Kural 327 · தன்னுயிர் நீப்பினும் செய்யற்க தான்பிறிது

சிகண்டியின் முன் பீஷ்மர்

மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வம் குருக்ஷேத்திரப் போரின் பத்தாம் நாளை விவரிக்கிறது. கௌரவ சேனையின் தலைவராகப் பீஷ்மர் ஒன்பது நாள்களாகப் பாண்டவ சேனையைப் பேரழிவுக்குள்ளாக்கியிருந்தார். அவரை வெல்லும் வழி தெரியாமல் பாண்டவர்கள் கலங்கினர். கிருஷ்ணனின் ஆலோசனையின்படி அவர்கள் பீஷ்மரிடமே சென்று, அவரை வெல்லும் வழியைக் கேட்டனர். பீஷ்மர் தம் அன்புப் பேரன்மார் என்பதால், தாமே தம் மரணத்துக்கு வழி சொன்னார்.

அவர் கூறினார்: 'நான் பெண்ணாகப் பிறந்து பின்னர் ஆணான சிகண்டிக்கு எதிரே ஆயுதம் எடுக்க மாட்டேன். அவன் என் முன் நிற்கும் நேரத்தில் நான் ஆயுதத்தைக் கீழே வைத்துவிடுவேன்.' அவருடைய இந்த உறுதியான நிலைக்கு ஒரு காரணம் இருந்தது: சிகண்டி முற்பிறவியில் அம்பை என்ற பெண்; பீஷ்மர் அவள் வாழ்வை அழித்தவர் என்று கருதிப் பழிவாங்கத் தவம் செய்தவள். பீஷ்மர் அந்தப் பிறவியின் பெண்மைக்கு எதிராகப் போரிடுவதில்லை என்று தம் விரதம் வைத்திருந்தார்.

பத்தாம் நாள் போரில் அர்ஜுனன் சிகண்டியை முன்னே நிறுத்தித் தன் தேரில் அமர்ந்தான். பீஷ்மர் சிகண்டியைக் கண்டதும் தம் வில்லைத் தாழ்த்தினார். அவர் அவனைத் தாக்கவில்லை. அர்ஜுனன் சிகண்டிக்குப் பின்னால் இருந்து அம்புகளை எய்தான். பீஷ்மரின் உடல் முழுவதும் அம்புகள் பாய்ந்தன. அவர் தம் தேரிலிருந்து விழுந்தார். ஆனால் அவர் உடல் தரையைத் தொடவில்லை; அம்புகளே ஒரு படுக்கையாகத் தாங்கிக்கொண்டன.

இங்கே பீஷ்மர் ஒரு அறத்தைக் காக்க, தன் உயிரை இழக்கவும் தயாராக இருந்தார். எதிரியாக நின்றவன் என்றாலும், தம் விரதத்தின்படி ஒருவர் மேல் ஆயுதம் எடுக்க மறுத்தார். அது அவருக்கு உயிர் இழப்பாக முடிந்தது. தாம் விரும்பும் நேரத்தில் இறக்கும் வரம் பெற்றிருந்ததால் அவர் உத்தராயணம் வரை அம்புப் படுக்கையில் காத்திருந்தார்.

'தன்னுயிர் நீப்பினும் செய்யற்க தான்பிறிது இன்னுயிர் நீக்கும் வினை' என்ற குறளை இந்த நிகழ்ச்சி நினைவூட்டுகிறது. இதில் போரின் சிக்கல்கள் நிறைய உள்ளன. எனினும் தம் உயிரைவிட தம் நெறியை முதன்மையாகக் கொண்ட பீஷ்மரின் உறுதியை நாம் காண முடிகிறது.

இக்காட்சியில் பீஷ்மர் தன் வில்லைத் தாழ்த்தியது அவரது தனிப்பட்ட உறுதியின் அடையாளம் என்று மரபு போற்றுகிறது. அவர் தன் நெறியை உயிரைவிட மேலாகக் கருதினார் என்பதே இக்கதையின் சாரம். அந்த முடிவின் விளைவுகளை அவர் அறிந்திருந்தும் அதிலிருந்து பின்வாங்கவில்லை. நாமும் நம் வாழ்வில் சிறு சிறு சோதனைகளில் இத்தகைய உறுதியைப் பழகிக்கொள்ளலாம்.

Bhishma Before Shikhandi

The Bhishma Parva of the Mahabharata describes the tenth day of the Kurukshetra war. As commander of the Kaurava army, Bhishma had devastated the Pandava forces for nine days. The Pandavas, not knowing how to defeat him, were troubled. On Krishna's advice they went to Bhishma himself and asked how he could be overcome. Since they were his beloved grandsons, Bhishma himself told them the way to his death.

He said: "I will not take up weapons against Shikhandi, who was born a woman and later became a man. When he stands before me, I will lay down my weapon." There was a reason for this firm stand: in his previous birth Shikhandi was the woman Amba, who held Bhishma responsible for ruining her life and did penance to take revenge. Bhishma had made a vow not to fight against the womanhood of that birth.

On the tenth day Arjuna placed Shikhandi in front and took his place in the chariot. On seeing Shikhandi, Bhishma lowered his bow. He did not attack him. Arjuna shot arrows from behind Shikhandi. Arrows pierced Bhishma's whole body. He fell from his chariot. But his body did not touch the ground; the arrows themselves held him up like a bed.

Here Bhishma was ready to lose his life to keep a vow. Even to one who stood as an enemy, he refused to take up weapons against him according to his vow. It ended in the loss of his life. Since he had the boon of dying at the time of his choice, he waited on the bed of arrows until the sun's northward course.

This incident recalls "Even if one's own life is lost, let him not do the deed that removes another's sweet life." There are many complexities of war here. Still, we can see the firmness of Bhishma, who put his principle above his life.