Kural 106 · மறவற்க மாசற்றார் கேண்மை துறவற்க

கர்ணனின் நன்றி

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வத்தில் கர்ணன் அறிமுகமாகும் காட்சி வருகிறது. பாண்டவர், கௌரவர் ஆகிய இளவரசர்கள் அத்தினாபுரத்தில் தம் போர்க்கலைத் திறனைக் காட்டும் அரங்கில் கூடியிருந்தனர். அர்ஜுனன் வில்வித்தையில் அனைவரையும் வியக்கவைத்தான். அப்போது ஒரு இளைஞன் அரங்குக்குள் வந்து, அதே திறனைத் தானும் காட்டுவதாகச் சொன்னான். அவன்தான் கர்ணன்.

கிருபாசாரியார் அவனிடம் அவன் குலத்தைக் கேட்டார். அரச குலத்தவரே அர்ஜுனனோடு போட்டியிடலாம் என்பது அவர் வாதம். கர்ணன் தன் தந்தை ஒரு தேரோட்டி என்ற நிலையில் தலைகுனிந்தான். அந்த நேரத்தில் அவனுக்குக் கைகொடுத்தவன் துரியோதனன். அவன் உடனே அங்க நாட்டு அரசனாக அவனை முடிசூட்டினான். 'வீரன் குலத்தால் அளக்கப்படுவதில்லை' என்பது அவன் சொன்னதாகக் கதை சொல்லும் பொருள்.

அந்த நாளிலிருந்து கர்ணன் துரியோதனனின் நண்பனாகவும் துணையாகவும் இருந்தான். துரியோதனன் செய்த தவறுகள் பலவற்றை அவன் அறிந்திருந்தான். சபையில் திரௌபதிக்கு நடந்த அவமதிப்பிலும் அவன் பங்கு இருந்தது. ஆயினும் தன்னைக் கைவிடாத நண்பனை அவன் கைவிடவில்லை.

போருக்கு முன் கிருஷ்ணன் கர்ணனைச் சந்தித்தார். அவனுடைய பிறப்பின் உண்மையைச் சொன்னார். 'நீ குந்தியின் மூத்த மகன்; பாண்டவர்கள் உன் தம்பிமார்; நீ அரசனாகலாம்' என்றார். கர்ணன் மறுத்தான். 'என்னை நம்பி, என்னை உயர்த்திய துரியோதனனுக்குத் துரோகம் செய்ய மாட்டேன்' என்ற பொருளில் அவன் பதில் சொன்னதாக மகாபாரதம் சொல்கிறது.

குந்தியும் அவனைச் சந்தித்துத் தன் பக்கம் அழைத்தாள். கர்ணன் அவளுக்கு மரியாதை செய்தான். ஆனால் அவளைத் தாயாக ஏற்றாலும் தன் நட்பை விடவில்லை. அர்ஜுனனைத் தவிர மற்ற நான்கு மகன்களைக் கொல்ல மாட்டேன் என்று அவளுக்கு உறுதி அளித்தான்.

இந்தக் கதை 106ஆம் குறளின் ஒரு பக்கத்தைக் காட்டுகிறது: துன்பத்தில், அதாவது அவமானத்தின் நேரத்தில், துணையாக நின்றவர் நட்பைக் கைவிடாத தன்மை. கர்ணனின் நன்றியுணர்வு மிகவும் போற்றப்படுகிறது.

ஆனால் இதன் இன்னொரு பக்கத்தையும் மகாபாரதம் மறைக்கவில்லை. அந்த நட்பு அறவழியில் இல்லாத ஒருவரோடு இருந்ததால் அவனை அழிவுக்கு இட்டுச் சென்றது. வள்ளுவர் 'மாசற்றார்' என்ற சொல்லை முதலில் வைத்தது இதற்காகவே என்று நாம் நினைத்துப் பார்க்கலாம்.

நாம் நம் நண்பர்களின் நன்றியை மறக்காமல் இருக்கும்போதே, நமது நட்பு அறத்தின் வழியில் உள்ளதா என்றும் கவனிக்க வேண்டும்.

Karna's Loyalty to Duryodhana

In the Adi Parva of the Mahabharata comes the scene of Karna's introduction. The princes, Pandavas and Kauravas, had gathered in the arena at Hastinapura to show their skill in arms. Arjuna amazed everyone with his archery. Then a young man entered and said he could show the same skill. He was Karna.

Kripa asked him for his lineage, arguing that only those of royal blood could compete with Arjuna. Karna bowed his head, as his father was a charioteer. At that moment it was Duryodhana who stood by him. He at once crowned him king of Anga, saying in substance that a hero is not measured by birth.

From that day Karna was Duryodhana's friend and support. He knew many of Duryodhana's wrongs. He even had a share in the insult to Draupadi in the assembly. Yet he did not abandon the friend who had not abandoned him.

Before the war, Krishna met Karna and told him the truth of his birth: "You are the eldest son of Kunti; the Pandavas are your brothers; you can be king." Karna refused. The Mahabharata gives his answer to the effect that he would not betray Duryodhana, who had trusted him and raised him.

Kunti too met him and called him to her side. Karna honoured her, but though he accepted her as mother, he did not leave his friendship. He promised her he would not kill her other four sons, apart from Arjuna.

This story shows one side of verse 106: not forsaking the friend who stood by him in his time of affliction, that is, in humiliation. Karna's gratitude is much praised.

But the Mahabharata does not hide the other side. The friendship was with one not on the path of dharma, and led Karna to destruction. We may think that this is why Valluvar put the word 'faultless' first.