Kural 319 · பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்குஇன்னா

சிரவணனும் தசரதனும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் தசரதன் தன் இறுதிக் காலத்தில் ஒரு பழைய நிகழ்ச்சியை நினைவு கூர்கிறான். இராமன் வனம் சென்ற பிறகு அவன் பிரிவுத் துயரில் தவித்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது கௌசல்யையிடம் தான் இளமையில் செய்த ஒரு பெரும் தவறைச் சொன்னான்.

அவன் இளவரசனாக இருந்தபோது, மழைக்காலத்தில் ஓர் இரவு சரயு நதிக்கரையில் வேட்டைக்குச் சென்றான். சத்தத்தை மட்டும் வைத்துக் குறி பார்த்து அம்பு எய்யும் கலையில் அவன் சிறந்தவன். இருட்டில் நீர் அருந்தும் யானையின் சத்தம் கேட்பதாக எண்ணி, அம்பை எய்தான். அது யானை அல்ல; சிரவணன் என்ற இளைஞன் தன் குருட்டு முதிய பெற்றோருக்காக நீர் மொள்ளும் ஒலிதான். அம்பு அவனைப் பாய்ந்தது.

தசரதன் ஓடிச் சென்று பார்த்தான். சிரவணன் இறக்கும் தருவாயில், தன் பெற்றோர் தாகத்தோடு காத்திருப்பதாகக் கூறி நீரைக் கொண்டு செல்லும்படி வேண்டினான். தசரதன் குருடரான வயதான தம்பதியிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறினான். அவர்கள் அழுது புலம்பினர். மகனின் உடலுக்குச் சடங்கு செய்தபின் தந்தை தசரதனுக்குச் சாபம் இட்டார்: 'நான் மகன் பிரிவால் இறப்பது போல, நீயும் மகன் பிரிவால் துன்புற்று இறப்பாய்.'

அந்தச் சாபம் பல ஆண்டுகள் கழிந்தபின் செயலானது. இராமன் வனம் சென்றபோது தசரதன் பிரிவுத் துயரத்தால் மாண்டான். தான் முன்பு செய்த செயலின் விளைவை அவன் நினைத்து அழுதான் என்று வால்மீகி எழுதுகிறார். அவன் அறியாமல் செய்த ஒரு பிழை, வாழ்நாள் முடிவில் அவனை வந்தடைந்தது.

'பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்குஇன்னா பிற்பகல் தாமே வரும்' என்பதன் உண்மையை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. இங்கே காலம் ஒரு நாள் அல்ல; பல ஆண்டுகள். ஆனால் இளமையின் முற்பகல் செயல் முதுமையின் பிற்பகலில் வந்து சேர்ந்தது.

வால்மீகி இந்தக் கதையைப் பின்னர் தசரதனின் வாயிலாகவே சொல்ல வைப்பதில் ஒரு கலை நுட்பம் உள்ளது. தசரதன் தானே தன் பழைய செயலைப் பகிர்ந்துகொள்கிறான்; அதனால் அவன் குற்றவுணர்வு நம்மை நேரடியாகத் தொடுகிறது. சாபம் வழங்கிய முதியவரும் தம் துன்பத்தில் பிறருக்குத் தீங்கு நினைக்கவில்லை; அவர் சொல்லிய சாபம் ஒரு தந்தையின் வலியின் வெளிப்பாடே. இவ்வாறு துன்பம் துன்பத்தை எழுப்பும் சுழற்சி இந்தக் கதையில் தெளிவாகிறது.

அறியாமல் செய்த பிழைக்கும் விளைவு உண்டு என்பதால், செயலுக்கு முன் சிந்தித்தல் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை இந்தக் கதை நம் மனத்தில் பதிக்கிறது.

Shravana and Dasharatha

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana, Dasharatha in his last days recalls an old incident. After Rama had gone to the forest he was tormented by grief of separation. Then he told Kausalya of a great wrong he had done in his youth.

When he was a prince, one rainy night he went hunting on the bank of the Sarayu. He was skilled in the art of shooting by sound alone. In the dark, thinking he heard an elephant drinking water, he loosed an arrow. It was not an elephant; it was the sound of a young man named Shravana filling water for his blind aged parents. The arrow pierced him.

Dasharatha ran and looked. Dying, Shravana said his parents were waiting thirsty and begged him to carry water to them. Dasharatha went to the blind old couple and told them what had happened. They wept and lamented. After performing the rites for their son's body the father cursed Dasharatha: "As I die of grief for my son, so you too will die suffering the separation of a son."

The curse came to pass many years later. When Rama went to the forest, Dasharatha died of the grief of separation. Valmiki writes that he wept, remembering what he had done long before. A fault he committed without knowing it reached him at the end of his life.

The story shows the truth of "If one does pain to others in the forenoon, pain will come to himself on its own in the afternoon." Here the time is not a day but many years. But the forenoon act of youth reached him in the afternoon of old age.