Abirami Andhadhi 59 · தஞ்சம் பிறிது இல்லை ஈது அல்லது, என்று உன் தவநெறிக்கே

Verse 59 · Abirami Andhadhi · Abirami Bhattar

தஞ்சம் பிறிது இல்லை ஈது அல்லது, என்று உன் தவநெறிக்கேநெஞ்சம் பயில நினைக்கின்றிலேன், ஒற்றை நீள்சிலையும்அஞ்சு அம்பும் இக்கு அலராகி நின்றாய்: அறியார் எனினும்பஞ்சு அஞ்சு மெல் அடியார், அடியார் பெற்ற பாலரையே.

Thanjam pirithu illai eethu allathu, enru un thavanerikkae / Nenjam payila ninaikkinrilaen, otrai neelsilaiyum / Anju ampum ikku alaraaki ninraay: ariyaar eninum / Panju anju mel atiyaar, atiyaar petra paalaraiyae.

பொருள்

"இதைத் தவிர வேறு அடைக்கலம் இல்லை" என்று உணர்ந்து, உன் தவநெறியில் என் நெஞ்சம் பழகும்படி நான் நினைக்கவே இல்லை. ஒற்றை நீண்ட கரும்பு வில்லும், மலர்களான ஐந்து அம்புகளும் ஏந்தி நிற்பவளே! பிள்ளைகள் அறியாதவர்களாக இருந்தாலும், பஞ்சு மிதிக்கவும் அஞ்சும் மென்மையான பாதமுடைய தாயர், தாம் பெற்ற பிள்ளைகளை வெறுக்க மாட்டார்கள்.

Meaning

I never even thought to train my heart in your path of penance, knowing there is no refuge but this. O you who stand holding the single long sugarcane bow and the five arrows that are flowers! Even if their children know nothing, mothers with feet so soft they shrink even from cotton will never reject the children they have borne.

சொற்பொருள் Word by word

தஞ்சம் பிறிது இல்லை: there is no other refuge
தவநெறி: path of penance
நெஞ்சம் பயில: training the heart
ஒற்றை நீள் சிலை: single long bow
அஞ்சு அம்பு: five arrows
இக்கு: sugarcane
அலர்: flowers
பஞ்சு அஞ்சு மெல் அடியார்: mothers with feet so soft they shrink from cotton
பெற்ற பாலர்: the children they bore

விளக்கம்

முந்தைய பாடல் "ஒரு தஞ்சமுமே" என்று முடிந்தது; இது "தஞ்சம் பிறிது இல்லை" என்று தொடங்குகிறது. ஆனால் இங்கே பட்டர் தன் குறையை ஒப்புக்கொள்கிறார்: "நீயே அடைக்கலம் என்று தெரிந்தும், உன் வழியில் நான் முறையாகப் பழகவில்லை."

பின் அவர் நம்பிக்கை ஒரு அழகான உவமையில்: பஞ்சின் மேல் நடக்கவும் அஞ்சும் மென்பாதமுடைய தாய்மார்கள், தம் பிள்ளைகள் அறிவில்லாதவர்களாக இருந்தாலும் அவர்களை வெறுப்பதில்லை. நாற்பத்தைந்தாம் பாடலின் "பொறுக்கை நன்றே" என்ற கருத்து இங்கே மீண்டும் உறுதியாகிறது.

Explanation

The previous verse ended 'any refuge'; this begins 'there is no other refuge'. But here Bhattar admits a fault: 'Though I knew you were my only refuge, I did not train myself properly in your path.'

Then his trust takes the form of a lovely image: mothers whose feet are so soft they shrink from walking even on cotton do not reject their children, however ignorant those children are. The idea of verse 45, 'it is good to bear with me', is affirmed again.

திருவிளையாடல் புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்)

பன்றிக் குட்டிகளுக்குப் பால் கொடுத்த படலம்

திருவிளையாடல் புராணத்திலிருந்து. ஒரு முனிவரின் சாபத்தால் சில மனிதர்கள் பன்றிகளாகப் பிறந்தனர். ஒரு காட்டில் பன்றித் தாயும் தந்தையும் பாண்டிய மன்னனின் வேட்டையில் இறந்தனர். பன்னிரண்டு சிறு குட்டிகள் பாலின்றிப் பசியால் கதறின.

மதுரையில் வீற்றிருக்கும் இறைவன் சோமசுந்தரர் அந்தக் குட்டிகளின் அழுகையைக் கேட்டார். தானே ஒரு தாய்ப் பன்றியாக உருவெடுத்துக் காட்டுக்குச் சென்று, அந்தப் பன்னிரண்டு குட்டிகளுக்கும் பால் கொடுத்துக் காத்தார். பின்னர் அவை மனித முகம் பெற்று, பாண்டியனின் அமைச்சர்களாக உயர்ந்தன.

பன்றிக் குட்டிகள் எதையும் அறியாதவை; தகுதி என்று எதுவும் இல்லாதவை. ஆனாலும் இறைவன் தாயாக வந்து பாலூட்டினார். "அறியார் எனினும் பெற்ற பாலரை" தாய் கைவிட மாட்டாள் என்ற பட்டரின் நம்பிக்கைக்கு மதுரையின் இந்த அருள் சான்று.

Thiruvilaiyadal Puranam (Paranjothi Munivar)

The Lord Who Suckled the Orphaned Piglets

From the Thiruvilaiyadal Puranam. Because of a sage's curse, some men were born as pigs. In a forest, the mother and father pig were killed in the Pandya king's hunt, and twelve tiny piglets cried with hunger, with no milk to drink.

The Lord Somasundarar of Madurai heard the piglets' cries. He took the form of a mother pig, went to the forest and suckled all twelve piglets and kept them alive. Later they were given human faces and rose to become ministers of the Pandya king.

The piglets knew nothing and had no merit of any kind, yet the Lord came as their mother and fed them. This grace of Madurai bears out Bhattar's trust that a mother will not abandon 'the children she bore, even if they know nothing'.

சிந்தனைக்கு

உங்களால் 'தகுதி இல்லை' என்று ஒதுக்கப்பட்ட ஒருவருக்கு இன்று கனிவு காட்ட முடியுமா?

To reflect on

Could you show kindness today to someone you had written off as undeserving?