Kural 373 · நுண்ணிய நூல்பல கற்பினும் மற்றுந்தன் – Tamilone

Kural 373 · Fate · ஊழ்

நுண்ணிய நூல்பல கற்பினும் மற்றுந்தன்உண்மை யறிவே மிகும்.

Nunniya Noolpala Karpinum Matrundhan / Unmai Yarive Mikum

What doth learning avail and all subtleties? It is the Spirit that is inside that prevaileth over all.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நுட்பமான நூல்கள் பலவற்றைக் கற்றாலும், ஒருவனுடைய ஊழால் அமைந்த இயல்பான அறிவே மேலோங்கி நிற்கும்.

Meaning

Even if one studies many subtle books, the inborn understanding that is one's own prevails.

சொற்பொருள் Word by word

நுண்ணிய: நுட்பமான
நூல்பல: பல நூல்களை
கற்பினும்: கற்றாலும்
மற்றும்: ஆயினும்
தந்: தன்னுடைய
உண்மை அறிவு: இயல்பாக அமைந்த அறிவு
மிகும்: மேலோங்கும்

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் வள்ளுவர் கல்விக்கும் இயற்கை அறிவுக்கும் இடையிலான உறவைக் கூறுகிறார். 'நுண்ணிய நூல் பல கற்பினும்' என்பது நுட்பமான பல நூல்களைக் கற்றாலும் என்ற பொருளில் வருகிறது. 'மற்றும் தன் உண்மை அறிவே மிகும்' என்பது, அவ்வளவு கற்றபின்னும் ஒருவனுடைய இயல்பான அறிவே மேலோங்கும் என்கிறது. 'உண்மை அறிவு' என்பதற்குப் பரிமேலழகர் முற்பிறவிகளில் செய்த வினையால் அமைந்த இயல்பான அறிவு என்று பொருள் கூறுவார்; அது ஊழின் ஒரு வடிவம். சிலர் இதைப் பிறவிக்குணம், இயல்புத் திறன் என்று எளிமையாகக் கொள்வர்.

இதன் பொருள் கல்வி பயனற்றது என்பதன்று. வள்ளுவரே கல்வியைப் பெரிதும் போற்றுகிறார். ஆனால் ஒரே ஆசிரியரிடம் ஒரே நூலைக் கற்கும் இருவரில் ஒருவர் எளிதில் உள்வாங்குகிறார்; மற்றவர் சிரமப்படுகிறார். ஒரே வகுப்பில் பயின்றும் ஒருவர் அறிவியலில் மிளிர, மற்றவர் இசையில் மிளிர்கிறார். இது நம் இயல்பான சாய்வுகளை, திறன்களை உணர்த்துகிறது. கல்வி அந்த இயல்பைச் செதுக்குகிறது; ஆனால் அதை முழுவதும் மாற்றுவதில்லை.

இந்தக் குறள் நம்மை இரு பக்கங்களிலிருந்து நோக்க வைக்கிறது. ஒன்று, நம் குழந்தைகளையும் பிறரையும் மதிப்பிடுவதில் பொறுமை: எல்லோரும் ஒரே வழியில் ஒரே வேகத்தில் கற்க மாட்டார்கள். மற்றொன்று, நம்மைப் பற்றிய அடக்கம்: நூல்களைக் கற்றதால் மட்டுமே நாம் உயர்ந்தவர்கள் ஆகிவிடமாட்டோம்.

இன்றைய கல்வி முறையில் மதிப்பெண்களால் மட்டும் ஒருவரை அளக்கும் பழக்கம் பெருகியுள்ளது. இந்தக் குறள் அந்த அளவுகோலுக்கு ஒரு மென்மையான நினைவூட்டல்: ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு தனித்த அறிவு இருக்கிறது; அதைக் கண்டறிந்து வளர்ப்பதே சிறந்த கல்வி.

ஆகவே கற்பதை நிறுத்த வேண்டியதில்லை; ஆனால் நம் இயல்பையும் அறிந்து அதற்கு ஏற்ற வழியில் கற்பதே பயன் தரும். இயல்புக்கு எதிராகத் தள்ளுவதைவிட, இயல்போடு இணைந்து வளர்வதே மென்மையான வழி.

Explanation

In this verse Valluvar speaks about the relation between learning and native understanding. 'Nunniya nool pala katrinum' means even if one studies many subtle books. 'Matrum than unmai arive migum' says that after all that learning it is the person's own native understanding that prevails. For 'unmai arivu', Parimelazhagar gives the sense of understanding formed by deeds in earlier births, which is one form of fate. Some take it more simply as inborn temperament and natural ability.

This does not mean that learning is useless. Valluvar himself praises learning highly. But of two people who study the same book under the same teacher, one absorbs it easily and the other struggles. Among those in the same class one shines in science and another in music. This shows our natural leanings and abilities. Learning carves that nature, but it does not change it entirely.

The verse invites us to look from two sides. One is patience in judging our children and others: not everyone learns in the same way and at the same speed. The other is modesty about ourselves: we do not become superior merely by reading books.

In today's education marks alone are increasingly used to measure a person. This verse is a gentle reminder to that yardstick: each person holds a distinct kind of understanding, and the best education discovers and nurtures it. A teacher who watches closely can often see, in a child's play or questions, the direction in which that child's mind naturally leans. To honour that direction while still teaching the basics is the craft of good teaching, and the same is true for parents and for each of us as our own teacher.

கதை

கர்ணனின் மறதி

மகாபாரதத்தில் கர்ணனின் கதை, கல்விக்கும் ஊழுக்கும் இடையிலான உறவை நுட்பமாகக் காட்டுகிறது. கர்ணன் சூதனால் வளர்க்கப்பட்ட குந்தியின் மகன் என்று நூல் சொல்கிறது. வில்வித்தையில் அவனுக்கு ஆர்வமும் ஆற்றலும் இருந்தன. ஆனால் துரோணர் குருகுலத்தில் அவனுக்கு உரிய இடம் கிடைக்கவில்லை. சமூகத்தின் தடைகள் அவனை அழுத்தின.

உயர்ந்த அஸ்திரங்களைக் கற்க விரும்பிய கர்ணன், பரசுராமரிடம் மாணவனாகச் சேர முடிவு செய்தான். பரசுராமர் அந்தணருக்கு மட்டுமே கற்பிப்பவர். ஆகவே கர்ணன் தன்னை ஓர் அந்தணன் என்று கூறிக்கொண்டான் என்று கதை சொல்கிறது. அவன் பல ஆண்டுகள் அவர் அருகில் தங்கி, பிரம்மாஸ்திரம் உள்ளிட்ட உயர்ந்த கலைகளைக் கற்றான்.

ஒருநாள் பரசுராமர் கர்ணனின் மடியில் தலைவைத்து உறங்கினார். அப்போது ஒரு வண்டு அவன் தொடையைக் குடைந்து இரத்தம் வழியச் செய்தது. குருவின் உறக்கம் கலையாமல் இருக்கக் கர்ணன் வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டான். விழித்தெழுந்த பரசுராமர் இரத்தத்தைக் கண்டதும், 'இவ்வளவு வலியைப் பொறுப்பவன் அந்தணன் அல்லன்; க்ஷத்திரியனாகவே இருக்க வேண்டும்' என்று கண்டறிந்தார். வஞ்சகத்தால் கற்றதாகக் கருதி, 'உனக்குத் தேவையான நேரத்தில் நீ கற்ற அஸ்திரத்தை மறப்பாய்' என்று சபித்தார் என்று நூல் கூறுகிறது.

குருக்ஷேத்திரப் போரில் கர்ணன் அர்ஜுனனை எதிர்க்கும் நாளில், அந்தச் சாபம் பலித்தது. தேர்ச் சக்கரம் சேற்றில் புதைந்தது. அவன் தான் கற்ற அஸ்திரத்தை நினைவுகூர முயன்றும் இயலவில்லை. எவ்வளவு கற்றும், தேவைப்படும் கணத்தில் அது அவனுக்குத் துணை செய்யவில்லை.

கர்ணன் கல்வியில் குறைந்தவன் அல்லன். அவன் கற்றவை அரிய கலைகள். ஆயினும் ஊழ் அவன் வாழ்வில் குறுக்கிட்டது. பிறப்பின் மர்மம், சமூகத் தடை, குருவின் சாபம் ஆகிய ஊழ்களின் சங்கிலி அவனை இழுத்துச் சென்றது. அவன் கொடைத்திறன், நட்பு, வீரம் ஆகிய இயல்பான குணங்களே அவன் நினைவில் நிற்கின்றன.

வள்ளுவர் 'நுண்ணிய நூல் பல கற்பினும் மற்றும் தன் உண்மை அறிவே மிகும்' என்று சொல்வது இதுவே: கற்றவை எவ்வளவு இருந்தாலும் ஊழும் இயல்பும் இறுதியில் மேலோங்குகின்றன.

கர்ணன் கதையைக் கேட்கும் நாம் அவனிடம் பரிவு கொள்கிறோம். அவன் பெற்ற கல்வி அவனை முழுதாகக் காக்கவில்லை; ஆனால் அவன் இயல்பான கொடைத் தன்மை காலத்தால் அழியாமல் நிற்கிறது.

A story

Karna's Forgetting

Karna's story in the Mahabharata subtly shows the relation between learning and fate. Karna was the son of Kunti, raised by a charioteer, the text says. He had zeal and talent for archery. But he did not get his rightful place in Drona's school. The barriers of society pressed upon him.

Wishing to learn the highest weapons, Karna decided to become a student of Parashurama. Parashurama taught only Brahmins, so Karna, the story says, presented himself as one. He stayed near him for many years and learned the loftiest arts, including the Brahmastra.

One day Parashurama slept with his head in Karna's lap. A beetle bored into Karna's thigh and made the blood flow. To avoid breaking his teacher's sleep, Karna endured the pain. When Parashurama woke and saw the blood, he judged, 'One who can bear such pain is not a Brahmin but must be a kshatriya.' Taking it as a deception, he cursed him: 'At the time you need it most, you will forget the weapon you have learned,' the text says.

On the day in the war at Kurukshetra when Karna faced Arjuna, the curse took effect. The wheel of his chariot sank into the mud. He tried to recall the weapon he had learned and could not. For all his learning, it did not help him at the moment it was needed.

Karna was not lacking in learning. What he learned were rare arts. Yet fate crossed his life. The chain of fates, the mystery of his birth, the barrier of society and the curse of his teacher, pulled him on. What we remember is his innate qualities of generosity, friendship and valour.

This is what Valluvar says: however many books one has learned, in the end fate and nature prevail.

The education he received did not wholly protect him, but his natural generosity stands undiminished by time.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் எளிதில் கற்கும், விரும்பும் உங்கள் இயல்பான சாய்வு எது? அதற்கு வாழ்வில் இடம் தருகிறீர்களா?

To reflect on

What is your own natural leaning, the thing you learn easily and love, and are you giving it room?