வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து (அயோத்தியா காண்டம்)பரத்வாஜரின் விருந்து
வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து. இராமனைக் காட்டிலிருந்து திரும்ப அழைத்து வரப் பரதன் பெரும் படையோடும், அன்னையரோடும், அமைச்சர்களோடும், நகர மக்களோடும் புறப்பட்டான். வழியில் பிரயாகையில் பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான்.
பரதன் படையை வெளியே நிறுத்திவிட்டுத் தனியே சென்று முனிவரை வணங்கினான். முனிவர், "உன் படை முழுவதையும் அழைத்து வா. அனைவருக்கும் விருந்தளிக்க விரும்புகிறேன்" என்றார். "ஆசிரமத்துக்குத் தொல்லை தர வேண்டாம் என்றே நிறுத்தினேன்" என்றான் பரதன். முனிவர் புன்னகையோடு வற்புறுத்தினார்.
பின்னர் பரத்வாஜர் தம் தவ வலிமையால் விஸ்வகர்மாவையும், தேவர்களையும், கந்தர்வர்களையும் அழைத்தார். ஒரே இரவில் அங்கே அரண்மனைகள் எழுந்தன; நதிகள் இனிய பானங்களோடு ஓடின; அறுசுவை உணவு மலைபோலக் குவிந்தது. கந்தர்வர்கள் பாடினர், அப்சரஸ்கள் ஆடினர். படை வீரர்கள் முதல் பணியாளர்கள் வரை ஒவ்வொருவரும் அரசர்களைப் போல உபசரிக்கப்பட்டனர். "இதுவே சொர்க்கம்; நாம் அயோத்திக்கும் போக வேண்டாம், காட்டுக்கும் போக வேண்டாம்" என்று வீரர்கள் மகிழ்ந்தனர்.
ஆனால் பரதன் மட்டும் அந்த விருந்தில் மனம் லயிக்கவில்லை; அவன் நினைவு முழுவதும் இராமனிடமே இருந்தது. மறுநாள் முனிவரை வணங்கி, சித்திரகூடம் நோக்கிப் புறப்பட்டான்.
சீடர்களும் தேவர்களும் சூழ, ஒரு முனிவர் ஒரு நகரத்தையே விருந்தினராக ஏற்றது, 'சுற்றம் உடையான் விருந்து' என்பதன் உச்ச வடிவம்.
From the Valmiki Ramayana (Ayodhya Kanda)The Feast of Bharadvaja
From the Valmiki Ramayana. Bharata set out to bring Rama back from the forest, with a great army, the queen mothers, the ministers and the people of the city. On the way he reached the hermitage of the sage Bharadvaja at Prayaga.
Bharata left the army outside and went alone to pay his respects. The sage said, "Bring your whole army. I wish to give a feast for all of them." "I left them outside so as not to trouble the hermitage," said Bharata. The sage smiled and insisted.
Then by the power of his austerity Bharadvaja summoned Vishvakarma, the gods and the gandharvas. In a single night palaces rose up, rivers flowed with sweet drinks, and food of every flavour was heaped like hills. Gandharvas sang and apsaras danced. Everyone, from soldier to servant, was served like a king. "This is heaven," the soldiers rejoiced. "Let us go neither to Ayodhya nor to the forest."
Bharata alone took no delight in the feast; his whole mind was on Rama. Next morning he bowed to the sage and set out for Chitrakuta.
A sage surrounded by his disciples and the gods, receiving a whole city as his guests: this is the highest form of the feast given by one surrounded by his own.
