Moodurai 3 · இன்னா இளமை வறுமைவந் தெய்தியக்கால் – Tamilone

Verse 3 · Moodurai · Avvaiyar

இன்னா இளமை வறுமைவந் தெய்தியக்கால்இன்னா அளவில் இனியவும் - இன்னாதநாளல்லா நாள்பூத்த நன்மலரும் போலுமேஆளில்லா மங்கைக் கழகு

Innaa ilamai varumaivan theythiyakkaal / Innaa alavil iniyavum - innaatha / Naalallaa naalpooththa nanmalarum poalumae / Aalillaa mangkaik kazhaku

பொருள்

வறுமையில் கழியும் இளமை, உரிய காலமல்லாத நாளில் மலர்ந்த மலர், துணையில்லாத பெண்ணின் அழகு ஆகியவை பயனின்றி வீணாகும் துன்பங்கள்.

Meaning

Youth spent in poverty, a fine flower that blooms out of season, and the beauty of a woman without a companion all go to waste and bring sorrow.

சொற்பொருள் Word by word

இன்னா: painful, sorrowful
இளமை: youth
வறுமை: poverty
வந்தெய்தியக்கால்: when it comes upon
இனியவும்: even sweet things
நாளல்லா நாள்: out of season
பூத்த: bloomed
ஆளில்லா மங்கை: a woman without a companion
அழகு: beauty

விளக்கம்

இளமை இனிமையானது; பூ அழகானது; பெண்ணின் எழில் போற்றத்தக்கது. ஆனால் இவை மூன்றும் உரிய சூழல் இல்லாவிட்டால் துன்பமாகவே முடியும் என்கிறார் ஔவையார்.

வறுமையில் கழியும் இளமை, கனவுகளைச் செயல்படுத்த வழியில்லாமல் வீணாகிறது. உரிய பருவம் அல்லாத நாளில் மலரும் பூ, சூடுவாரும் வழிபடுவாரும் இல்லாமல் வாடுகிறது. துணையின்றித் தனித்திருக்கும் பெண்ணின் அழகு, பகிர்ந்துகொள்ள ஆளின்றி மறைகிறது. "இன்னா அளவில் இனியவும்" என்பதன் பொருள் இதுதான்: துன்பம் சூழும்போது இனியவையும் இனிமை இழக்கின்றன.

இப்பாடல் நம்மை இரண்டு வழிகளில் சிந்திக்க வைக்கிறது. ஒன்று, ஒருவரின் திறமையும் இளமையும் வீணாகாமல் இருக்க, சமூகம் அவர்களுக்குத் துணையாக நிற்க வேண்டும். இரண்டு, எதற்கும் காலமும் சூழலும் முக்கியம். ஏழை மாணவருக்கு உதவித்தொகை தருவதும், தனித்து வாழும் முதியோரைச் சந்திப்பதும் இந்தப் பாடலின் இன்றைய பயன்பாடு.

Explanation

Youth is sweet, a flower is lovely, and a woman's beauty is worthy of praise. Yet Avvaiyar says that without the right setting, all three end only in sorrow.

Youth spent in poverty wastes away with no means to fulfil its dreams. A flower that blooms out of season withers with no one to wear it or offer it in worship. Beauty that has no companion fades with no one to share it. The phrase 'even sweet things, in a measure of sorrow' says it all: when hardship surrounds them, even sweet things lose their sweetness.

The verse makes us think in two directions. First, a community should stand by its young so that their gifts are not wasted. Second, everything needs its proper time and place. Helping a poor student with a scholarship, or visiting an elderly person who lives alone, is this verse put into practice today.

மகாபாரதத்திலிருந்து (நளோபாக்கியானம்)

காட்டில் தமயந்தி

மகாபாரதத்திலிருந்து. விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி தமயந்தி, தேவர்களையும் விட்டு நிடத நாட்டு மன்னன் நளனை மணந்தாள். அவர்கள் வாழ்வு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் கலியின் சூழ்ச்சியால் நளன் சூதாட்டத்தில் தன் நாடு, செல்வம் அனைத்தையும் இழந்தான்.

ஒற்றை ஆடையுடன் நளனும் தமயந்தியும் காட்டுக்குச் சென்றனர். பசியும் துயரமும் அவர்களை வாட்டின. தன்னால் தமயந்தி துன்பப்படுவதைத் தாங்க முடியாத நளன், ஓர் இரவு அவள் உறங்கும்போது அவளைப் பிரிந்து சென்றான். கண் விழித்த தமயந்தி கணவனைக் காணாமல் காட்டில் அலைந்து அழுதாள். அரசகுமாரியின் இளமையும் அழகும் அந்தக் காட்டில் யாருக்கும் பயனின்றி, உரிய நாளல்லாத நாளில் பூத்த மலர்போல வாடின.

ஆனாலும் அவள் தன் பதிவிரத நெறியைக் கைவிடவில்லை. பல சோதனைகளைக் கடந்து அவள் தந்தையின் இல்லம் சேர்ந்தாள். தேரோட்டியாக மறைந்து வாழ்ந்த நளனைத் தன் அறிவுக் கூர்மையால் கண்டறிந்தாள். நளன் மீண்டும் நாட்டை வென்றான்; இருவரும் இணைந்தனர்.

வறுமையும் பிரிவும் இனியவற்றையும் துன்பமாக்கும் என்பதையும், உரிய காலம் வரும்போது அவை மீண்டும் மலரும் என்பதையும் இக்கதை காட்டுகிறது.

From the Mahabharata (the tale of Nala)

Damayanti in the Forest

From the Mahabharata. Damayanti, princess of Vidarbha, chose King Nala of Nishadha as her husband, passing over even the gods. Their life together was happy, until, through the scheming of Kali, Nala lost his kingdom and all his wealth at dice.

With a single garment between them, Nala and Damayanti went into the forest. Hunger and grief wore them down. Unable to bear that Damayanti suffered because of him, Nala left her one night while she slept. Waking to find him gone, she wandered the forest weeping. A princess's youth and beauty went to waste there, of use to no one, like a flower blooming out of season.

Yet she never abandoned her faithfulness. Through many trials she reached her father's house, and with her sharp wit she recognised Nala, who was living in disguise as a charioteer. Nala won back his kingdom and the two were reunited.

The story shows how poverty and separation turn even sweet things to sorrow, and how they bloom again when the right time comes.

சிந்தனைக்கு

உங்களைச் சுற்றி, வாய்ப்பு இல்லாமல் திறமை வீணாகும் இளைஞர் யாராவது இருக்கிறார்களா? அவர்களுக்கு நீங்கள் எப்படித் துணையாகலாம்?

To reflect on

Is there a young person near you whose gifts are going to waste for lack of opportunity? How might you stand by them?