Kural 292 · பொய்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த

கௌசிகனின் வாய்மை

மகாபாரதத்தின் கர்ண பர்வத்தில் கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்கு ஒரு கதையைச் சொல்கிறார். இது வாய்மையும் அறமும் சில சமயம் நுட்பமான சிக்கல்களைத் தருவதை உணர்த்துகிறது. கௌசிகன் என்ற தவசி ஒரு ஊருக்கு வெளியே வாழ்ந்தான். 'எப்போதும் உண்மையே பேசுவேன்' என்று உறுதி எடுத்திருந்தான். அதனால் அவன் புகழ் எங்கும் பரவியது.

ஒருநாள் சில வழிப்போக்கர்கள் கொள்ளையரிடமிருந்து தப்பி ஓடி, கௌசிகன் இருந்த காட்டில் மறைந்து கொண்டனர். சற்றுநேரத்தில் கொள்ளையர் அங்கு வந்து, 'அந்த மக்கள் எவ்வழி ஓடினர்?' என்று கேட்டனர். கௌசிகன் தன் வாக்கின்படி உண்மை பேசினான்; அவர்கள் மறைந்திருந்த இடத்தைக் காட்டிவிட்டான். கொள்ளையர் அவர்களைப் பிடித்துக் கொன்றனர்.

கிருஷ்ணன் இதை அர்ஜுனனுக்குச் சொல்லும்போது, அறம் நுட்பமானது என்று விளக்குகிறார். உண்மை என்ற சொல்லை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு, அதன் விளைவாக உயிர்கள் அழியக் காரணமானவன் அறம் அறிந்தவன் அல்ல என்று அவர் கூறுகிறார். கௌசிகன் தன் தவறினால் துயரத்தை அடைந்தான் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. பல உரைகள் அவனுக்கு நரகம் என்றும், பலர் அவன் தவம் குறைந்தது என்றும் விளக்குகின்றன.

இக்கதை 'பொய்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கும் எனின்' என்ற குறளை நினைவூட்டுகிறது. உயிரைக் காக்கும் நோக்கத்துடன் சொல்லப்படும் மறைவு அல்லது சொல் மாற்றம் அறநெறிக்குள் அடங்கலாம் என்ற கருத்து இந்தக் கதையிலிருந்து வருகிறது. ஆயினும் இது பொய்க்கு உரிமம் தரும் கதையல்ல. சொல்லின் நோக்கம், விளைவு, தன்னலமின்மை ஆகியவற்றை நிதானமாக நோக்கும் ஞானத்தையே இது கோருகிறது. வாய்மை என்பது சொல்லின் எழுத்தல்ல, அருளோடு கூடிய அறத்தின் உள்ளுறை என்பதையே கிருஷ்ணன் காட்டுகிறார்.

இந்தக் கதையில் இரு பார்வைகள் உள்ளன. ஒன்று, கௌசிகன் தன் உறுதிமொழியைக் காக்க முயன்றது. மற்றொன்று, அந்த உறுதி மற்றவர் உயிர்களை இழக்கச் செய்தது. வாய்மையைக் கடைப்பிடிப்பவர் அதன் நோக்கம் உயிர்களைக் காப்பதே என்பதை மறக்கக்கூடாது என்று கிருஷ்ணன் வழிகாட்டுகிறார். இந்த நுட்பம் புரிவதற்குப் பெரும் ஞானமும் இரக்கமும் வேண்டும் என்று மரபு சொல்கிறது. அதனால் கேட்பவர் இதைத் தம் வசதிக்கான நியாயமாக ஆக்கிக்கொள்ளாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஆகவே இக்கதை பொய்யை ஆதரிப்பதன்று, அருளோடு கூடிய தெளிவான அறிவையே வேண்டுகிறது.

Kaushika and the Robbers

In the Karna Parva of the Mahabharata, Krishna tells Arjuna a story. It shows that truth and dharma sometimes pose subtle problems. An ascetic named Kaushika lived outside a town. He had vowed, "I will always speak the truth", and so his fame spread everywhere.

One day some travellers fleeing robbers hid in the forest where Kaushika lived. Soon the robbers arrived and asked, "Which way did those people run?" Kaushika, keeping his vow, spoke the truth and showed the place where they were hiding. The robbers caught them and killed them.

In telling it, Krishna explains to Arjuna that dharma is subtle. One who clings only to the word "truth" and thereby causes lives to be lost, he says, does not understand dharma. The Mahabharata says Kaushika met with suffering because of his error. Many commentaries speak of hell for him, others say his merit diminished.

The story recalls the couplet "Even falsehood may take the place of truth if it brings a flawless good." The idea that concealment or altered speech used to save a life may fall within dharma comes from stories like this. Yet this is no licence to lie. It asks for the wisdom to weigh purpose, result and absence of self-interest. Krishna shows that truth is not the letter of a word but the inner spirit of dharma joined with grace.