Kural 102 · காலத்தி னாற்செய்த நன்றி சிறிதெனினும் – Tamilone

Kural 102 · Gratitude · செய்ந்நன்றியறிதல்

காலத்தி னாற்செய்த நன்றி சிறிதெனினும்ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது.

Kaalaththi Naarseydha Nandri Siridheninum / Gnaalaththin Maanap Peridhu

A kindness done in the hour of need may look small: but it outweigheth the whole world.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

உரிய காலத்தில் செய்த உதவி அளவில் சிறியதே ஆயினும், அது உலகத்தைவிட மிகவும் பெரியது.

Meaning

A kindness done at the right time, though small, is far greater than the whole world.

சொற்பொருள் Word by word

காலத்தினால் செய்த: done at the right time
நன்றி: the good deed
சிறிது எனினும்: though small
ஞாலத்தின்: than the world
மாணப் பெரிது: exceedingly great

விளக்கம்

இந்தக் குறள் உதவியின் அளவைவிட அதன் காலத்தின் முக்கியத்துவத்தைச் சொல்கிறது. 'காலத்தினால் செய்த நன்றி' என்பது ஒருவருக்கு மிகத் தேவையான நேரத்தில் செய்யும் உதவி. அது சிறியதாகவே இருந்தாலும், அதன் மதிப்பு உலகத்தைவிடப் பெரியது.

பசித்த நேரத்தில் கொடுக்கும் ஒரு கவளச் சோறு, விருந்தின் போது கொடுக்கும் ஆயிரம் கவளங்களைவிட அருமையானது. தாகத்தில் இருப்பவனுக்குக் கொடுக்கும் ஒரு குவளை நீர் அவனுக்குப் பெரும் உயிர்கொடை. காலத்தால் செய்த உதவிக்கு மதிப்பு இதனால் கூடுகிறது.

'ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது' என்பது ஒரு மிகை உவமையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் உதவி பெற்றவரின் மனத்தில் அது உண்மையான அளவு. ஒருவரின் வாழ்க்கை ஒரு கணத்தில் தடுமாறும்போது கை கொடுத்தவர், அவரது உலகையே காப்பாற்றியவர் ஆகிறார்.

உரையாசிரியர்கள் 'காலத்தினால்' என்பதை 'துன்பம் வந்த காலத்தில்' என்றே பொதுவாகக் கொள்கின்றனர். சிலர் இதை, 'உதவி தேவைப்படுவோர் கேட்பதற்கு முன்பே' என்றும் விரிப்பர். இரண்டும் இந்தக் குறளின் உணர்வோடு ஒத்துப்போகின்றன.

இந்தக் குறள் உதவி செய்பவருக்கும் ஒரு பாடம். உதவி செய்ய நினைத்தால் தாமதிக்கக்கூடாது. பின்னர் செய்யலாம் என்று தள்ளிப்போடுவது உதவியின் மதிப்பைக் குறைக்கிறது. சரியான நேரத்தில் செய்யும் ஒரு சிறு செயலே பெரிய உதவி.

உதவி பெறுபவருக்கும் இது ஒரு பாடம். அவர் தனக்கு வந்த உதவியின் அளவைப் பார்க்கக்கூடாது; அது எந்த நேரத்தில் வந்தது என்று நினைவு கூர வேண்டும். அந்த நினைவு நன்றியை ஆழமாக்குகிறது.

இந்து மரபில் கஜேந்திர மோட்சம் இதற்கு ஓர் அழகான எடுத்துக்காட்டு. இறுதி நொடியில் அழைத்த யானைக்கு, திருமால் உடனே வந்து காத்தார். உதவி செய்யப்பட்ட நேரம்தான் அந்த உதவியின் உயிர்.

இன்றும் நம் வாழ்வில் அவசர நேரத்தில் மருத்துவ உதவி, வழிகாட்டல், ஆறுதல், கடன், இரத்த தானம் ஆகியவை உடனடியாகக் கிடைத்தால் அவை வாழ்நாள் முழுதும் நினைவில் நிற்கின்றன. அதைச் செய்தவர்களுக்கு நாம் செய்யும் நன்றியும் அவ்வளவு ஆழமாக இருக்க வேண்டும்.

Explanation

This verse says that the time of a help matters more than its size. 'Kaalaththinaal seydha nandri' is a help done at the moment when it is most needed. Though small, its worth is greater than the world.

A morsel of rice given to the hungry is dearer than a thousand morsels at a feast. A cup of water to someone parched is a great gift of life to him. Timeliness raises the worth of a help.

'Gnaalaththin maanap peridhu' may sound like exaggeration. But in the mind of the receiver it is the true measure. One who gives a hand when a person's life stumbles in a moment becomes the saviour of that person's whole world.

Commentators generally take 'kaalaththinaal' as 'in the time of distress'. Some stretch it to 'even before the needy ask'. Both fit the spirit of the verse.

The verse teaches the giver as well. If you wish to help, do not delay. To put it off for later reduces its worth. A small act at the right moment is the great help.

It teaches the receiver too. He should not look at how big the help was, but remember when it came. That memory deepens gratitude.

In the Hindu tradition the rescue of Gajendra is a beautiful example. When the elephant called in the last moment, Vishnu came at once and saved him. The moment of the help is the very life of the help.

In our own lives, medical aid in an emergency, guidance, comfort, a loan or a gift of blood, if it comes at once, stays in memory for life. Our gratitude to those who gave it should be equally deep.

கதை

முதலையிடமிருந்து கஜேந்திரனைக் காத்த திருமால்

பாகவத புராணத்தின் எட்டாம் ஸ்கந்தத்தில் கஜேந்திர மோட்சத்தின் கதை வருகிறது. திரிகூட மலையின் அருகே ஒரு பெரிய ஏரி இருந்தது. அங்கே யானைகளின் தலைவனான கஜேந்திரன் தன் மந்தையோடு வாழ்ந்தான். ஒரு நாள் வெயிலின் வெப்பத்தில் அவன் ஏரியில் இறங்கி நீர் குடித்து விளையாடினான்.

திடீரென ஒரு முதலை அவன் காலைப் பற்றியது. கஜேந்திரன் மிகுந்த வலிமை உடையவன்; ஆனால் முதலை நீரில் இருந்ததால் அதன் பிடி இறுகியது. இருவரும் நீண்ட காலம் போராடினர் என்று புராணம் சொல்கிறது. சுற்றியிருந்த யானைகள், அவன் உறவினர், அவனைக் காக்க முடியாமல் கரையில் நின்று பார்த்தன.

கஜேந்திரனின் வலிமை குறைந்தது. உடலில் சக்தி போனது. அந்த நிலையில் அவன் தன் முற்பிறவி நினைவால் இறைவனை அழைக்கத் தொடங்கினான். ஏரியில் இருந்த தாமரை மலரை எடுத்துத் தன் துதிக்கையை உயர்த்தி, எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமான இறைவனுக்கு அதைச் சமர்ப்பித்தான். 'ஆதிமூலமே' என்று அவன் அழைத்தான்.

அவன் அழைத்த அதே நொடியில் திருமால் கருடன் மீது ஏறி வந்தார். கடைசி நேரத்தில் அழைப்பைக் கேட்டு உடனே வந்தார் என்பது இந்தக் கதையின் உயிர். தாமதம் இல்லை. சக்கரத்தால் முதலையை வதைத்து, கஜேந்திரனை விடுவித்தார். முதலையும் தன் சாபம் நீங்கி கந்தர்வனாக மாறியதாகப் புராணம் கூறுகிறது.

இந்தக் காட்சியை 102ஆம் குறளோடு பொருத்திப் பார்க்கலாம். உதவி 'காலத்தினால்' செய்யப்பட்டது. கஜேந்திரனுக்குத் தேவையான அந்தக் கடைசி நிமிடத்தில் அது வந்தது. அதனால்தான் அது உலகத்தைவிடப் பெரிதாகிறது. ஒரு நாள் முன்பாகவோ ஒரு கணம் தாமதமாகவோ வந்திருந்தால் அதன் பொருள் மாறியிருக்கும்.

கஜேந்திரன் நன்றியோடு நடந்துகொண்டான். அவன் தன் பிறவிப் பயனை உணர்ந்து, இறைவனிடம் முழுமையாகச் சரணடைந்தான். காக்கப்பட்டவன் காப்பவனை மறக்கவில்லை.

நாமும் பலமுறை நம் வாழ்வில் இப்படிக் கடைசி நேர உதவியைப் பெற்றிருப்போம். வழியில் உடைந்த வண்டிக்குக் கை கொடுத்தவர், நள்ளிரவில் மருத்துவமனைக்கு உடன் வந்த அண்டை வீட்டார் ஆகியோர் நம் கஜேந்திர மோட்சத்தின் திருமால்களே.

இந்தக் கதையின் பாடம் இது: உதவிக்கு உரிய காலம் உண்டு. அதை உணர்ந்து செய்பவர் பெரியவர்; அதை நினைத்து நன்றி கூறுபவர் நல்லவர்.

இறைவன் எப்போதும் உரிய நேரத்தில் வருவான் என்ற நம்பிக்கையை இந்தக் கதை தருகிறது.

A story

Vishnu Rescues Gajendra

The story of Gajendra Moksha comes in the eighth skandha of the Bhagavata Purana. Near the Trikuta mountain lay a great lake. Gajendra, the chief of elephants, lived there with his herd. One day, in the heat of the sun, he went into the lake to drink and play.

Suddenly a crocodile seized his leg. Gajendra was very strong, but the crocodile in its own water held him fast. The Purana says they struggled for a very long time. The other elephants, his kin, stood on the bank watching, unable to save him.

His strength faded. In that state, remembering a former birth, he began to call upon the Lord. He took a lotus from the lake, raised his trunk, and offered it to the one who is the support of all. "O primal source," he cried.

At that very moment Vishnu came riding Garuda. That he came at the last hour, on hearing the call, is the life of the story. There was no delay. With his discus he struck the crocodile and freed Gajendra. The Purana says that the crocodile too was freed of a curse and became a gandharva.

We may set this scene beside verse 102. The help was given 'in time'. It came in the last minute when Gajendra needed it. That is why it becomes greater than the world. A day earlier or a moment later and its meaning would have changed.

We too have received last-hour help in our lives. The one who steadied a broken-down vehicle on the road, the neighbour who went with us to hospital at midnight, are the Vishnus of our Gajendra Moksha.

The lesson is this: help has its proper time. One who gives it in time is great; one who remembers it with thanks is good.

சிந்தனைக்கு

நான் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த கடைசி நேரத்தில் யார் எனக்குக் கை கொடுத்தார்? அவரை நான் கடைசியாக எப்போது நினைவு கூர்ந்தேன்?

To reflect on

Who reached me at the last moment when I was sinking, and when did I last remember them?