கம்சனின் சிறைக்கொடுமை
பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் காண்டம் கம்சனின் கதையைச் சொல்கிறது. மதுராவின் அரசனான கம்சன் தன் தங்கை தேவகியைச் சூரசேன வம்சத்தைச் சேர்ந்த வசுதேவருக்கு மணம் முடித்து வைத்தான். திருமண ஊர்வலத்தில் ஒரு அசரீரி எழுந்தது: 'கம்சா, இவளுடைய எட்டாவது மகன் உன்னைக் கொல்வான்.' கம்சன் அச்சத்தால் அந்த இடத்திலேயே தங்கையைக் கொல்ல வாளை எடுத்தான். வசுதேவர் தம் குழந்தைகளை அவனிடம் ஒப்படைப்பதாக வாக்களித்து அவளைக் காப்பாற்றினார்.
கம்சன் அவர்களைச் சிறையில் அடைத்தான். தேவகி ஆறு குழந்தைகளைப் பெற்றாள்; கம்சன் ஒவ்வொரு குழந்தையையும் பிறந்தவுடன் கொன்றான். அந்தத் தம்பதி அனுபவித்த துயரத்தை நினைக்க முடியாது. கம்சன் தன் தந்தை உக்ரசேனனையும் சிறையில் அடைத்து அரசைப் பறித்தான். மதுரா மக்கள் அவன் கொடுமையால் அஞ்சி வாழ்ந்தனர்.
ஆனால் கம்சன் செய்த ஒவ்வொரு தீமையும் அவனுக்குத் துன்பமாகவே திரும்பியது. அவன் எப்போதும் அச்சத்தில் வாழ்ந்தான். உண்ணும்போதும் உறங்கும்போதும் தனக்கு மரணம் தரப்போகும் அந்த எட்டாவது குழந்தையையே எண்ணினான் என்று புராணம் கூறுகிறது. தன்னைக் காக்க அவன் அரக்கர்களை அனுப்பிக் கோகுலத்துக் குழந்தைகளைக் கொல்ல முயன்றான். எல்லா முயற்சியும் தோற்றன.
இறுதியில் கிருஷ்ணன் மதுராவுக்கு வந்து கம்சனை அவன் மல்லர் அரங்கிலேயே வென்று அழித்தான். அவன் சிறையில் வைத்த தேவகியும் வசுதேவரும் விடுதலை பெற்றனர். உக்ரசேனன் மீண்டும் அரசனானான்.
'நோயெல்லாம் நோய்செய்தார் மேலவாம் நோய்செய்யார் நோயின்மை வேண்டு பவர்' என்ற குறளை இக்கதை உணர்த்துகிறது. கம்சன் பிறருக்குச் செய்த துன்பம் எல்லாம் இறுதியில் அவனையே சூழ்ந்தன. அவன் நிம்மதியை இழந்தான்; உயிரையும் இழந்தான்.
கம்சன் கதையில் நாம் காணும் இன்னொரு கோணம்: அவன் தனக்கு அச்சம் தந்த ஒன்றை அழிக்க முயன்றதாலேயே அச்சம் அவனைத் தொடர்ந்தது. தீங்கு செய்து பாதுகாப்பைத் தேடுபவன் எப்போதும் பாதுகாப்பற்றவனாகவே இருக்கிறான் என்பதை இது காட்டுகிறது. அன்பும் நட்பும் இருந்திருந்தால் அவன் மக்களின் துணையையும் தங்கையின் அன்பையும் பெற்றிருப்பான். ஆனால் அவன் தேர்ந்தது பகை வழி.
முடிவாக இவ்வதிகாரம் காட்டும் உண்மை இதுவே: தீங்கு செய்யாத மனமே துன்பம் இல்லாத வாழ்வின் வாயில். ஆகவே கம்சனின் முடிவு தீங்கு செய்பவருக்கு ஓர் நிலையான எச்சரிக்கையாக நம் மரபில் நிற்கிறது; அதை நினைத்து நம் செயல்களை நாம் சீர்செய்யலாம்.