Kural 318 · தன்னுயிர்ககு ஏன்னாமை தானறிவான் என்கொலோ – Tamilone

Kural 318 · Not doing Evil · இன்னா செய்யாமை

தன்னுயிர்ககு ஏன்னாமை தானறிவான் என்கொலோமன்னுயிர்க்கு இன்னா செயல்.

Thannuyirkaku Ennaamai Thaanarivaan Enkolo / Mannuyirkku Innaa Seyal

He who hath felt what pain meaneth to himself, how doth he bring himself to inflict it on others?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தன் உயிர்க்குத் துன்பம் எத்தகையது என்பதைத் தானே அறிந்தவன், பிற உயிர்களுக்குத் துன்பம் செய்வது ஏன்?

Meaning

Why does one who knows for himself how painful pain is to his own life do painful things to other living beings?

சொற்பொருள் Word by word

தன்னுயிர்க்கு: to one's own life
இன்னாமை: painfulness
தானறிவான்: he who himself knows
என்கொலோ: why indeed
மன்னுயிர்க்கு: to other living beings
இன்னா செயல்: doing pain

விளக்கம்

இக்குறள் ஒரு கேள்வியாக அமைந்து நம் மனசாட்சியைத் தட்டுகிறது. 'தன்னுயிர்க்கு இன்னாமை தான் அறிவான்' என்பது தன் உயிருக்குத் துன்பம் எத்தகையது என்பதைத் தானே அறிந்தவன். அத்தகையவன் 'மன்னுயிர்க்கு இன்னா செயல் என்கொலோ' அதாவது நிலைத்த உலகின் பிற உயிர்களுக்குத் துன்பம் செய்வது எதனால்? இங்கு 'என்கொலோ' என்பது வியப்பையும் வருத்தத்தையும் ஒருசேரக் காட்டும் சொல்.

316 ஆம் குறளில் 'தான் உணர்ந்தவை' என்ற கருத்து வந்தது; இங்கே அதே கருத்து உயிர்களின் எல்லைக்கு விரிகிறது. 'மன்னுயிர்' என்பது மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, எல்லா உயிர்களும். நம் மரபு கொல்லாமையையும் அருளையும் எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவாக்குகிறது. விலங்குகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் துன்பம் செய்யாமலிருப்பதும் இதில் அடங்கும்.

இங்கு மிக நுட்பமான மனவியல் உண்மை ஒன்று உள்ளது. நம் வலியை உணரும் ஆற்றல் நம்மிடம் இருக்கிறது; அதே ஆற்றலை நாம் பிறருக்கும் நீட்டிக்க வேண்டும். இதைத்தான் இன்று 'இரக்க உணர்வு' என்கிறோம். அது இல்லாதவன் தன் வலியை அறிந்தும் பிறர் வலியை அறியாதது போல நடிக்கிறான். அது அறியாமை அல்ல, மறுப்பு.

உரையாசிரியர்கள் இதை ஒரு கண்டனக் குறளாகவே பார்க்கின்றனர். 'என்கொலோ' என்பதில் நமக்கு ஒரு வியப்பு: எவ்வாறு ஒருவன் இத்தகைய முரண்பாட்டோடு வாழ முடிகிறது? இந்தக் கேள்வியை நாமும் நம்மிடம் கேட்டுக்கொள்ளலாம்: 'எனக்கு வலிப்பது தெரிந்தும் நான் ஏன் இதைச் செய்கிறேன்?'

'மன்னுயிர்' என்ற சொல்லில் உள்ள 'மன்னுதல்' நிலைத்தலைக் குறிக்கிறது. உயிர்கள் நிலைத்தவை, அதாவது அழிவற்ற ஆன்மா உடையவை என்ற பார்வையும் இதில் ஒளிந்துள்ளது. இந்தப் பார்வையில் எந்த உயிருக்கும் செய்யும் தீங்கு ஒரு நிலைத்த உண்மைக்குச் செய்த தீங்காகிறது. இது குறளுக்கு கூடுதல் ஆழத்தைத் தருகிறது. ஆகவே நம் அறிவு நம் வலியை மட்டுமன்றி எல்லா உயிர்களின் வலியையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

Explanation

This couplet takes the form of a question and knocks on our conscience. Thannuyirkku innaamai thaan arivaan is one who himself knows how painful pain is to his own life. Why does such a one do painful things to mannuyir, the enduring living beings of the world? The word enkolo shows surprise and sorrow together.

In couplet 316 the idea of "what he himself has known" appeared; here the same idea widens to the range of all lives. Mannuyir is not only human beings but all creatures. Our tradition makes non-killing and grace common to all. Not causing pain to animals and birds is included.

There is a subtle psychological truth here. We have the power to feel our pain, and we must extend the same power to others. That is what we now call empathy. One without it knows his own pain but acts as though he does not know another's. That is not ignorance but denial.

Commentators see it as a rebuking couplet. In enkolo is our wonder: how can a person live with such a contradiction? We too can put the question to ourselves: "Knowing that it hurts me, why am I doing this?"

In the word mannuyir, mannudhal means to endure. Hidden in it is a view that living beings are enduring, having an imperishable self. In this view, harm done to any life is harm done to an enduring truth. This gives the couplet extra depth. So our understanding should take in not only our own pain but the pain of all creatures.

கதை

வள்ளலாரின் வாடிய பயிர்

தமிழ்நாட்டில் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த அருட்பிரகாச வள்ளலார், இராமலிங்க அடிகள் எனவும் அழைக்கப்படுபவர், ஜீவகாருண்யத்தின் சிகரமாகப் போற்றப்படுகிறார். அவர் இயற்றிய பாடல்கள் திருவருட்பா என்ற தொகுப்பில் உள்ளன. அவற்றுள் ஒன்றில் அவர் எழுதிய வரிகள் மிகப் பிரசித்தம்: 'வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்'. அதாவது 'வாடிப்போன பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம் நானும் வாடினேன்.'

இந்த ஒரு வரி அவரது உள்ளத்தின் இயல்பைக் காட்டுகிறது. ஒரு தாவரம் வாடினாலும் அவர் மனம் வருந்தியது. அவர் உயிர்களின் துன்பத்தை தனது துன்பமாகவே உணர்ந்தார் என்று இந்த வரி உணர்த்துகிறது. 'பசியினால் துன்புறும் மனிதரையும், கொடிய நோயால் வருந்துவோரையும் கண்டு உடனே உள்ளம் பதைத்தேன்' என்றும் அவர் பாடினார். அவருடைய கருணை மனிதரைத் தாண்டி எல்லா உயிர்களுக்கும் பரவியது.

கருணை அவருக்குப் பாடலாக மட்டும் நிற்கவில்லை; செயலாகவும் ஆனது. 1867 ஆம் ஆண்டு வடலூரில் சத்திய தருமச் சாலையை நிறுவி, பசித்தவர் எவராயினும் உணவளிக்கும் அறப்பணியைத் தொடங்கினார். அங்கே அவர் மூட்டிய அடுப்பு அணையாமல் இன்றும் எரிகிறது என்று மக்கள் கூறுகின்றனர். அன்றிலிருந்து இன்று வரை அங்கே பசித்தவர் உணவு பெறுகின்றனர்.

அவர் புலால் மறுப்பையும், உயிர்க்கொலை தவிர்ப்பையும், சாதி சமய வேறுபாடுகளைக் கடந்த சமரச சன்மார்க்கத்தையும் போதித்தார். 'ஒன்றே குலம்' 'கடவுள் ஒருவரே' என்ற கொள்கைகளை வலியுறுத்தினார்.

'தன்னுயிர்க்கு இன்னாமை தானறிவான் என்கொலோ மன்னுயிர்க்கு இன்னா செயல்' என்ற குறளின் பொருளை வள்ளலார் தம் வாழ்வில் நடத்திக் காட்டினார். தம் வலியை உணர்ந்தவர் பிறர் வலியை அறிந்து அதை நீக்கப் பாடுபடுவதே அவரது வழி.

வள்ளலார் பசியைப் பெரிய துன்பமாகக் கண்டார். 'பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்துபோம்' என்ற முதுமொழிபோல, பசி மனிதனின் கல்வி, மானம், அறிவு அனைத்தையும் அழிக்கிறது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அதனால் முதலில் பசியைப் போக்கும் பணியைத் தொடங்கினார். 'ஜீவகாருண்யமே மோட்சத்தின் திறவுகோல்' என்றும் உரைத்தார். அவருடைய சமூகப் பணி பாடலோடு நிற்காமல் செயலாக மாறியது.

நாமும் ஒருநாள் ஒருவருக்காவது உணவளித்தால் வள்ளலாரின் கருணையின் சிறு பகுதியை நம் வாழ்வில் கொண்டுவரலாம். இவ்வாறு வள்ளலாரின் வாழ்வு குறளின் கேள்விக்குச் செயலால் விடையளிக்கிறது; நாமும் அந்த வழியில் சிறு அடிகள் எடுத்து வைக்கலாம்.

A story

Vallalar and the Withered Crop

Arutprakasa Vallalar, also known as Ramalinga Adigal, who lived in nineteenth-century Tamil Nadu, is honoured as the pinnacle of jeevakarunya, compassion for living beings. His songs are collected in the Tiruvarutpa. One line he wrote in them is very famous: "Vaadiya payirai kandapothellaam vaadinen", that is, "Whenever I saw a withered crop, I too withered."

This single line shows the nature of his heart. Even a plant that withered saddened him. The line tells us he felt the suffering of living beings as his own suffering. He also sang that on seeing people tormented by hunger or by terrible disease his heart shuddered at once. His compassion spread beyond humans to all living beings.

Compassion was not only song for him but became action. In 1867 he founded the Sathya Dharma Salai at Vadalur and began the charity of feeding anyone who was hungry. The hearth he lit there is said by people to burn without going out to this day. From then till now the hungry get food there.

He taught abstaining from meat, avoiding the killing of living beings, and the Samarasa Sanmarga that goes beyond differences of caste and creed. He stressed that "the human family is one" and "God is one".

Vallalar showed in his own life the meaning of the couplet, "Why does one who knows how painful pain is to his own life do painful things to other living beings?" His path was to know his own pain, understand another's pain, and strive to remove it.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் தினமும் காணும் எந்தத் துன்பம் உங்களை இனி அசைப்பதில்லை? அதை மீண்டும் உணரச் செய்வது எப்படி?

To reflect on

What suffering that you see regularly has stopped moving you, and how might you let it move you again?