தெள்ளிய ஏனலிற் கிள்ளையைக் கள்ளச் சிறுமியெனும்வள்ளியை வேட்டவன் தாள் வேட்டிலை சிறு வள்ளைதள்ளித்துள்ளிய கெண்டையைத் தொண்டையைத் தோதகச் சொல்லைநல்லவெள்ளிய நித்தில வித்தார மூரலை வேட்டநெஞ்சே.
Thelliya aenalir killaiyaik kallas sirumiyenum / Valliyai vaettavan thaal vaettilai siru vallaithallith / Thulliya kentaiyaith thontaiyaith thoathakas sollainalla / Velliya niththila viththaara mooralai vaettanenjae.
தெளிவான தினைப்புனத்தில் கிளி ஓட்டும், கள்ளச் சிறுமியான வள்ளியை மணந்தவனின் திருவடியை விரும்பவில்லை. சிறிய வள்ளைக் கொடி போன்ற காதுகளைத் தள்ளித் துள்ளும் கெண்டை மீன் கண்களையும், கொவ்வைச் செவ்வாயையும், வஞ்சகச் சொல்லையும், வெண்முத்துப் பல்வரிசையின் புன்னகையையும் விரும்பிய நெஞ்சே!
You did not long for the feet of him who married Valli, the artful young girl who scares the parrots from the clear millet field. O heart, you longed instead for leaping carp-like eyes that push against vine-like ears, for red lips, for deceitful words, for the smile spread with white pearls of teeth!
இரண்டு காதல்கள் ஒப்பிடப்படுகின்றன: முருகனும் வள்ளியும் கொண்ட தூய காதல், நெஞ்சு தேடும் மாய அழகு. அதே உவமைகள் (மீன் கண், முத்துப் பல்) இரண்டுக்கும் பொருந்தும்; வேறுபாடு நோக்கத்தில்தான்.
Two loves are compared: the pure love of Murugan and Valli, and the illusory beauty the heart chases. The same similes, fish-like eyes and pearly teeth, fit both; the difference lies in the intent.
இளைஞர் துளசிதாசர் தன் மனைவி இரத்னாவளி மீது அளவற்ற பற்றுக் கொண்டிருந்தார். அவள் தாய்வீடு சென்றபோது, ஒரு புயல் இரவில் ஆற்றைக் கடந்து அவளைக் காண ஓடினார். அவள் அதிர்ந்து, "எலும்பும் தோலுமான இந்த உடல் மீது வைத்த அன்பில் பாதியை இராமன் மீது வைத்தால் பிறவியே அறும்" என்றாள். அந்தச் சொல் அவரை மாற்றியது. இல்லம் துறந்து இராமனைப் பாடி 'இராமசரிதமானஸ்' இயற்றினார்.
The young Tulsidas was boundlessly attached to his wife Ratnavali. When she went to her parents' home, he crossed the river on a stormy night and ran to see her. Shaken, she said, 'If you gave Rama half the love you give this body of bone and skin, you would be free of rebirth.' Those words transformed him. He left home, sang of Rama and composed the Ramcharitmanas.
உங்கள் நெஞ்சின் ஏக்கத்தை இறைவனை நோக்கித் திருப்ப முடியுமா?
Could you turn your heart's longing toward the Divine?