மகாபாரதத்திலிருந்து (வன பர்வம்)முத்கலரின் மனநிறைவு
மகாபாரதத்திலிருந்து. குருக்ஷேத்திரத்தில் முத்கலர் என்ற முனிவர் தம் குடும்பத்தோடு வாழ்ந்தார். அறுவடைக்குப் பின் வயல்களில் சிந்திய தானியங்களைப் பொறுக்கி வாழும் 'உஞ்ச விருத்தி' அவர் வாழ்க்கை முறை. பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒருமுறை சிறிது தானியம் சேர்த்து, விருந்தினருக்குப் படைத்து, மிஞ்சியதை உண்பார்.
அவர் பொறுமையைச் சோதிக்க, சினத்துக்குப் பெயர்போன துர்வாசர் ஒருநாள் வந்தார். பைத்தியம் போலத் தோற்றமளித்து, "பசிக்கிறது" என்றார். முத்கலர் மகிழ்ச்சியோடு தாம் சேர்த்த உணவு முழுவதையும் அவருக்குப் படைத்தார். துர்வாசர் எல்லாவற்றையும் உண்டு, மிஞ்சியதைத் தம் உடலில் பூசிக்கொண்டு சென்றார்.
அடுத்த பதினைந்து நாட்களும் இதுவே நடந்தது. ஆறு முறை துர்வாசர் வந்து உணவு முழுவதையும் உண்டார். முத்கலரும் குடும்பமும் பட்டினி கிடந்தனர். ஆனால் முத்கலர் ஒருமுறைகூடச் சினம் கொள்ளவில்லை, புலம்பவில்லை, முகம் சுளிக்கவில்லை.
துர்வாசர் மகிழ்ந்து, "உன்னைப் போல் பசியையும் சினத்தையும் வென்றவன் இல்லை" என்றார். தேவர்கள் அவரைச் சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல விமானத்தோடு வந்தனர். முத்கலர் சொர்க்கத்தின் இயல்பைக் கேட்டறிந்தார்: புண்ணியம் தீர்ந்ததும் அங்கிருந்து விழ வேண்டும். "அழியக்கூடிய இன்பம் எனக்கு வேண்டாம்" என்று மறுத்து, தியானத்தில் ஆழ்ந்து, முக்தி அடைந்தார்.
பிச்சைபுக்கு உண்பான் பிளிறாமை இனிது; முத்கலர் ஒரு சொல் புலம்பாமல் வாழ்ந்து, சொர்க்கத்தையும் விடப் பெரியதை அடைந்தார்.
From the Mahabharata (Vana Parva)The Contentment of Mudgala
From the Mahabharata. At Kurukshetra lived a sage named Mudgala with his family. His way of life was unchavritti: living on the grains left scattered in the fields after harvest. Once every fifteen days he gathered a little grain, offered it first to guests, and ate what remained.
To test his patience, Durvasa, famed for his temper, came one day looking like a madman. "I am hungry," he said. Mudgala gladly offered him all the food he had gathered. Durvasa ate everything, smeared the leftovers on his body, and went away.
The same thing happened every fifteen days after: six times Durvasa came and ate all the food, and Mudgala and his family went hungry. Yet not once did Mudgala grow angry, complain, or even frown.
Delighted, Durvasa said, "No one has conquered hunger and anger as you have." The gods came with a celestial chariot to take him to heaven. Mudgala asked about the nature of heaven and learned that one must fall from it when one's merit runs out. "I do not want a pleasure that perishes," he said, declined, and sinking into meditation, attained liberation.
One who lives on alms not complaining is sweet; Mudgala lived without a word of complaint and gained something greater than heaven.
