Kural 103 · பயன்தூக்கார் செய்த உதவி நயன்தூக்கின்

படகோட்டி குப்பனின் கடமை

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. காவிரிக் கரையில் ஒரு சிறிய ஊரில் குப்பன் என்ற படகோட்டி வாழ்ந்தான். திருவிழாக் காலங்களில் மக்கள் ஆற்றைக் கடந்து கோயிலுக்குப் போவார்கள். குப்பன் தன் படகால் அவர்களைக் கடத்தினான். வழக்கமாகக் கடப்பவர் ஒரு காசு தருவார்; ஆனால் ஒரு நாள் வந்த ஒரு கிழவியிடம் காசு இல்லை.

அந்தக் கிழவி கோயிலுக்குச் செல்ல வெகு தொலைவிலிருந்து நடந்து வந்திருந்தாள். ஆற்றில் வெள்ளம் அதிகமாக இருந்தது. 'ஐயா, என்னிடம் காசு இல்லை; ஆனால் அம்மனைப் பார்க்க வேண்டும்' என்றாள். குப்பன் ஒரு கணம் கூட யோசிக்கவில்லை. 'ஏறுங்கள் அம்மா' என்றான். அவளைப் பாதுகாப்பாகக் கடத்தி, கோயில் வாசல் வரை கையைப் பிடித்து அழைத்துச் சென்றான்.

கிழவி அவனை வாழ்த்தினாள். அவன் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை. திரும்ப வரும் வழியில் அவள் மீண்டும் குப்பனின் படகில் ஏறினாள். அப்போதும் அவன் காசு கேட்கவில்லை. ஆனால் அந்தக் கிழவி தன் பையிலிருந்து ஒரு சிறு வெல்லக் கட்டியை எடுத்து அவன் கையில் வைத்தாள். 'இது என் பேரன் தந்தது; இன்று என்னிடம் இருப்பது இதுவே' என்றாள்.

குப்பன் அதை வாங்கிக்கொண்டான். காசாக அது எதற்கும் ஆகாது; ஆனால் அவன் மனத்தில் அது அவனுக்கு மிகப் பெரிய பரிசாக இருந்தது. அவன் அந்தக் கிழவியின் முகத்தை வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்கவில்லை.

சில ஆண்டுகள் கழிந்தன. ஒரு பெரிய வெள்ளத்தில் குப்பனின் படகு உடைந்தது. அவனுக்குப் பிழைக்க வழி இல்லாமல் போனது. ஊர் மக்கள் அவனுக்கு உதவ முன்வந்தனர். வியாபாரி ஒருவர் புதிய படகுக்கான பொருளைத் தந்தார். 'நீ அன்று என் அம்மாவைக் கடத்தினாய்' என்றார் அவர். அந்தக் கிழவி அவருடைய தாய்.

குப்பன் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தான். அவன் அன்று காசு கேட்காமல் செய்த உதவி இன்று பெரிய பயனாகத் திரும்பியது. ஆனால் அவன் அன்று அதை எதிர்பார்க்கவில்லை. இதுவே பயன் கருதாத உதவியின் தன்மை. அது எதிர்பாராத வழிகளில் திரும்பி வரலாம்; ஆனால் வராவிட்டாலும் அதன் மதிப்பு குறையாது.

இந்தக் கதை கற்பனையாக இருந்தாலும், அதன் உண்மை நம் கண்முன் நடக்கிறது. நாம் எதிர்பார்க்காமல் செய்த ஒரு சிறு செயல் எத்தனையோ மனங்களில் நிற்கிறது.

அதனால் குறள் கூறுவதுபோல, பயனை நிறுத்துப் பாராமல் செய்த உதவியின் நன்மை கடலைவிடப் பெரியது.

Kuppan the Ferryman

This is an invented story. In a small village on the bank of the Kaveri lived a ferryman named Kuppan. At festival times people crossed the river to go to the temple, and Kuppan took them across in his boat. The usual fare was a coin, but one day an old woman came who had none.

She had walked a long way to reach the temple. The river was in spate. "Sir, I have no coin, but I must see the Goddess," she said. Kuppan did not think even for a moment. "Get in, mother," he said. He took her safely across and led her by the hand to the temple gate.

The old woman blessed him. He had not expected it. On her way back she boarded his boat again. He did not ask for a coin then either. But she took a small lump of jaggery from her bag and put it in his hand. "My grandson gave me this; it is all I have today," she said.

Kuppan accepted it. As money it was worth nothing, but in his mind it was the greatest gift. He never forgot her face in his life.

Years passed. In a great flood Kuppan's boat broke. He was left with no means of living. The villagers came forward to help him. A merchant gave the materials for a new boat. "You carried my mother across that day," he said. The old woman was his mother.

Kuppan was stunned. The help he gave without asking a fare had come back as a great benefit. But he had not expected it then. This is the nature of help without calculation. It may return in unexpected ways, and if it does not, its worth is not lessened.

The story is invented, but its truth plays out before our eyes. A small act we did not calculate stays in many hearts.