Kural 325 · நிலைஅஞ்சி நீத்தாருள் எல்லாம் கொலைஅஞ்சிக்

Kural 325 · Not killing · கொல்லாமை

நிலைஅஞ்சி நீத்தாருள் எல்லாம் கொலைஅஞ்சிக்கொல்லாமை சூழ்வான் தலை.

Nilaianji Neeththaarul Ellaam Kolaianjik / Kollaamai Soozhvaan Thalai

Among all that have renounced this life with its fears of ill, the chiefest is he that reverenceth all life for fear of killing any.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வாழ்க்கை நிலையின் துன்பத்திற்கு அஞ்சித் துறந்தவர்கள் அனைவருள்ளும், கொலைக்கு அஞ்சிக் கொல்லாமையை எண்ணிப் பின்பற்றுபவனே தலைசிறந்தவன்.

Meaning

Among all those who renounced for fear of worldly existence, the chief is the one who, fearing killing, thinks of and practises non-killing.

சொற்பொருள் Word by word

நிலை அஞ்சி: fearing the state (of rebirth/worldly life)
நீத்தாருள்: among those who renounced
எல்லாம்: all of them
கொலை அஞ்சி: fearing killing
கொல்லாமை சூழ்வான்: one who thinks of non-killing
தலை: chief

விளக்கம்

துறவு நெறியைத் தழுவியவர்கள் பலர் உள்ளனர். சிலர் பிறவித் துன்பத்துக்கு அஞ்சித் துறக்கின்றனர்; அதாவது 'நிலை அஞ்சி நீத்தார்'. அவர்களுள் மிகச் சிறந்தவர் யார் என்ற கேள்விக்கு வள்ளுவர் விடை தருகிறார்: 'கொலை அஞ்சிக் கொல்லாமை சூழ்வான்', அதாவது கொலையின் பாவத்துக்கு அஞ்சி, கொல்லாமையை நினைத்துப் பின்பற்றுபவனே. அவனே துறவிகளுள் 'தலை' முதல்வன்.

'நிலை' என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் இரு பொருள்களைக் கூறுகின்றனர். சிலர் அது பிறவி நிலை, அதாவது மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கும் சுழற்சி என்கின்றனர். வேறு சிலர் அது இல்லற வாழ்வின் நிலை, அதாவது குடும்பத்தின் பொறுப்பு, தொழில் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் என்கின்றனர். எப்படி எடுத்தாலும் துறவு ஒரு பயத்தால் வந்தது. ஆனால் அவர்களுள் உயர்ந்தவர் கொலைக்கு அஞ்சுபவர் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

இதில் ஒரு நுட்பமான கருத்து உள்ளது. பிறவித் துன்பத்துக்கு அஞ்சுவது தன்னலம் சார்ந்த அச்சம். கொலைக்கு அஞ்சுவது பிற உயிர்களின் மேல் உள்ள அருளால் வரும் அச்சம். எனவே தன்னலத்தை விட அருளால் உந்தப்பட்ட துறவே சிறந்தது. அது தனக்காக மட்டுமின்றி உலகுக்காகத் துறப்பது.

இக்குறள் துறவிகளைப் பற்றிக் கூறுவதாகத் தோன்றினாலும், இல்லறத்தாருக்கும் ஒரு செய்தி தருகிறது. துறவி காவி உடையால் அல்ல, அருளால் அறியப்படுகிறான். நாம் எந்த நிலையில் இருந்தாலும் கொலைக்கு அஞ்சும் மனம் நம்மிடம் இருந்தால், அந்த அளவுக்கு நாமும் அந்த உயர்வில் பங்கு பெறுகிறோம். இல்லறத்திலும் துறவின் உயிர் இருக்கலாம்.

'கொலை அஞ்சி' என்ற தொடர் கொல்லாமையின் உள்ளார்ந்த தன்மையைக் காட்டுகிறது. அது விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடு அல்ல; உள்ளத்திலிருந்து எழும் அச்சம், அதாவது ஒரு உயிரை நீக்குவதன் பாவத்தையும் வலியையும் உணர்ந்த மனத்தின் நடுக்கம். அவ்வாறு அஞ்சுபவன் எந்தச் சட்டத்தையும் எதிர்பாராமல் தானே கொல்லாமையைப் பின்பற்றுகிறான்.

Explanation

Many have embraced the path of renunciation. Some renounce out of fear of the suffering of worldly existence, nilai anji neethaar. Valluvar answers who is chief among them: the one who, fearing killing, thinks of and practises non-killing. He is the thalai, the first, among renunciates.

For nilai commentators give two meanings. Some say it is the state of birth, the cycle of being born again and again. Others say it is the state of household life, the family's responsibilities and the duties of work. In either case renunciation came out of fear. But among them, says Valluvar, the highest is the one who fears killing.

There is a subtle idea here. Fear of birth's suffering is a fear concerned with oneself. Fear of killing is a fear born of compassion for other lives. So renunciation driven by grace is better than that driven by self-concern. It renounces not for itself alone but for the world.

Though the couplet seems to speak of ascetics, it gives a message to householders too. An ascetic is known not by saffron robes but by grace. Whatever our station, if we have a mind that fears killing, to that degree we share in that height. The life of renunciation can live in household life as well.

கதை

சங்கரரும் பாம்பும் தவளையும்

அத்வைத ஆசாரியர் ஆதி சங்கரரின் வாழ்க்கை வரலாறுகள் ஒரு நிகழ்ச்சியை விவரிக்கின்றன. இது சங்கரரின் சரிதங்களில் வழங்கும் மரபுக் கதை; சிறு விவரங்கள் நூலுக்கு நூல் மாறுபடலாம். சங்கரர் இளமையிலேயே துறவு பூண்டு, இந்தியாவின் நான்கு திசைகளிலும் மடங்களை நிறுவ முயன்ற காலத்தில், தெற்கே துங்கபத்ரா நதிக்கரைக்கு வந்தார் என்று கூறப்படுகிறது.

அவர் சீடர்களுடன் நடந்து செல்லும்போது ஒரு காட்சியைக் கண்டார். கடும் வெயிலில் ஒரு தவளை முட்டையிடத் தயாராகத் துன்புற்றுக் கொண்டிருந்தது. அருகே ஒரு பெரிய நாகம் தன் படத்தை விரித்து அந்தத் தவளைக்கு நிழல் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது. பொதுவாக நாகம் தவளையை உணவாக உண்ணும் பகைவன். ஆனால் அங்கே அது தாயாகும் தவளையைக் காத்து நின்றது.

சங்கரர் இந்தக் காட்சியால் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டார். இயற்கையான பகை உணர்வுகளும் அகலும் இந்த இடம் ஒரு புனித இடம் என்று உணர்ந்தார். மரபின்படி அவர் அந்த இடத்திலேயே சிருங்கேரி மடத்தை நிறுவினார். அங்கே துங்கபத்ராவின் கரையில் இன்றும் அந்த மடம் உள்ளது; அது ஆதி சங்கரர் நிறுவிய நான்கு பீடங்களுள் ஒன்றாகப் போற்றப்படுகிறது.

இக்கதை ஒரு துறவி கொல்லாமையைக் கண்டு அடைந்த மனநிலையை அழகாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. சங்கரர் ஞானத்தின் பாதையைப் பின்பற்றியவர்; ஆயினும் உயிர்களின் மேல் இரக்கம் இல்லாத ஞானம் முழுமையற்றது என்பதை அவர் காட்சியே உணர்த்தியது. அவர் தேர்ந்தெடுத்த இடம் கொல்லாமையின் இயற்கை வடிவம் வெளிப்பட்ட இடம்.

'நிலைஅஞ்சி நீத்தாருள் எல்லாம் கொலைஅஞ்சிக் கொல்லாமை சூழ்வான் தலை' என்ற குறளின் உயர்வு இங்கே தெரிகிறது. துறவியாக மட்டுமின்றி, கொலைக்கு அஞ்சி கொல்லாமையை நினைப்பவராகவும் இருப்பவரே தலைசிறந்தவர். சங்கரரின் மனம் நாகம் தவளையைக் காக்கும் காட்சியால் அசைந்தது; அவர் அந்த இடத்தைத் தம் ஆன்மிகப் பணிக்கு உகந்ததாகக் கொண்டார்.

சங்கரரின் வாழ்வில் இது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் இயற்கைக்கும் ஆன்மிகத்துக்கும் இடையிலான இணைப்பைக் காட்டுகின்றன. இயற்கையில் பகை, அச்சம், பசி ஆகியவை உண்டு; ஆயினும் சில இடங்களில் அருள் அவற்றையும் மீறி நிற்கிறது. அத்தகைய இடங்களை நம் மரபு புனிதமாகக் கருதுகிறது. சங்கரர் அந்த இடத்தைத் தேர்ந்தது அவரது நுட்ப உணர்வின் அடையாளம்.

நாமும் நம் வாழ்வில் அருள் வெளிப்படும் சிறு தருணங்களைக் கண்டு அவற்றைப் போற்றலாம்; அவை நம் மனத்தை மென்மையாக்குகின்றன.

A story

Shankara and the Cobra Shading the Frog

Biographies of the Advaita teacher Adi Shankara describe an incident. This is a traditional tale found in Shankara's life-stories; small details may vary from text to text. It is said that Shankara, who took up renunciation in youth and sought to establish monasteries in the four directions of India, came to the bank of the river Tungabhadra in the south.

As he walked with his disciples he saw a scene. In the fierce sun a frog, ready to lay eggs, was suffering. Nearby, a large cobra had spread its hood and was giving shade to the frog. A cobra is normally the enemy that eats frogs. But here it stood protecting the mother frog.

Shankara was deeply moved by this sight. He felt that a place where even natural enmities disappear is a holy place. According to tradition, he founded the Sringeri monastery at that very spot. It stands there on the bank of the Tungabhadra to this day, and is honoured as one of the four seats established by Adi Shankara.

The story beautifully shows the state of mind a renunciate reaches on seeing non-killing. Shankara followed the path of knowledge, but that scene itself taught that knowledge without compassion for life is incomplete. The place he chose is where the natural form of non-killing appeared.

The height of the couplet "Among those who renounced out of fear, the chief is the one who, fearing killing, thinks of non-killing" shows here. The best is one who is not just a renunciate but one who fears killing and thinks of non-killing. Shankara's mind was stirred by the sight of the cobra protecting the frog, and he took that place as fit for his spiritual work.

சிந்தனைக்கு

இயல்பான எதிரிகள் இருவர் கருணையைத் தேர்ந்ததை எங்கே கண்டீர்கள்? அது உங்களுக்கு என்ன காட்டியது?

To reflect on

Where have you seen two natural opponents choose kindness, and what did it show you?