Kural 470 · எள்ளாத எண்ணிச் செயல்வேண்டும் தம்மோடு – Tamilone

Kural 470 · Acting after due Consideration · தெரிந்து செயல்வகை

எள்ளாத எண்ணிச் செயல்வேண்டும் தம்மோடுகொள்ளாத கொள்ளாது உலகு.

Ellaadha Ennich Cheyalventum Thammotu / Kollaadha Kollaadhu Ulaku

Let the thing that thou decidest on be above reproach: for the world despiseth the man who stoopeth to a thing that is beneath himself.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பிறர் இகழாத செயல்களையே எண்ணித் தேர்ந்து செய்ய வேண்டும்; தமக்குப் பொருந்தாத செயலை உலகம் ஏற்றுக்கொள்ளாது.

Meaning

One should think over and do only such acts as the world will not despise; the world does not accept what does not befit the doer.

சொற்பொருள் Word by word

எள்ளாத: that which is not despised, blameless
எண்ணிச்: having thought over
செயல்வேண்டும்: one should do
தம்மோடு: along with oneself, in agreement with oneself
கொள்ளாத: things unacceptable
கொள்ளாது உலகு: the world will not accept

விளக்கம்

இந்தக் குறள் அதிகாரத்தை உலகியல் பார்வையோடு முடிக்கிறது. 'எள்ளாத எண்ணிச் செயல்வேண்டும்' என்றால், பிறர் இகழாத செயல்களையே எண்ணிப் பார்த்துச் செய்ய வேண்டும். எள்ளல் என்பது இகழ்தல், ஏளனம் செய்தல். ஒரு செயல் செய்யும் முன், இதைக் கண்டு உலகம் என்ன நினைக்கும் என்று சிந்திக்கச் சொல்கிறார் வள்ளுவர். இது பிறருக்காகவே வாழ்வது என்ற பொருளில் அல்ல; நம் செயல் அறத்துக்கும் நாகரிகத்துக்கும் உட்பட்டதா என்று சோதிக்கும் முறை.

இரண்டாம் பகுதியில் 'தம்மோடு கொள்ளாத கொள்ளாது உலகு' என்கிறார். இதற்குப் பலவகை உரைகள் உண்டு. சிலர் 'தமக்குப் பொருந்தாத செயலை உலகம் ஏற்காது' என்பர். சிலர் 'தமக்குத் தகுதியில்லாத செயலைச் செய்ய முனைந்தால் உலகம் அதை மதிக்காது' என்பர். இரண்டிலும் அடிப்படை ஒன்றுதான்: நம் நிலைக்கும் இயல்புக்கும் பொருந்தாத, உலகம் ஒப்பாத செயல்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

இந்த அதிகாரம் முழுவதும் எண்ணிச் செய்வதைப் பற்றியது. அந்த எண்ணத்தின் இறுதி அளவுகோல் இங்கே தரப்படுகிறது: இகழப்படாத, உலகம் ஏற்கக்கூடிய, தம் தகுதிக்கு ஏற்ற செயலாக இருக்க வேண்டும். ஆக்கம் தரும் என்பதற்காக மட்டும் ஒரு செயலைச் செய்யக் கூடாது; அது நம் மானத்தையும் நாம் வகிக்கும் இடத்தின் மதிப்பையும் காப்பதாக இருக்க வேண்டும்.

இன்றைய வாழ்வில், சமூக ஊடகங்களில் புகழுக்காகச் செய்யப்படும் அபத்தமான செயல்களையும், பணத்துக்காக ஒருவர் தன் மதிப்பைக் குறைத்துக்கொள்ளும் செயல்களையும் நாம் காண்கிறோம். அவ்விடத்தில் இந்தக் குறள் ஒரு கண்ணாடியாக நிற்கிறது.

ஒரு செயலை எண்ணிப் பார்க்கும்போது நான்கு கேள்விகளை எழுப்பலாம். இது அறத்துக்கு உட்பட்டதா? இது என் நிலைக்குப் பொருந்துமா? இதை நான் வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியுமா? இது என் முதுமையிலும் நான் வெட்கப்படாத செயலாக இருக்குமா? இந்த நான்கு கேள்விகளுக்கும் 'ஆம்' என்று பதில் வந்தால், அந்தச் செயல் இகழப்படாத செயல்.

Explanation

This verse closes the chapter with a worldly outlook. 'Ellaadha ennich cheyalventum' means one should think over and do only those deeds that others will not despise. 'Ellal' is to despise or ridicule. Valluvar asks us to think, before we act, what the world will think on seeing it. This does not mean living only for others; it is a way of testing whether our deed lies within dharma and decency.

In the second half he says 'thammodu kollaadha kollaadhu ulagu'. There are several readings. Some say, "the world does not accept an act that does not suit oneself." Others say, "if one tries a deed for which one is unfit, the world will not respect it." The base is the same in both: avoid acts that are unsuited to our station and character and that the world will not approve.

The whole chapter is about acting after thought. Here is given the final measure of that thought: the deed must be one that is not despised, that the world can accept, and that fits one's worth. A deed should not be done merely because it promises gain; it must also protect our honour and the dignity of the place we hold.

Today we see absurd acts done on social media for fame, and acts by which a person lowers his own worth for money. In such places this verse stands like a mirror. It is a gentle test to be taken before the deed rather than after.

கதை

அசுவத்தாமா என்ற சொல்

மகாபாரதத்திலிருந்து (துரோண பர்வம்): குருக்ஷேத்திரப் போரின் பதினைந்தாம் நாள், துரோணாச்சாரியார் பாண்டவ சேனையை அழித்துக் கொண்டிருந்தார். அவரை யாராலும் வெல்ல முடியவில்லை. அவர் தம் மகன் அசுவத்தாமாவின் மீது அளவற்ற பாசம் கொண்டவர். மகன் இறந்தான் என்ற செய்தி கேட்டால் அவர் வில்லைக் கீழே வைத்துவிடுவார் என்பதை கிருஷ்ணன் அறிந்திருந்தான்.

கிருஷ்ணன் ஒரு உபாயம் கூறினான். பீமன் அசுவத்தாமா என்ற பெயருடைய ஒரு யானையைக் கொன்றான். பிறகு உரத்த குரலில், "அசுவத்தாமா இறந்துவிட்டான்!" என்று முழக்கமிட்டான். துரோணர் அதைக் கேட்டார். ஆனால் அவர் அதை நம்பவில்லை. அறம் தவறாத யுதிஷ்டிரனிடம் மட்டுமே உண்மையை உறுதிசெய்ய முடியும் என்பதை அறிந்து, "யுதிஷ்டிரா, உண்மையைச் சொல். என் மகன் இறந்தானா?" என்று கேட்டார்.

யுதிஷ்டிரன் வாழ்நாள் முழுவதும் பொய் சொல்லாதவன் என்று புகழ் பெற்றவன். அவன் தேர் தரைக்கு மேல் நான்கு விரல் அளவு உயரத்தில் செல்லும் என்று மரபு சொல்கிறது. கிருஷ்ணன் அவனை வற்புறுத்தினான். தயங்கிய யுதிஷ்டிரன், "அசுவத்தாமா இறந்துவிட்டான்" என்று சத்தமாகக் கூறி, பிறகு மெல்ல, "யானை" என்று முணுமுணுத்தான். அந்தக் கடைசி வார்த்தை சங்கொலியில் மூழ்கிப் போனது.

துரோணர் மகன் இறந்தான் என்று நம்பி வில்லைக் கீழே வைத்தார். அந்தக் கணத்தில் திருஷ்டத்யும்னன் அவரைத் தாக்கினான். போரில் ஒரு பெரிய வெற்றி கிடைத்தது. ஆனால் பாண்டவ முகாமில் மகிழ்ச்சியின் ஆரவாரத்துக்கு நடுவே ஓர் இறுக்கமான மௌனமும் இருந்தது. ஆனால் யுதிஷ்டிரனின் தேர் அந்தக் கணமே தரையைத் தொட்டது என்றும் மரபு கூறுகிறது.

அந்தப் போரில் பாண்டவர்களுக்கு வெற்றி வேண்டும் என்பது நிச்சயம் நியாயமான விருப்பம். கிருஷ்ணன் உட்பட அனைவரும் அதற்கான வழியை நாடினர். ஆனால் வெற்றிக்கான வழியும் அறத்துக்கு உட்பட வேண்டும் என்ற நுட்பமான கேள்வியை இந்த நிகழ்வு எழுப்புகிறது. வெற்றி கிடைத்த பிறகும் மனச்சான்று வருந்தினால், அந்த வெற்றி முழுமையானதா என்ற ஐயம் எழுகிறது.

போர் வெற்றி பெற்றாலும், உலகம் ஏற்காத செயலைச் செய்ததால் அவனது மனம் வருந்தியது. பின்னாளில் அவன் நரகக் காட்சியைக் காண நேர்ந்ததாகவும் புராணம் சொல்கிறது. எண்ணிச் செய்யும் செயல், பிறர் இகழாததாகவும், தன் உயர்வுக்குப் பொருந்துவதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதை இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது.

A story

The Word 'Ashwatthama'

From the Mahabharata (Drona Parva): On the fifteenth day of the Kurukshetra war, Acharya Drona was destroying the Pandava army. No one could overcome him. He had boundless love for his son Ashwatthama. Krishna knew that if Drona heard news of his son's death, he would lay down his bow.

Krishna suggested a stratagem. Bhima killed an elephant named Ashwatthama. Then in a loud voice he shouted, "Ashwatthama is dead!" Drona heard it. But he did not believe it. Knowing that only Yudhishthira, who never strayed from dharma, could confirm the truth, he asked, "Yudhishthira, tell me the truth. Is my son dead?"

Yudhishthira was famed for never having told a lie. Tradition says his chariot moved four fingers' breadth above the ground. Krishna pressed him. Hesitating, Yudhishthira said loudly, "Ashwatthama is dead", and then murmured softly, "the elephant". The last word was drowned by the sound of conches.

Believing that his son was dead, Drona laid down his bow. In that moment Dhrishtadyumna struck him. A great victory was won in the war. But tradition adds that Yudhishthira's chariot touched the ground at that very moment.

Though the war was won, his heart grieved at having done a deed the world would not accept. The Puranic account also says that later he was made to see a vision of hell. The story reminds us that a deed done after reflection must be one that others will not despise, and one that befits the doer's own height.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் அடுத்த முக்கிய முடிவை, நீங்கள் ஆழ்ந்து மதிக்கும் ஒருவரிடம் வெட்கமின்றி விளக்க முடியுமா?

To reflect on

Before your next significant decision, can you imagine explaining it to someone you deeply respect without shame?