Kural 311 · சிறப்பீனும் செல்வம் பெறினும் பிறர்க்குஇன்னா

பாரி வள்ளலும் முல்லைக் கொடியும்

தமிழ் மரபில் கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவராகப் போற்றப்படுபவர் பாரி. அவர் பறம்பு மலையை ஆண்ட குறுநில மன்னர். சங்கப் புலவர் கபிலர் அவரது அன்பு நண்பர். பாரியின் கொடையையும் இரக்கத்தையும் புறநானூறு போன்ற நூல்கள் புகழ்ந்து பாடுகின்றன. இங்குச் சொல்லப்படும் நிகழ்ச்சிகள் சங்க இலக்கியத்திலும் அதைத் தொடர்ந்த மரபிலும் வழங்கும் செய்திகள்; சிறு விவரங்கள் நூலுக்கு நூல் மாறுபடலாம்.

பாரி ஒருநாள் தன் தேரில் செல்லும்போது, வழியோரத்தில் ஒரு முல்லைக் கொடி படர்வதற்குக் கொம்பின்றி காற்றில் தவித்து அசைவதைக் கண்டான் என்று மரபு கூறுகிறது. அவன் மனம் இரங்கியது. அந்தக் கொடி தன்னைப் பற்றிப் படர வேண்டும் என்பதற்காக, தன் தேரையே அங்கே நிறுத்திவிட்டுக் கால்நடையாகத் திரும்பிச் சென்றான். ஒரு தாவரத்துக்கும் துன்பம் தரக்கூடாது என்ற அவன் கருணை இந்த நிகழ்ச்சியால் புகழ் பெற்றது.

அவனுடைய செல்வமும் புகழும் பெரிதாக இருந்தன. அவனுக்குச் சொந்தமான முந்நூறு ஊர்களையும் பாணர், புலவர் ஆகியோருக்கு அவன் கொடுத்துவிட்டான் என்று கூறப்படுகிறது. அவன் வளம் சேரர், சோழர், பாண்டியர் ஆகிய மூவேந்தரின் பொறாமையைத் தூண்டியது. அவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து பறம்பு மலையை முற்றுகையிட்டனர்.

பாரி வலிமையான கோட்டையையும் மக்களின் அன்பையும் பெற்றிருந்தான். ஆனால் அவன் போரில் வெல்ல தீங்கு செய்யும் வழிகளை நாடவில்லை என்றும், இறுதியில் வஞ்சகத்தால் அவன் வீழ்ந்தான் என்றும் மரபு கூறுகிறது. அவன் இறந்த பின் கபிலர் அவன் மகள்களான அங்கவை, சங்கவை ஆகியோரை அன்புடன் பாதுகாத்து மணம் செய்து வைக்கப் பாடுபட்டார்.

'சிறப்பீனும் செல்வம் பெறினும் பிறர்க்கு இன்னா செய்யாமை மாசற்றார் கோள்' என்ற குறளுக்கு பாரியின் வாழ்வு ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும். செல்வமும் சிறப்பும் இருந்தாலும் அவன் தன் அருள் மனத்தை விடவில்லை. அவனுடைய புகழ் இன்றும் வாழ்கிறது; அவனை வீழ்த்தியவர்களின் செல்வம் மறக்கப்பட்டுள்ளது.

பாரியின் கொடையை நாம் வேறு கோணத்தில் பார்க்கலாம். அவன் செல்வத்தை வைத்திருந்தான்; ஆனால் அதைப் பிறரை வருத்தப் பயன்படுத்தவில்லை. மாறாக, முல்லைக் கொடிக்குக் கூட உதவி செய்தான். சிறப்புத் தரும் செல்வம் இருந்தும் அதை அருளோடு பயன்படுத்துவதே மாசற்றவர் கொள்கை. அவன் புலவர்களுக்கும் பாணர்களுக்கும் காட்டிய அன்பும் அத்தகையது. செல்வம் ஒருவன் மனத்தை மாற்றாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதையே இக்கதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

கபிலர் பாரியின் இறுதிக் காலத்திலும் அவன் புகழைப் பாடி, அவன் மகள்களுக்கு உதவி செய்தார். நல்லவனுக்கு நட்பு இறுதிவரை நிற்கும் என்பதற்கு இது சான்று.

Pari and the Jasmine Creeper

In Tamil tradition Pari is honoured as one of the seven last great patrons. He was a chieftain who ruled the Parambu hill. The Sangam poet Kapilar was his dear friend. Works such as the Purananuru sing the praises of Pari's generosity and compassion. The incidents told here are accounts current in Sangam literature and the tradition that followed it; small details may differ from work to work.

One day, as Pari rode in his chariot, tradition says he saw by the roadside a jasmine creeper swaying in the wind with no support to climb. His heart was moved. So that the creeper might climb on it, he left his own chariot standing there and walked back on foot. This act became famous as showing his compassion, which would not let even a plant suffer.

His wealth and fame were great. It is said he gave his three hundred villages to bards and poets. His prosperity roused the envy of the three crowned kings, the Chera, Chola and Pandya. They joined together and besieged the Parambu hill.

Pari had a strong fort and the love of his people. But tradition says he did not seek ways of harm to win the war, and in the end he fell by treachery. After his death Kapilar lovingly protected Pari's daughters, Angavai and Sangavai, and worked to have them married.

Pari's life is an example for "Even if wealth that gives distinction is obtained, not causing pain to others is the creed of the stainless." Though he had wealth and distinction, he did not give up his compassionate mind. His fame lives on today, while the wealth of those who brought him down is forgotten.