சாவித்திரியின் சொல்
மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் சாவித்திரி சத்தியவான் கதை சொல்லப்படுகிறது. மத்ர நாட்டு அரசன் அஸ்வபதியின் மகள் சாவித்திரி, காட்டில் வாழும் குருட்டு அரசன் த்யுமத்சேனனின் மகன் சத்தியவானைத் தானே தேர்ந்தெடுத்தாள். நாரத முனிவர் சத்தியவானுக்கு ஓராண்டில் ஆயுள் முடியும் என்று எச்சரித்தும், அவள் தன் உறுதியை மாற்றவில்லை. அவனோடு காட்டில் எளிய வாழ்வு நடத்தினாள்.
ஓராண்டு முடியும் நாளில் சத்தியவான் விறகு வெட்டும்போது மயங்கி விழுந்து இறந்தான். யமன் அவன் உயிரைப் பாசக்கயிற்றால் இழுத்துச் சென்றான். சாவித்திரி யமனைப் பின்தொடர்ந்தாள். யமன் பலமுறை திரும்பிச் செல்லும்படி சொன்னான்; அவள் தன் சொற்களால் அவனை நிறுத்தினாள். அவள் சொற்கள் உண்மையும் அறமும் நிறைந்தவை. அவள், 'சான்றோரோடு ஏழடி நடந்தவரும் நண்பர்' என்று கூறி அவன் மனத்தை நெகிழ்த்தினாள்.
யமன் சாவித்திரியின் உண்மையான சொற்களில் மகிழ்ந்து, சத்தியவானின் உயிரைத் தவிர வேறொரு வரம் கேட்கலாம் என்றான். முதல் வரத்தில் மாமனாரின் கண் பார்வையையும், அடுத்து இழந்த நாட்டையும், பிறகு தன் தந்தைக்கு நூறு மகன்களையும் கேட்டாள். இறுதியாக, தனக்கு நூறு மக்களை வரமாகக் கேட்டாள். சத்தியவான் இல்லாமல் அது நடக்காது என்பதால் யமன் அவன் உயிரை மீட்டுத் தந்தான்.
சாவித்திரி எந்தச் சொல்லிலும் பொய் சொல்லவில்லை. அவள் அறிவும் துணிவும் வாய்மையில் நிற்கும்போது, மரணத்தின் அதிபதியே அவளை ஏற்றார். அவளுடைய சொற்களே அவளுக்கு ஒளியாக இருந்தன. 'சான்றோர்க்குப் பொய்யா விளக்கே விளக்கு' என்ற குறள் அவள் வாழ்வில் உண்மையாகிறது. இருண்ட யமலோகப் பாதையில் அவளுக்கு வழி காட்டியது வாய்மை.
சாவித்திரியின் உரையாடல்கள் மகாபாரதத்தில் அறநூல் போலவே போற்றப்படுகின்றன. அவள் யமனிடம் நட்பு, அறம், சான்றோரின் தன்மை ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசியபோது, அவை வெறும் புகழ்ச்சியாக இல்லாமல் வாழ்விலிருந்து வந்த உண்மைகளாக இருந்தன. அதனால் அவை யமன் மனத்தையும் தொட்டன. சொல்லும் செயலும் ஒன்றாக இருந்தவர் சொல்லுக்கு மட்டுமே இத்தகைய ஆற்றல் உண்டு. இதுவே வாய்மையின் ஒளி. இவ்வாறு யமனின் இருண்ட பாதையிலும் அவள் சொற்கள் ஒளிவிளக்காக நின்று, ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்வையே மீட்டுத் தந்தன என்பதே இக்கதையின் சாரம். இக்கதையைக் கேட்பவர் வாய்மையையே தம் வாழ்வின் வழிகாட்டும் விளக்காகக் கொள்ளலாம்.