Abirami Andhadhi 91 · மெல்லிய நுண் இடை மின் அனையாளை விரிசடையோன்

Verse 91 · Abirami Andhadhi · Abirami Bhattar

மெல்லிய நுண் இடை மின் அனையாளை விரிசடையோன்புல்லிய மென் முலைப் பொன் அனையாளை, புகழ்ந்து மறைசொல்லியவண்ணம் தொழும் அடியாரைத் தொழுமவர்க்கு,பல்லியம் ஆர்த்து எழ, வெண் பகடு ஊறும் பதம் தருமே.

Melliya nun itai min anaiyaalai virisataiyoan / Pulliya men mulaip pon anaiyaalai, pukazhnthu marai / Solliyavannam thozhum atiyaaraith thozhumavarkku, / Palliyam aarththu ezha, ven pakatu oorum patham tharumae.

பொருள்

மெல்லிய நுண்ணிய இடையுடைய, மின்னல் போன்றவளை, விரிந்த சடையுடைய சிவபெருமான் தழுவிய மென்மையான திருமார்புடைய பொன் போன்றவளை, வேதம் சொன்னபடி புகழ்ந்து தொழும் அடியார்களை யார் தொழுகிறார்களோ, அவர்களுக்கு, பல இசைக்கருவிகள் முழங்க வெள்ளை யானை மேல் ஊர்ந்து செல்லும் பதவி கிடைக்கும்.

Meaning

She is like lightning, with a slender, delicate waist; she is like gold, with a tender breast embraced by Shiva of the spreading matted locks. To those who worship the devotees who praise and worship her as the Vedas say, she gives the honour of riding on the white elephant while many instruments sound.

சொற்பொருள் Word by word

மெல்லிய நுண் இடை: slender, delicate waist
மின் அனையாள்: she who is like lightning
விரிசடையோன்: he of the spreading matted locks
புல்லிய: embraced
பொன் அனையாள்: she who is like gold
மறை சொல்லியவண்ணம்: as the Vedas say
தொழுமவர்க்கு: to those who worship
பல்லியம்: many instruments
வெண் பகடு: white elephant
பதம்: position, honour

விளக்கம்

முந்தைய பாடல் "மெல்லியலே" என்று முடிந்தது; இது "மெல்லிய" என்று தொடங்குகிறது. இந்தப் பாடலின் சிறப்பு, "அடியாரைத் தொழுபவர்" என்ற கருத்து. அன்னையைத் தொழுபவர் அல்ல, அன்னையின் அடியாரைத் தொழுபவர்களுக்கே பெரும் பேறு என்கிறார்.

இது தமிழ்ப் பக்தி மரபின் அடிப்படைக் கருத்து: அடியாருக்கு அடியாராக இருப்பதே உயர்ந்த நிலை. "வெண் பகடு ஊறும் பதம்" என்பது இந்திரனின் வெள்ளை யானையைக் குறித்தாலும், சுந்தரர் வெள்ளை யானையில் கயிலாயம் சென்ற வரலாற்றையும் நினைவூட்டுகிறது.

Explanation

The previous verse ended 'the gentle one' (melliyale); this begins 'slender' (melliya). The special idea of this verse is 'those who worship the devotees'. The great blessing goes not only to those who worship the Mother, but to those who worship her devotees.

This is a basic idea of Tamil devotion: to be a servant of the servants of God is the highest state. 'The honour of riding the white elephant' refers to Indra's white elephant, but it also recalls how Sundarar went to Kailasa on a white elephant.

பெரிய புராணம், சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் புராணம்; வெள்ளானைச் சருக்கம்

"அடியார்க்கும் அடியேன்" என்று பாடி வெள்ளை யானையில் சென்ற சுந்தரர்

சேக்கிழாரின் பெரிய புராணத்திலிருந்து. திருவாரூர் கோயிலின் தேவாசிரிய மண்டபத்தில் சிவனடியார்கள் கூடியிருந்தனர். அங்கே வந்த சுந்தரர், "இவ்வளவு பெரிய அடியார்களை நான் எப்படிப் போற்றுவது?" என்று தயங்கி நின்றார். அப்போது இறைவனே முதல் அடியை எடுத்துக் கொடுத்தார்: "தில்லை வாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்."

அந்த வரியிலிருந்து சுந்தரர் "திருத்தொண்டத் தொகை" பாடினார். அதில் அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் ஒவ்வொருவரையும் பெயர் சொல்லி, "அவர்களின் அடியார்க்கும் அடியேன்" என்று பாடினார். பிற்காலத்தில் சேக்கிழார் பெரிய புராணத்தை எழுதியது இந்தப் பாடலை அடிப்படையாகக் கொண்டே. சுந்தரரின் வாழ்க்கை நிறைவில், இறைவன் தேவர்கள் முழங்க ஒரு வெள்ளை யானையை அனுப்பினார். அதன் மேல் ஏறி சுந்தரர் கயிலாயம் சென்றார்.

அடியார்களின் அடியாராகத் தன்னை நினைத்தவர், பல்லியம் முழங்க வெள்ளை யானையில் ஊர்ந்தார். "அடியாரைத் தொழுமவர்க்கு பல்லியம் ஆர்த்து எழ வெண் பகடு ஊறும் பதம் தருமே" என்று பட்டர் பாடுவது அப்படியே நிறைவேறியது.

Periya Puranam, the life of Sundaramurthy Nayanar and the chapter of the white elephant

Sundarar Sings 'Servant of the Servants' and Rides the White Elephant

From Sekkizhar's Periya Puranam. The devotees of Shiva were gathered in the hall of devotees at the Thiruvarur temple. Sundarar arrived and hesitated: 'How can I praise such great devotees?' Then the Lord himself gave him the opening line: 'I am the servant of the servants of the brahmins who dwell in Thillai.'

From that line Sundarar sang the Thiruthondar Thogai. In it he named each of the great devotees one by one and sang, 'I am the servant of their servants.' Centuries later, Sekkizhar wrote the Periya Puranam on the basis of this very song. At the end of Sundarar's life, the Lord sent a white elephant while the gods sounded their instruments, and riding on it Sundarar went to Kailasa.

The one who thought of himself as the servant of servants rode a white elephant amid the sound of music. What Bhattar sings came true exactly: 'To those who worship the devotees, she gives the honour of riding on the white elephant while many instruments sound.'

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒரு நல்ல அடியவரை, இன்று மனமார மதித்துப் போற்றுங்கள்.

To reflect on

Today, sincerely honour one good and devout person you know.