கோடாத வேதனுக் கியான்செய்த குற்றமென் குன்றெறிந்ததாடாள னேதென் தணிகைக் குமரநின் றண்டையந்தாள்சூடாத சென்னியு நாடாத கண்ணுந் தொழாதகையும்பாடாத நாவு மெனக்கே தெரிந்து படைத்தனனே.
Koataatha vaethanuk kiyaanseytha kurramen kunrerintha / Thaataala naethen thanikaik kumaranin rantaiyanthaal / Sootaatha senniyu naataatha kannun thozhaathakaiyum / Paataatha naavu menakkae therinthu pataiththananae.
நேர்மை தவறாத பிரமனுக்கு நான் செய்த குற்றம் என்ன? மலையை எறிந்த திருவடி வீரனே, திருத்தணிகைக் குமரா! உன் தண்டை அணிந்த அழகிய திருவடியைச் சூடாத தலையையும், உன்னைத் தேடாத கண்ணையும், தொழாத கையையும், பாடாத நாவையும் எனக்கே தேர்ந்தெடுத்துப் படைத்தானே!
What wrong did I do to Brahma, who never swerves? O Lord of Thiruthani, hero whose feet hurled the mountain! He picked out for me alone and created a head that does not wear your lovely anklet-adorned feet, eyes that do not seek you, hands that do not worship and a tongue that does not sing!
பிரமனைக் குற்றம் சாட்டுவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் இது தன் மனத்தின் மீதான கடுமையான சுயவிமர்சனம். தலை, கண், கை, நா ஆகிய நான்கும் இறைவனுக்குப் பயன்படாவிட்டால் அவை இருந்தும் பயனில்லை என்பது தேவார மரபின் கருத்து.
It seems to blame Brahma, but it is really harsh self-criticism. If head, eyes, hands and tongue do not serve the Lord, having them is useless: an idea from the Thevaram tradition.
ஒரு காலத்தில் பிரமனுக்கு ஐந்து தலைகள் இருந்தன. படைப்பவன் என்ற செருக்கால், "சிவனும் நானும் சமம்" என்று அவன் ஐந்தாம் தலை பேசியது. அப்போது சிவனின் சினத்திலிருந்து பைரவர் தோன்றி அந்தத் தலையைக் கிள்ளி எறிந்தார். செருக்கு நீங்கிய பிரமன் சிவனை வணங்கினான். நம் தலையிலும் 'நானே' என்ற ஒரு ஐந்தாம் தலை உண்டு; அதுவே வணங்க மறுக்கிறது.
Once Brahma had five heads. Proud of being the creator, his fifth head declared, 'Shiva and I are equal.' Then Bhairava arose from Shiva's wrath and plucked off that head. Humbled, Brahma bowed to Shiva. We too carry a fifth head of 'I alone'; it is what refuses to bow.
உங்கள் தலை, கண், கை, நா இன்று எதற்குப் பயன்பட்டன?
What did your head, eyes, hands and tongue serve today?