Kural 296 · பொய்யாமை அன்ன புகழில்லை எய்யாமை

தேவவிரதன் பீஷ்மனான கதை

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வம் ஹஸ்தினாபுர அரசன் சந்தனுவின் மகன் தேவவிரதனைப் பற்றிக் கூறுகிறது. அவன் கங்கையின் மகன்; வீரத்திலும் கல்வியிலும் சிறந்த இளவரசன். ஒருநாள் சந்தனு யமுனைக்கரையில் சத்தியவதி என்ற மீனவப் பெண்ணைக் கண்டு காதலித்தான். அவளுடைய தந்தை, தம் மகளுக்குப் பிறக்கும் மகனே அரசனாக வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்தார்.

சந்தனு அதை ஏற்க முடியாமல் வருந்தினான். தந்தையின் துயரத்தைக் காரணம் அறிந்த தேவவிரதன் நேரே மீனவ அரசனிடம் சென்றான். அவன் அரசுரிமையை முழுவதும் துறப்பதாக அவர் முன் உறுதி கூறினான். மீனவ அரசன், 'உன் பிள்ளைகள் அரசுரிமை கோரினால் என்ன செய்வது?' என்று கேட்டான். அதற்கு தேவவிரதன் வாழ்நாள் முழுவதும் மணம் செய்யாமல் இருப்பதாகவும் சபதம் செய்தான்.

அவன் சொன்ன சொல் வானம் வரை எதிரொலித்தது என்று காவியம் கூறுகிறது. தேவர்கள் மலர் மழை பொழிந்து, 'பீஷ்ம! பீஷ்ம!' அதாவது 'கடுமையான சபதம் செய்தவனே' என்று முழங்கினர். அன்றிலிருந்து அவன் பீஷ்மன் என்று அழைக்கப்பட்டான். தந்தை மகிழ்ந்து, அவன் விரும்பும் நேரத்தில் இறக்கும் வரத்தை அவனுக்குத் தந்தான் என்றும் கூறப்படுகிறது.

பின்னர் குருக்ஷேத்திரப் போரிலும் அவன் தான் ஒப்புக்கொண்ட கடமையான கௌரவ சேனைத் தலைமையை உறுதியாகச் செய்தான். அம்புப் படுக்கையில் வீழ்ந்தபின்னும் அவன் யுதிஷ்டிரனுக்கு அறவுரை கூறினான். அவனுடைய புகழ் உலகம் முழுவதும் பரவியது. அவனுக்கு நிகரான பண்டைய வாய்மையாளர் மிகச் சிலரே.

'பொய்யாமை அன்ன புகழில்லை' என்ற குறளுக்கு பீஷ்மன் ஓர் உயிருள்ள எடுத்துக்காட்டு. அவன் தான் சொன்ன சொல்லை எந்த நிலையிலும் மாற்றவில்லை; அதனால் அவனது பெயரே அவன் வாய்மையின் சின்னமாக ஆனது. அந்தப் புகழ் அவன் தேடியதல்ல, வாய்மை தந்த பயன்.

பீஷ்மனின் வாக்குறுதி அவனுக்குப் பல துன்பங்களையும் தந்தது. அரியணையில் அமரும் உரிமை இருந்தும் அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் பிறர் அரசுக்குக் காவலனாகவே நின்றான். குடும்பத்தின் உட்பூசல்களை நேரில் கண்டும் அவன் தன் சொல்லை மீற முடியாமல் தவித்தான். இருப்பினும் அவன் மேல் மக்களின் மதிப்புக் குறையவில்லை; ஏனெனில் வாக்கைக் காப்பவனின் துன்பத்தை மக்கள் மதிக்கின்றனர். அந்த மதிப்பே புகழின் உண்மையான வடிவம்.

இவ்வாறு ஒரு சொல் ஒரு வாழ்க்கையை வடிவமைத்தது; அந்த வாழ்க்கை ஒரு பெயரையே ஒரு சின்னமாக மாற்றியது.

How Devavrata Became Bhishma

The Adi Parva of the Mahabharata tells of Devavrata, son of King Shantanu of Hastinapura. He was the son of the Ganga, an excellent prince in valour and learning. One day Shantanu saw a fisherman's daughter, Satyavati, on the bank of the Yamuna and fell in love. Her father set a condition: the son born to his daughter must be the king.

Shantanu could not accept this and grieved. Learning the cause of his father's sorrow, Devavrata went straight to the fisher chief and pledged before him that he renounced the right to the throne entirely. The chief asked, "What if your own children claim the throne?" Devavrata then vowed to remain unmarried all his life.

The epic says his word echoed to the sky. The gods rained flowers and cried, "Bhishma! Bhishma!", which means "one of terrible vow". From then on he was called Bhishma. The delighted father granted him the boon of dying only when he wished.

Later, in the Kurukshetra war, he steadily carried out the duty he had accepted, leading the Kaurava army. Even after he fell on his bed of arrows he gave Yudhishthira teaching on dharma. His fame spread across the world. Few in ancient times were his equal in truthfulness.

Bhishma is a living example of "There is no fame like not lying". He did not alter the word he had spoken in any circumstance, and so his very name became the emblem of his truthfulness. That fame was not something he sought; it was the fruit truth gave.