Abirami Andhadhi 98 · தைவந்து நின் அடித் தாமரை சூடிய சங்கரற்கு

Verse 98 · Abirami Andhadhi · Abirami Bhattar

தைவந்து நின் அடித் தாமரை சூடிய சங்கரற்குகைவந்த தீயும், தலை வந்த ஆறும், கரந்தது எங்கே?மெய் வந்த நெஞ்சின் அல்லால் ஒருகாலும் விரகர் தங்கள்பொய்வந்த நெஞ்சில், புகல் அறியா மடப் பூங் குயிலே.

Thaivanthu nin atith thaamarai sootiya sangkararku / Kaivantha theeyum, thalai vantha aarum, karanthathu engkae? / Mey vantha nenjin allaal orukaalum virakar thangkal / Poyvantha nenjil, pukal ariyaa matap poong kuyilae.

பொருள்

உன்னைத் தடவி, உன் தாமரை அடிகளைத் தலையில் சூடிக்கொண்ட சங்கரனுக்கு, கையில் வந்த நெருப்பும், தலையில் வந்த கங்கையும் அப்போது எங்கே ஒளிந்தன? உண்மை நிறைந்த நெஞ்சில் அல்லாமல், ஒருகாலும் தந்திரக்காரர்களின் பொய் நிறைந்த நெஞ்சில் புகத் தெரியாத இளமையான மலர்க்குயிலே!

Meaning

When Shankara caressed you and wore your lotus feet upon his head, where did the fire in his hand and the river on his head hide? O young flower-cuckoo, who never knows how to enter the false hearts of the cunning, but only hearts filled with truth!

சொற்பொருள் Word by word

தைவந்து: caressing
அடித் தாமரை: lotus feet
சங்கரன்: Shiva
கைவந்த தீ: the fire in his hand
தலை வந்த ஆறு: the river on his head, the Ganga
கரந்தது: hid
மெய் வந்த நெஞ்சு: a heart filled with truth
விரகர்: the cunning
பொய் வந்த நெஞ்சு: a false heart
மடப் பூங்குயில்: young flower-cuckoo

விளக்கம்

முந்தைய பாடல் "தையலையே" என்று முடிந்தது; இது "தைவந்து" என்று தொடங்குகிறது. முதல் இரண்டு அடிகள் ஒரு இனிய கேலி: ஊடலில் அன்னையைச் சமாதானப்படுத்த சிவன் அவள் பாதங்களைத் தலையில் வைத்தபோது, அவர் கையிலிருந்த நெருப்பும் தலையிலிருந்த கங்கையும் எங்கே போயின? அன்னையின் முன் இறைவனின் பெருமைகள் எல்லாம் மறைந்துவிடுகின்றன.

கடைசி இரண்டு அடிகள் ஆழமான உண்மையைச் சொல்கின்றன: அன்னை பொய் நெஞ்சில் புகமாட்டாள்; உண்மை நெஞ்சில் மட்டுமே வருவாள். அவள் "மடப் பூங்குயில்": குயில் இனிமையான இடத்தில் மட்டுமே பாடும்.

Explanation

The previous verse ended 'the Lady' (thaiyalaiye); this begins 'caressing' (thaivandhu). The first two lines are a sweet tease: when Shiva placed the Mother's feet on his head to soothe her in a lovers' quarrel, where did the fire in his hand and the Ganga on his head go? Before the Mother, all of the Lord's grandeur disappears.

The last two lines speak a deep truth: the Mother will not enter a false heart; she comes only into a truthful one. She is a 'young flower-cuckoo': the cuckoo sings only where it is sweet.

சிவ புராணம் மற்றும் புராண மரபு (பஸ்மாசுரன் வரலாறு)

பொய் நெஞ்சால் அழிந்த பஸ்மாசுரன்

புராண மரபிலிருந்து. விருகாசுரன் என்ற அசுரன் சிவனை நோக்கிக் கடுந்தவம் செய்தான். எளிதில் இரங்கும் சிவன் அவன் முன் தோன்றினார். "நான் யார் தலையில் கை வைக்கிறேனோ, அவர் சாம்பலாக வேண்டும்" என்று அவன் வரம் கேட்டான். சிவன் வரம் தந்தார். அவன் "பஸ்மாசுரன்" ஆனான்.

ஆனால் அவன் நெஞ்சில் வஞ்சம் இருந்தது. அவன் அன்னை பார்வதியை அடைய விரும்பினான். அதற்காக முதலில் சிவனின் தலையிலேயே கை வைக்க ஓடினான். சிவன் விலகிச் சென்றார். அப்போது திருமால் மோகினி வடிவில் வந்து பஸ்மாசுரனை நடனமாட அழைத்தாள். அவள் ஆடுவது போலவே அவனும் ஆடினான். ஒரு கட்டத்தில் மோகினி தன் கையைத் தன் தலையில் வைத்தாள்; அவனும் அப்படியே செய்தான். அந்தக் கணமே அவன் சாம்பலானான்.

பொய் நிறைந்த நெஞ்சால் அன்னையை அடைய முயன்றவன், தன் வஞ்சத்தாலேயே அழிந்தான். "விரகர் தங்கள் பொய்வந்த நெஞ்சில் புகல் அறியா" அன்னை உண்மை நெஞ்சில் மட்டுமே குடியிருப்பாள்.

Shiva Purana and Puranic tradition (the story of Bhasmasura)

Bhasmasura, Undone by His Own False Heart

From Puranic tradition. A demon named Vrikasura did fierce penance to Shiva. The ever-gracious Shiva appeared before him, and the demon asked for a boon: 'Whoever's head I place my hand on must turn to ash.' Shiva granted it, and he became Bhasmasura.

But there was deceit in his heart. He wanted to possess Mother Parvati, and so he ran to place his hand on Shiva's own head. Shiva withdrew. Then Vishnu came in the form of Mohini and invited Bhasmasura to dance. He copied every movement she made. At one point Mohini placed her hand on her own head, and he did the same. At that instant he turned to ash.

The one who tried to reach the Mother with a false heart was destroyed by his own deceit. The Mother, 'who never knows how to enter the false hearts of the cunning', dwells only in truthful hearts.

சிந்தனைக்கு

இன்று உங்கள் பேச்சிலும் செயலிலும் ஒரே உண்மை இருக்கிறதா என்று கவனியுங்கள்.

To reflect on

Notice today whether your words and your actions carry the same truth.