Kural 297 · பொய்யாமை பொய்யாமை ஆற்றின் அறம்பிற

காந்தியின் ஒப்புதல் கடிதம்

மகாத்மா காந்தி தம் சுயசரிதையான 'சத்திய சோதனை'யில் சிறுவயதில் செய்த ஒரு தவறையும் அதன் முடிவையும் எழுதியுள்ளார். இது ஓர் இந்திய ஆசிரியர் தம் வாழ்வைப் பற்றித் தாமே பதிவு செய்தது என்பதால் நம்பத்தக்கது. அவருக்குப் பதினைந்து வயது இருக்கலாம். சில தீய நண்பர்களின் சேர்க்கையால் அவருக்குச் சிறு கடன் உண்டாயிற்று. அந்தக் கடனை அடைக்க அவர் தம் அண்ணனின் தங்கக் காப்பிலிருந்து ஒரு சிறு துண்டை வெட்டி விற்றார்.

அது அவர் மனத்தை உறுத்தியது. தம் குற்றத்தை அவர் தந்தையிடம் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார். ஆனால் தந்தையின் முகத்துக்கு நேரே சொல்ல அவருக்கு அச்சம். எனவே ஒரு கடிதத்தில் தம் குற்றத்தை எழுதி, அதற்குரிய தண்டனையைத் தாமே கேட்டுக்கொண்டார். அவர் தந்தை அப்போது நோயுற்றுப் படுக்கையில் இருந்தார்.

காந்தி கடிதத்தைத் தந்தையிடம் நீட்டிவிட்டு அருகே நின்றார். தந்தை கடிதத்தை மெதுவாகப் படித்தார். அவர் கண்களில் முத்துபோல் நீர் துளிர்த்தது; அந்தக் கடிதத்தைக் கிழித்துப் போட்டுவிட்டுச் சிறிது நேரம் படுத்திருந்தார். அவர் எந்தச் சொல்லாலும் திட்டவில்லை, தண்டிக்கவில்லை. காந்தி தம் சுயசரிதையில், அந்தக் கண்ணீர் தம் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தியது என்றும், அந்த அன்பின் மௌனத்தில்தான் அகிம்சையின் முதல் பாடத்தை உணர்ந்ததாகவும் எழுதுகிறார்.

பிற்காலத்தில் அவர் 'சத்தியமே கடவுள்' என்றே கூறினார். தம் வாழ்வின் எல்லா முயற்சிகளையும் உண்மையின் சோதனைகளாகக் கண்டார். அறம் பல வகைப்படும் என்றாலும், வாய்மையை நம்பிப் பிடித்துக்கொண்டவனுக்கு பிற அறங்கள் வழியில் வந்து சேரும் என்பதற்கு அவரது வாழ்வு ஓர் எடுத்துக்காட்டாக அமைகிறது.

'பொய்யாமை பொய்யாமை ஆற்றின் அறம்பிற செய்யாமை செய்யாமை நன்று' என்ற குறளை இக்கதையுடன் இணைத்துப் பார்க்கலாம். சிறுவன் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் எழுதிய ஒரு நிகழ்ச்சியே அவரது அகிம்சை, சத்தியாக்கிரகம் ஆகிய பல்வேறு அறங்களுக்கு விதையானது.

காந்தியடிகளின் தந்தை கரம்சந்த் காந்தி கல்வியில் மிகுதியில்லாதவர்; ஆனால் நேர்மைக்கும் துணிவுக்கும் பெயர் பெற்றவர் என்று சுயசரிதை கூறுகிறது. அவர் சினம் கொள்ளாமல் அழுததே மகனுக்கு அன்றைய பெரிய பாடமாயிற்று. தண்டனை இல்லாமல் கிடைத்த மன்னிப்பு எவ்வளவு ஆழமாக ஒருவனை மாற்றும் என்பதற்கு இதுவே சான்று. வாய்மை, அன்பு ஆகிய இரண்டும் சேரும்போது அவை ஒரு தலைமுறையையே மாற்றும் ஆற்றல் பெறுகின்றன.

நாமும் குழந்தைகளின் தவறுகளை எதிர்கொள்ளும்போது இந்தப் பாடத்தை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்; அன்புடன் கூடிய ஏற்பே உண்மையைப் பேசும் துணிவைத் தருகிறது.

Gandhi's Letter of Confession

In his autobiography, The Story of My Experiments with Truth, Mahatma Gandhi wrote of a fault from his boyhood and its outcome. This is an Indian author recording his own life, so it is credible. He may have been about fifteen. Through the company of some bad friends he had run into a small debt. To clear it he cut a small piece off a gold armlet belonging to his brother and sold it.

It weighed on his conscience. He decided to confess to his father. But he was afraid to say it to his father's face. So he wrote his fault in a letter, asking for the punishment he deserved. His father was then ill in bed.

Gandhi handed over the note and stood nearby. His father read it slowly. Pearls of tears gathered in his eyes; he tore the note up and lay quiet for a while. He neither scolded nor punished with any word. Gandhi writes that those tears cleansed his heart and that in the silence of that love he understood his first lesson in non-violence.

Later he would say, "Truth is God". He saw all the efforts of his life as experiments in truth. Though virtue takes many forms, his life offers an example that one who clings faithfully to truth finds other virtues coming along the way.

We can join the couplet "If one practises not lying faithfully, it is good even to leave other virtues undone" with this story. The single incident of a boy writing a confession became a seed for many of his virtues, including non-violence and satyagraha.