Kural 293 · தன்நெஞ் சறிவது பொய்யற்க பொய்த்தபின்

யுதிஷ்டிரனின் அரைப்பொய்

மகாபாரதத்தின் துரோண பர்வத்தில் குருக்ஷேத்திரப் போரின் பதினைந்தாம் நாள் நிகழ்வு சொல்லப்படுகிறது. துரோணாசாரியார் பாண்டவ சேனையை அழித்துக்கொண்டிருந்தார். அவரைப் போரில் வெல்ல முடியாது என்பதை அறிந்த கிருஷ்ணன் ஒரு உபாயம் சொன்னான்: 'தன் மகன் இறந்தான் என்று நம்பினால் மட்டுமே துரோணர் ஆயுதத்தை விடுவார்.'

துரோணருடைய மகன் அஸ்வத்தாமன். அதே பெயருடைய ஒரு யானையை பீமன் கொன்றான். பின்னர் 'அஸ்வத்தாமன் இறந்தான்' என்று முழங்கினான். துரோணர் இதை நம்ப மறுத்தார். 'யுதிஷ்டிரன் ஒருபோதும் பொய் சொல்ல மாட்டான்; அவன் சொன்னால் நம்புவேன்' என்றார். யுதிஷ்டிரன் முதலில் மறுத்தான். கிருஷ்ணனும் பீமனும் அவனை வற்புறுத்தினர்.

யுதிஷ்டிரன் 'அஸ்வத்தாமன் இறந்தான்' என்று உரக்கச் சொல்லி, 'மனிதனோ யானையோ' என்பதைத் தாழ்ந்த குரலில் முணுமுணுத்தான். துரோணர் தம் மகன் இறந்தான் என்று எண்ணி ஆயுதத்தைக் கீழே போட்டார்; அந்த நேரத்தில் திருஷ்டத்யும்னன் அவரைக் கொன்றான் என்று காவியம் கூறுகிறது. மரபின்படி, அதுவரை நிலத்துக்கு நான்கு அங்குலம் மேலே ஓடிய யுதிஷ்டிரனின் தேர், அந்தச் சொல்லின் பின் தரையைத் தொட்டது.

போருக்குப் பின்னும் இந்தப் பொய்யின் பாரம் யுதிஷ்டிரனின் நெஞ்சை விட்டு நீங்கவில்லை. தம் குருவை ஏமாற்றியதாக அவன் தன்னையே நொந்துகொண்டான் என்று மகாபாரதம் சுட்டுகிறது. அவன் மனம் பல ஆண்டுகள் வருந்தியது. 'தன்நெஞ்சு அறிவது பொய்யற்க பொய்த்தபின் தன்நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்' என்ற குறள் இங்கு வாழ்வாகிறது.

இதிலிருந்து நாம் கற்பது: பொய்யை நல்ல நோக்கத்துடன் சொன்னாலும் அதன் சுமை சொன்னவனுக்கே. கிருஷ்ணன் உபாயம் சொன்னாலும் அதைச் சொன்னவன் யுதிஷ்டிரனே என்பதால் அந்த நெருப்பு அவன் நெஞ்சில் எரிந்தது. வாய்மையின் மதிப்பை உணர வேண்டுமாயின் வாய்மை தவறும் நிலையில் தரும் வலியை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்த நிகழ்ச்சியை மகாபாரதம் சிக்கலான அறக் கேள்வியாகவே வைக்கிறது. சிலர் யுதிஷ்டிரன் முழுப் பொய் சொல்லவில்லை என்கின்றனர்; வேறு சிலர் அரைப்பொய்யும் பொய்யே என்கின்றனர். எப்படியாயினும் அவன் நெஞ்சு அவனைத் தண்டித்தது என்பதில் ஐயம் இல்லை. வாய்மையைக் காத்து வாழ்ந்தவனுக்கு ஒரு சிறு தடுமாற்றமும் பெரிய வலியாகிறது என்பதையும் இது காட்டுகிறது. அவனுடைய ஒளி நிறைந்த வாழ்வில் அந்த ஒரு புள்ளி கறையாகத் தோன்றியதாக மரபு குறிப்பிடுகிறது.

நாம் நம் வாழ்வில் வரும் சிறு நெருக்கடிகளிலும் உண்மையைக் காக்க முயல வேண்டும் என்பதையே இது நமக்குச் சொல்கிறது.

Yudhishthira's Half-Lie

The Drona Parva of the Mahabharata describes an event of the fifteenth day of the Kurukshetra war. Dronacharya was destroying the Pandava army. Knowing that Drona could not be defeated in battle, Krishna suggested a stratagem: Drona would lay down his weapons only if he believed his son was dead.

Drona's son was Ashwatthama. Bhima killed an elephant of the same name and then proclaimed, "Ashwatthama is dead." Drona refused to believe it. "Yudhishthira never lies; if he says it, I will believe," he said. Yudhishthira at first refused. Krishna and Bhima pressed him.

Yudhishthira said aloud, "Ashwatthama is dead," and muttered in a low voice, "man or elephant". Thinking his son had died, Drona put down his weapons, and at that moment Dhrishtadyumna killed him, the epic says. By tradition, Yudhishthira's chariot, which had until then moved four fingers above the ground, touched the earth after that utterance.

Even after the war the weight of this lie did not leave Yudhishthira's heart. The Mahabharata indicates that he reproached himself for having deceived his teacher, and his mind grieved for years. The couplet "Do not lie about what your heart knows; the heart will burn you" becomes life here.

What we learn is that even a lie spoken with a good purpose weighs upon the one who spoke it. Krishna proposed the stratagem, but since Yudhishthira spoke it, the fire burned in his heart. To feel the worth of truth, we should consider the pain when truth is lost.