Kural 108 · நன்றி மறப்பது நன்றன்று நன்றல்லது – Tamilone

Kural 108 · Gratitude · செய்ந்நன்றியறிதல்

நன்றி மறப்பது நன்றன்று நன்றல்லதுஅன்றே மறப்பது நன்று.

Nandri Marappadhu Nandrandru Nandralladhu / Andre Marappadhu Nandru

It is ignoble to forget a kindness: but an ill turn received it is the part of nobility to forget at once.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பிறர் செய்த நன்மையை மறப்பது நன்றன்று; அவர் செய்த தீமையை அன்றே மறந்துவிடுவது நன்று.

Meaning

Forgetting a kindness is not good; to forget a wrong on the very day it is done is good.

சொற்பொருள் Word by word

நன்றி மறப்பது: forgetting a kindness
நன்று அன்று: is not good
நன்று அல்லது: what is not good (a wrong)
அன்றே: the very same day
மறப்பது நன்று: to forget is good

விளக்கம்

இந்தக் குறள் ஒரே கருத்தின் இரு பக்கங்களை, ஒரு சொற்சுவையுடன் சொல்கிறது. 'நன்றி மறப்பது நன்று அன்று': நன்மையை மறப்பது நல்லதல்ல. 'நன்று அல்லது அன்றே மறப்பது நன்று': நன்மையல்லாததை, அதாவது தீமையை அன்றே மறப்பது நல்லது.

மனிதன் இயல்பாகத் தவறான வழியில் நினைவு வைத்துக்கொள்கிறான். தனக்கு நடந்த நன்மையை மறந்து, தீமையை நீண்ட நாள் நினைவில் வைக்கிறான். வள்ளுவர் இதை நேர்மாறாக்கச் சொல்கிறார். நன்மையை நினைவில் வை; தீமையை விட்டுவிடு.

'அன்றே' என்ற சொல் கவனிக்கத்தக்கது. தீமையை அடுத்த நாள் வரை சுமக்கக்கூடாது, அன்றே மறந்துவிட வேண்டும். வெறுப்பு மனத்தில் தங்கும் ஒவ்வொரு நாளும் அது நம்மையே எரிக்கிறது.

இதற்கு நாம் தவறாகப் பொருள் கொள்ளக்கூடாது. தீமையை மறப்பது என்பது அநீதியை ஏற்றுக்கொள்வதல்ல. சட்டப்படி, அறப்படி செய்ய வேண்டியதைச் செய்யலாம். ஆனால் மனக்கசப்பையும் பழிவாங்கும் எண்ணத்தையும் நீக்குவதே மறத்தல்.

உரையாசிரியர்கள் 'நன்றல்லது' என்பதைத் தீமை என்றே பெரும்பான்மை கொள்கின்றனர். சிலர் அதை நன்றாக இல்லாத சிறு செயல்கள் என்றும் விரிப்பர். இரண்டிலும் பொருள் ஒன்றே: மன்னிக்கும் மனம்.

இராமாயணத்தில் இராமன் இதன் வடிவம். கைகேயி அவனை வனத்துக்கு அனுப்பிய காரணமாக இருந்தாலும், அவன் அவளைப் பற்றிக் குறை சொல்லவில்லை. அவளை எப்போதும் தாயாகவே மதித்தான்.

வாழ்வில் ஒருவர் நமக்குச் செய்த தீமையை நினைத்து நினைத்து வருந்துவதைவிட, அவரே முன்பு செய்த ஏதாவது ஒரு நன்மையை நினைத்தால் மனம் இலகுவாகும். அந்த இலகுவே 109ஆம் குறளுக்கு வழி.

இந்த அறம் எளிதல்ல. மனம் தீமையை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு, நமக்குள் ஒரு கணக்குப் புத்தகம் எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறது. அந்தப் புத்தகத்தை மூடுவதே இங்கே வள்ளுவர் சொல்லும் மறத்தல். மன்னிப்பு பிறருக்குத் தரும் பரிசு மட்டுமல்ல; அது நமக்கே நாம் தரும் விடுதலை.

Explanation

This verse says two sides of one thought with a play of words. 'Nandri marappadhu nandru andru': forgetting a kindness is not good. 'Nandru alladhu andre marappadhu nandru': what is not good, a wrong, to forget it that very day is good.

By nature people keep memory the wrong way. We forget the good done to us and keep the wrong for long. Valluvar reverses it: keep the good in mind and let go of the wrong.

The word 'andre', that very day, is notable. A wrong should not be carried to the next day but forgotten the same day. Every day that hatred stays in the mind it burns us.

We should not misread this. Forgetting a wrong is not accepting injustice. One may do what law and dharma require. But to remove bitterness and the wish for revenge is what forgetting means.

Most commentators take 'nandralladhu' as wrong. Some stretch it to small acts that are not good. Either way the meaning is the same: a forgiving mind.

In the Ramayana Rama embodies this. Though Kaikeyi was the cause of his going to the forest, he spoke no blame of her. He always honoured her as mother.

In life, instead of brooding on a wrong someone did us, if we recall some good the same person did earlier, the mind lightens. That lightness leads to the next verse.

கதை

கைகேயியை மதித்த இராமன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் இராமனின் மனம் பல இடங்களில் தெரிகிறது. முடிசூட்டு விழாவுக்கு முதல் நாள், கைகேயி இரண்டு வரங்களைக் கேட்டாள். ஒன்று, பரதனுக்கு முடி; மற்றொன்று, இராமனுக்குப் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம். தசரதன் மயங்கி விழுந்தான். இராமன் மட்டும் அமைதியாக நின்றான்.

இராமன் கைகேயியிடம், 'தாயே, தந்தையின் வாக்கை நிறைவேற்றுவது என் கடமை; அதில் எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை' என்ற பொருளில் பதில் சொன்னான். கைகேயி செய்தது அவன் வாழ்வின் மிகப் பெரிய இழப்பு என்றாலும், அவளை அவன் குற்றம் சொல்லவில்லை. அதே நாளில் அவள் காலில் விழுந்து வணங்கிவிட்டுச் சென்றான்.

வனத்தில் பதினான்கு ஆண்டுகள் தங்கியபோது பரதன் ஒரு நாள் படைகளோடு சித்திரகூடத்துக்கு வந்தான். அவன் வந்தது இராமனை அயோத்திக்கு அழைத்துச் செல்ல. அவனோடு மூன்று தாய்மார்களும் வந்திருந்தனர். கைகேயி வெட்கத்தால் தலைகுனிந்து நின்றாள்.

இராமாயணம் இராமன் அவளிடம் காட்டிய மரியாதையையும் குறிப்பிடுகிறது. அவன் தன் தாய்மார்கள் அனைவரையும் ஒரே மாதிரியாக வணங்கினான். கைகேயியிடம் எந்தக் கடுமையும் இல்லை. அவளுடைய செயலுக்கு அவளைப் பழிக்காமல், அவள் தன்னை இளமையில் அன்போடு வளர்த்ததை நினைவு கூர்ந்தான் என்று மரபு சொல்கிறது.

கைகேயி இராமனை இளமையில் தன் மகனைப் போலவே நேசித்தாள் என்று வால்மீகி காட்டுகிறார். அவள் மந்தரையின் சொல்லால் மனம் மாறுவதற்கு முன்பு, இராமனின் முடிசூட்டு பற்றிய செய்தியைக் கேட்டு மகிழ்ந்தாள். அந்த நல்ல நினைவுகளையே இராமன் நெஞ்சில் வைத்திருந்தான்.

இந்தக் கதை 108ஆம் குறளின் இரு பகுதிகளையும் காட்டுகிறது. இராமன் கைகேயியின் அன்பை, அதாவது நன்றியை மறக்கவில்லை. அவள் செய்த தீமையை அன்றே, அதாவது அந்தக் கணமே மறந்தான். அவன் மனத்தில் வெறுப்பு இல்லை.

அதனால்தான் இராமன் பிற்காலத்தில் அயோத்தியில் அரசனாக அமர்ந்தபோது எல்லாத் தாய்மார்களும் அமைதியுடன் வாழ முடிந்தது. மன்னிக்கும் மனம் குடும்பத்தையும் நாட்டையும் காக்கிறது.

நாமும் குடும்பத்தில், நட்பில், அலுவலகத்தில் இப்படிப்பட்ட சூழல்களைச் சந்திக்கிறோம். ஒருவர் செய்த தீமையை அன்றே மறந்து, அவர் செய்த நன்மையை நினைவில் வைக்கும் பழக்கம் நமக்கு அமைதி தரும்.

இராமனின் இந்தப் பண்பே பிற்காலத்தில் அவனை 'அறத்தின் வடிவம்' என்று போற்ற வைத்தது.

A story

Rama's Respect for Kaikeyi

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana Rama's mind shows in many places. On the eve of his coronation, Kaikeyi asked for two boons: the crown for Bharata and fourteen years of forest exile for Rama. Dasharatha fell in a swoon. Rama alone stood calm.

Rama answered Kaikeyi in substance: "Mother, to fulfil my father's word is my duty; I have no sorrow in it." What Kaikeyi did was the greatest loss of his life, yet he did not blame her. The same day he bowed at her feet and left.

During the fourteen years in the forest, Bharata one day came to Chitrakuta with the army. He came to take Rama back to Ayodhya. The three mothers came with him. Kaikeyi stood with bowed head in shame.

The Ramayana also tells of the respect Rama showed her. He saluted all his mothers alike. There was no harshness toward Kaikeyi. Tradition says he did not blame her for her act, but remembered how lovingly she had raised him in his youth.

Valmiki shows that Kaikeyi had loved Rama as her own son in childhood. Before Manthara's words changed her mind, she had rejoiced at the news of Rama's coronation. Rama held those good memories in his heart.

This story shows both halves of verse 108. Rama did not forget Kaikeyi's love, her kindness. And he forgot her harm the very day. There was no hatred in his mind.

That is why, when he later sat as king in Ayodhya, all the mothers could live in peace. A forgiving mind protects a family and a country.

We too meet such situations in family, friendship and office. To forget at once the harm someone did and keep in mind the good they did gives us peace.

சிந்தனைக்கு

அன்றே இறக்கி வைத்திருக்கக்கூடிய எந்தத் தீங்கை நான் இன்னும் சுமக்கிறேன்?

To reflect on

What wrong am I still carrying that I could have set down the day it was done?