Kural 294 · உள்ளத்தாற் பொய்யா தொழுகின் உலகத்தார்

இராமனின் சொல்

வால்மீகி இராமாயணம் இராமனை 'சத்யபராக்ரமன்', அதாவது வாய்மையையே வலிமையாகக் கொண்டவன் என்று போற்றுகிறது. அயோத்தியா காண்டத்தில் தசரதன் கைகேயிக்குக் கொடுத்த வரங்களின்படி இராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனம் செல்ல நேர்ந்தது. அரசன் துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்; ஆனால் இராமன் எந்தக் கசப்பும் இன்றி அதை ஏற்றான்.

இராமன் தன் தந்தையிடம் சொன்ன சொல்: 'தந்தையே, நீங்கள் வருந்த வேண்டாம். உங்கள் சொல்லைக் காப்பதே என் கடமை. நான் இரண்டு முறை பேச மாட்டேன்.' இதன் பொருள், ஒருமுறை தாம் ஒன்றை ஒப்புக்கொண்டால் அதை மாற்ற மாட்டேன் என்பதே. பின்னர் பரதன் வந்து அரசை ஏற்கும்படி வேண்டியபோதும், முனிவர்கள் வற்புறுத்தியபோதும் அவன் தன் முடிவை மாற்றவில்லை.

அவன் அயோத்தியை விட்டுச் செல்லும்போது, நகர மக்கள் ஆயிரக்கணக்கில் அவன் தேரின் பின்னே கண்ணீருடன் ஓடினர் என்று வால்மீகி எழுதுகிறார். அவர்கள் இராமனை விட்டுப் பிரிய மறுத்தனர். அவன் உள்ளத்தில் எப்போதும் உண்மை இருந்ததால் அவன் எல்லா மக்களின் உள்ளத்திலும் இருந்தான். இரவு அவர்களை உறங்கவிட்டுவிட்டு அவன் புறப்பட வேண்டியிருந்தது என்றும் மரபு கூறுகிறது.

வனத்திலும் அவன் வாய்மையைக் கைவிடவில்லை. பதினான்கு ஆண்டுகள் கடந்த பின் அயோத்தி திரும்பியபோது, அங்கே அவனுக்காகக் காத்திருந்த அன்பு அப்படியே இருந்தது. பரதன் அவனுக்கு அரசை ஒப்படைத்தான். நம் நாட்டில் 'இராம இராஜ்யம்' என்பது நீதியும் வாய்மையும் நிறைந்த ஆட்சியின் அடையாளமாக இன்றும் பேசப்படுகிறது.

'உள்ளத்தால் பொய்யாது ஒழுகின் உலகத்தார் உள்ளத்துள் எல்லாம் உளன்' என்ற குறளுக்கு இராமனின் வாழ்வு மிகச் சிறந்த சான்று. அவன் வாக்கையும் எண்ணத்தையும் ஒன்றாக வைத்தான். அதனால் அவன் உடலால் எங்கிருந்தாலும் மக்கள் மனத்தில் நிலைத்து நின்றான்.

இராமனுடைய வாய்மை அவன் அரசை இழந்தபோதும் மக்களிடையே அவன் இடத்தை இழக்கவில்லை. பதினான்கு ஆண்டுகள் கழிந்தபின் அயோத்தி மக்கள் அவன் வருகையை ஒரு திருவிழாபோலக் கொண்டாடினர் என்றும், வீடு தோறும் விளக்கேற்றினர் என்றும் மரபு கூறுகிறது. இந்த விளக்குகளே தீபாவளியின் மூலங்களில் ஒன்றாகப் பலரால் நினைக்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு ஒரு மனிதனின் வாய்மை ஒரு பண்பாட்டுப் பண்டிகையாகவும் நிலைத்தது.

வாய்மையுடையவன் மக்களிடையே அன்பை அறுவடை செய்கிறான் என்பதற்கு இராமனின் வாழ்க்கை ஒளிரும் சான்று.

Rama's Word

Valmiki's Ramayana praises Rama as satyaparakrama, one whose strength is truth. In the Ayodhya Kanda, because of the boons Dasharatha had given Kaikeyi, Rama had to go to the forest for fourteen years. The king sank in grief, but Rama accepted it without any bitterness.

What Rama told his father was: "Father, do not grieve. Keeping your word is my duty. I do not speak twice." That is, once he had agreed to something, he would not change it. Later, when Bharata came and begged him to take the kingdom, and when sages urged him, he did not alter his decision.

As he left Ayodhya, Valmiki writes, thousands of citizens ran weeping behind his chariot. They refused to part from Rama. Because truth was always in his heart, he was in the heart of every person. Tradition says he had to set out while they slept at night.

In the forest he did not give up truthfulness either. When he returned to Ayodhya after fourteen years, the love that had waited for him was just as it had been. Bharata handed over the kingdom. In our country "Rama Rajya" is still spoken of as the emblem of a rule full of justice and truth.

Rama's life is the finest proof of the couplet, "One who lives without lying even in his mind abides in the hearts of all." He kept his speech and his thought as one. So wherever his body was, he remained in the minds of the people.