Kural 317 · எனைத்தானும் எஞ்ஞான்றும் யார்க்கும் மனத்தானாம்

Kural 317 · Not doing Evil · இன்னா செய்யாமை

எனைத்தானும் எஞ்ஞான்றும் யார்க்கும் மனத்தானாம்மாணாசெய் யாமை தலை.

Enaiththaanum Egngnaandrum Yaarkkum Manaththaanaam / Maanaasey Yaamai Thalai

It is a great thing it thou injure not knowingly any man, at any time, and in any degree.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

எத்துணைச் சிறிதாயினும், எக்காலத்திலும், எவருக்கும், மனத்தாலும் தீங்கான செயல்களைச் செய்யாமலிருப்பதே சிறந்தது.

Meaning

To do no wrong, even in the mind, in the least measure, at any time, to anyone, is foremost.

சொற்பொருள் Word by word

எனைத்தானும்: in the least measure
எஞ்ஞான்றும்: at any time
யார்க்கும்: to anyone
மனத்தானாம்: even in the mind
மாணா செய்யாமை: not doing wrong things
தலை: chief, foremost

விளக்கம்

இக்குறள் இன்னா செய்யாமையின் முழு எல்லையையும் ஒரே வரியில் அளக்கிறது. 'எனைத்தானும்' என்பது எவ்வளவு சிறிதாயினும். 'எஞ்ஞான்றும்' என்பது எக்காலத்திலும். 'யார்க்கும்' என்பது எவருக்கும். 'மனத்தானாம்' என்பது மனத்தாலும். இந்த நான்கு எல்லைகளையும் குறிப்பிட்டு, 'மாணா செய்யாமை' அதாவது தகாதவற்றைச் செய்யாமலிருப்பதே 'தலை', சிறந்தது என்கிறார் வள்ளுவர்.

இந்த நான்கு சொற்களின் அமைப்பு கவனிக்கத்தக்கது: அளவு (எவ்வளவு), காலம் (எப்போது), ஆள் (யாருக்கு), இடம் (மனத்தில், சொல்லில், செயலில்). அதாவது எந்த அளவிலும், எந்தக் காலத்திலும், எந்த மனிதருக்கும், எந்த வழியிலும் தீங்கு செய்யலாகாது. இது ஒரு முழுமையான அறவிதி.

'மனத்தானாம்' என்பது குறிப்பாக முக்கியம். செயலால் தீங்கு செய்யாமல் இருப்பது எளிது; மனத்தால் கூட நினைக்காமல் இருப்பது கடினம். ஆனால் மனம் தான் செயலின் ஊற்று. எனவே மனத்தில் தீங்கை நினையாமல் இருப்பவன் செயலிலும் தவற மாட்டான். இது கள்ளாமை அதிகாரத்தில் 'உள்ளத்தால் உள்ளலும் தீதே' என்பதோடு இணைகிறது.

'மாணா' என்பது மாட்சிமை இல்லாத, தகாத செயல்களைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு வள்ளுவர் இந்த அதிகாரத்தில் பிற உயிர்களை வருத்தும் எவ்வகைச் செயலையும் தவிர்க்கும்படி கோருகிறார். நடைமுறையில் இது ஒரு தியானமாகவும் பயிலப்படலாம்: ஒவ்வொரு நாள் முடிவிலும் நாம் மனத்தாலும் சொல்லாலும் செயலாலும் யாரையேனும் வருத்தினோமா என்று சுய ஆய்வு செய்வது.

இக்குறளுக்கு உரையாசிரியர்கள் சில நுட்பங்களையும் சேர்க்கின்றனர். 'மாணா' என்ற சொல்லுக்கு மாண்பு இல்லாத என்றும் பொருள்; அதாவது ஒருவரின் கண்ணியத்தைக் குறைக்கும் செயல்கள் என்பதும் இதில் அடங்கும். பிறரைச் சிறுமைப்படுத்தும் சொற்கள், அவர் மதிப்பைக் குலைக்கும் செயல்கள் ஆகியவையும் இந்தத் தீங்கு. ஆகவே இந்தக் குறள் உடல் துன்பத்தை மட்டுமல்லாமல் மன, சமூகத் துன்பங்களையும் உள்ளடக்குகிறது. இவ்வாறு மனத்தின் தூய்மையே செயலின் தூய்மைக்கு அடிப்படை.

Explanation

This couplet measures the full extent of not doing harm in one line. Enaiththaanum is "however small". Enjnaandrum is "at any time". Yaarkkum is "to anyone". Manaththaanaam is "even in the mind". Having named these four limits, Valluvar says that maana seyyaamai, not doing improper things, is thalai, foremost.

Note the arrangement of the four words: measure (how much), time (when), person (to whom), place (in the mind, in speech, in deed). That is, no harm in any measure, at any time, to any person, in any way. It is a complete rule of dharma.

Manaththaanaam is especially important. Not harming in deed is easy; not even thinking it in the mind is hard. But the mind is the spring of action. One who does not think harm in his mind will not err in deed either. This joins with "ullaththaal ullalum theede" in the chapter on non-stealing.

Maana refers to improper acts without dignity. Thus Valluvar in this chapter asks us to avoid any kind of act that makes other creatures suffer. In practice it can be practised as a meditation: at the end of each day, examine oneself on whether we hurt anyone by mind, word or deed.

கதை

ஜடபரதரின் அடிகள்

பாகவத புராணத்தின் ஐந்தாம் காண்டம் ஜடபரதர் என்ற அந்தணத் துறவியின் கதையைச் சொல்கிறது. அவர் முன்பு பரதன் என்ற பேரரசனாக இருந்து துறவு பூண்டவர் என்றும், பின் ஒரு மான்குட்டி மீது கொண்ட பற்றால் அடுத்த பிறவியில் மானாகப் பிறந்து, அதன் பின் ஓர் அந்தணனாகப் பிறந்தார் என்றும் புராணம் சொல்கிறது. இந்தப் பிறவியில் அவர் எவரோடும் பேசாமல், மந்தமானவர் போல நடித்து வாழ்ந்தார்; அதனால் ஜடபரதர் எனப்பட்டார்.

ஒருமுறை சிந்து சௌவீர நாட்டு அரசன் ரஹூகணன் பல்லக்கில் கபிலரைக் காணச் சென்றான். பல்லக்கு தூக்கும் ஒருவன் பிழைத்ததால் புதிய ஆள் தேவைப்பட்டது. வீரர்கள் வலிமையான ஜடபரதரைப் பிடித்துப் பல்லக்கைத் தூக்கச் செய்தனர். அவர் மறுக்கவில்லை.

ஜடபரதர் நடக்கும்போது ஒவ்வொரு அடியையும் மிகக் கவனமாக வைத்தார். வழியில் எறும்புகள், புழுக்கள் இருந்தால் அவற்றை மிதிக்காமல் இருக்க அடிக்கடி நின்று நிதானித்தார். அதனால் பல்லக்கு அசைந்து ஆடியது. அரசன் சினம் கொண்டான். 'ஏன் இப்படி நடக்கிறாய்? சோம்பேறியா?' என்று கடிந்தான்.

ஜடபரதர் அமைதியாகப் பதில் சொன்னார். 'நான் எந்த உயிரையும் மிதிக்க விரும்பவில்லை. நான் சுமக்கவில்லை; உடல்தான் சுமக்கிறது. நீயும் நானும் ஒரே ஆன்மாவின் வெவ்வேறு வடிவங்கள்' என்று ஆன்மத் தத்துவத்தை விளக்கினார். அவரது அறிவையும் அருளையும் கண்ட ரஹூகணன் பல்லக்கிலிருந்து இறங்கி அவர் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு வேண்டினான்.

'எனைத்தானும் எஞ்ஞான்றும் யார்க்கும் மனத்தானாம் மாணா செய்யாமை தலை' என்பதற்கு ஜடபரதர் உயிருள்ள சான்று. அவர் சிறு எறும்புக்கும் கூடத் தீங்கு நினைக்கவில்லை. அந்த மென்மையே அவரது உயர்வு.

ஜடபரதரின் இந்தக் கதை ஒரு பெரிய தத்துவத்தையும் தாங்கி நிற்கிறது: அரசனும் பல்லக்குத் தூக்குபவனும் ஒரே ஆன்மா என்ற உணர்வு. அந்த உணர்வு இருப்பவனுக்கு யாருக்கும் தீங்கு செய்ய மனமே வராது. எறும்பையும் தன்னைப் போல் பாவிப்பவன் மனிதரை எப்படி வருத்துவான்? ரஹூகணனின் மனமாற்றம் அவன் அறியாமை நீங்கியதைக் காட்டுகிறது.

இவ்வாறு எளிய ஒரு நடை கூட அருளின் பாடமாக மாறக்கூடும் என்பதை ஜடபரதரின் கதை காட்டுகிறது. இக்கதையைக் கேட்கும் நாமும் நம் அடிகளை மென்மையாக வைக்கப் பழகலாம்; அதுவே ஜடபரதர் தரும் எளிய பயிற்சி.

A story

Jada Bharata's Careful Steps

The fifth book of the Bhagavata Purana tells the story of the Brahmin ascetic Jada Bharata. The Purana says that he had earlier been the emperor Bharata who became an ascetic, then through attachment to a fawn was born as a deer in his next life, and after that was born as a Brahmin. In this birth he lived without speaking to anyone, acting like a dullard, and so was called Jada Bharata.

Once the king of Sindhu-Sauvira, Rahugana, was going in a palanquin to see the sage Kapila. One of the palanquin bearers failed, so a new man was needed. The soldiers seized the strong Jada Bharata and made him carry the palanquin. He did not refuse.

As he walked, Jada Bharata placed each step with great care. If there were ants or worms on the path, he stopped often to avoid trampling them. So the palanquin swayed. The king became angry. "Why do you walk like this? Are you lazy?" he scolded.

Jada Bharata answered calmly. "I do not wish to trample any creature. I am not carrying; it is the body that carries. You and I are different forms of one soul," he explained the philosophy of the self. Seeing his knowledge and grace, Rahugana got down from the palanquin, fell at his feet and begged forgiveness.

Jada Bharata is a living proof of "To do no wrong, in the least measure, at any time, to anyone, even in the mind, is foremost." He did not think harm even to a small ant. That very gentleness was his greatness.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் கவனிக்காமலே ஏற்படுத்தும் எந்தக் காயத்தை, இன்னும் மென்மையான, கவனமான அடியால் தவிர்க்கலாம்?

To reflect on

Where might a gentler, more careful step from you spare someone a hurt you hardly notice causing?