembly, since it was joined to dharma it brought her honour.

When Valluvar's heroine recalls her pride, 'I used to say I had restraint', Savitri's courage shows another path: that even a love that has come out may be held on a high plane.