Kural 1015 · பிறர்பழியும் தம்பழியும் நாணுவார் நாணுக்கு

Kural 1015 · Shame · நாணுடைமை

பிறர்பழியும் தம்பழியும் நாணுவார் நாணுக்குஉறைபதி என்னும் உலகு.

Pirarpazhiyum Thampazhiyum Naanuvaar Naanukku / Uraipadhi Ennum Ulaku

Behold the men that blush as much for others’ disgrace as for their own: they will be called the very dwelling place of delicacy.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பிறர் செய்த பழிக்கும் தாம் செய்த பழிக்கும் ஒரே வகையாக நாணுபவரை, நாணத்தின் உறைவிடம் என்று உலகம் போற்றும்.

Meaning

Those who blush as much for others' disgrace as for their own are called by the world the dwelling-place of shame.

சொற்பொருள் Word by word

பிறர் பழி: பிறர் செய்த பழிச்செயல்
தம் பழி: தாம் செய்த பழி
நாணுவார்: நாணம் கொள்வார்
நாணுக்கு: நாணத்துக்கு
உறைபதி: தங்கும் இடம்
என்னும் உலகு: என்று உலகம் சொல்லும்

விளக்கம்

பொதுவாக நாணம் என்பது நாம் செய்த தவறுக்கு வருவது. ஆனால் வள்ளுவர் இங்கே ஒரு படி மேலே செல்கிறார்: நமக்குரியவர்கள், நம் குடும்பத்தார், நம் ஊரார், நம் இனத்தார் செய்த பழிக்கும் நாம் நாணுகிறோமா என்று கேட்கிறார். இதைச் செய்பவரே 'நாணுக்கு உறைபதி' எனப்படுவார். 'உறைபதி' என்றால் ஒன்று தங்கி வாழும் ஊர். நாணம் அங்கு வீடு கட்டி வாழ்கிறது என்பது குறளின் உவமை. இந்தப் பண்பு ஏன் உயர்வானது? தன் தவற்றுக்கு நாணுவது தன்னலம் சார்ந்த உணர்வாகவும் இருக்கலாம்; தண்டனைக்கு அஞ்சியும் இருக்கலாம். ஆனால் பிறர் செய்த தவற்றுக்கு நாணுவது தூய்மையான அறவுணர்வு. அது சமூகத்தோடு நம்மை இணைக்கிறது. 'என் குடும்பத்தில் ஒருவர் இப்படி நடந்தாரே' என்று தலைகுனிவது உண்மையான பொறுப்புணர்வின் வடிவம்.

அதே நேரத்தில் இது பிறர் பழிக்கு நம்மையே குற்றவாளி ஆக்கும் அவசியமில்லை. மாறாக, அதைத் திருத்துவதற்கு முயல்வதும், அவர்களிடம் அன்போடு எடுத்துச் சொல்வதும், தேவைப்பட்டால் தாம் ஈடு செய்ய முன்வருவதும் இத்தகைய உள்ளத்தின் இயல்பு. நாணம் செயலாக மாறும்போதே அது சமூகத்துக்குப் பயன் தருகிறது. இன்றைய சமூகத்தில் 'அது என் பிரச்சினை இல்லை' என்று விலகிப் போகும் மனப்பான்மை பெருகியுள்ளது. இக்குறள் அதற்கு மாறான பார்வையை நமக்குத் தருகிறது: நம் சுற்றத்தின் பழியைத் தம் பழியாகக் கொள்பவரே சமூகத்தின் தார்மீக அடித்தளம்.

இதனால்தான் நம் மரபில் ஒரு குடும்பத்தின் மூத்தவர் இளையோரின் தவறுக்கு முதலில் பொறுப்பேற்கும் வழக்கம் உண்டு. அது அவமானம் அல்ல; அது ஒரு குலம் தன் பண்பைக் காத்துக்கொள்ளும் முறை. இந்தப் பொறுப்புணர்வு இல்லாத சமூகத்தில் ஒவ்வொருவரும் தம்மைமட்டும் காத்துக்கொள்ள முயல்வர்; குடும்பம், ஊர் என்ற பிணைப்பே தளர்ந்துவிடும். இந்த நாணம் செயலாக மாறும்போது ஒரு குடும்பமும் ஊரும் தம் பெருமையைக் காத்துக்கொள்கின்றன.

Explanation

Ordinarily shame comes for a fault we ourselves commit. Valluvar goes a step further: do we feel shame also for the disgrace of those who are ours, our family, our village, our people? Whoever does so is called the 'dwelling of shame'. 'Uraipathi' is a town where something lives, and the image is that shame has built its home there. Why is this quality higher? Shame at one's own lapse may be self-regarding or out of fear of punishment. But shame at another's lapse is pure moral feeling. It binds us to society. To bow one's head and say 'one of mine behaved so' is the very form of responsibility.

At the same time this does not make one guilty for others' faults. Rather it is the nature of such a heart to try to set things right, to tell them with affection, and, if need be, to offer to make amends. Shame becomes useful to society when it turns to action. A mood of 'it is not my problem' has grown in today's society. The verse offers the opposite view: those who take the disgrace of their circle as their own are the moral foundation of society.

That is why in our tradition the elder of a family takes responsibility first for the faults of the young. That is not humiliation but a way for a lineage to guard its character. In a society without that sense of responsibility everyone tries only to save himself, and the bond of family and village slackens.

கதை

பரதனின் நாணம்

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்யா காண்டத்தில் வரும் நிகழ்ச்சி. கைகேயி தசரதனிடம் வரம் கேட்டு, இராமனைக் காட்டுக்கு அனுப்பி, தன் மகன் பரதனுக்கு முடி சூட்டும்படி செய்தாள். பரதன் அப்போது அயோத்தியில் இல்லை; தாய்மாமன் வீட்டில் இருந்தான். செய்தி கேட்டு விரைந்து திரும்பினான்.

அவன் வந்து அரண்மனையில் தந்தை இறந்ததையும் இராமன் வனம் சென்றதையும் அறிந்தான். காரணம் தன் தாயின் செயல் என்று தெரிந்ததும் அவன் உள்ளம் இடிந்தது. கைகேயியைப் பார்த்து, "நீ என் தாய் அல்ல; என் குலத்துக்கு நீ சேர்த்த பழி என்றும் அழியாது" என்று வருந்தினான். அந்தப் பழியை அவன் தன் பழியாகவே ஏற்றான்.

மக்களும் முனிவர்களும் அவனைப் பழிக்கவில்லை; ஆனால் அவன் தானே நாணித் தலை குனிந்தான். "என் தாயின் தவறால் என் அண்ணன் காடு சென்றான். நான் அரியணையில் அமர்வது அந்தப் பழியைப் பெருக்குவதே" என்று கூறி அரசு ஏற்க மறுத்தான்.

அவன் சித்திரகூடம் சென்று இராமனின் பாதுகைகளைப் பெற்றுவந்து அரியணையில் வைத்தான். பதினான்கு ஆண்டுகள் நந்திக்கிராமத்தில் துறவு வாழ்வு வாழ்ந்து, இராமனின் பிரதிநிதியாகவே ஆட்சி நடத்தினான். தன் தாயின் பழியைத் தன் தவத்தால் கழுவ முயன்றான்.

பிறர் செய்த பழிக்கும் நாணும் அவன் பண்பைக் கண்டு உலகம் 'நாணுக்கு உறைபதி' என்றே அவனைப் போற்றியது. அவன் நாணம் செயலாக மாறியது; அதுவே வள்ளுவர் காணும் உயர்ந்த நாணம்.

பரதன் சித்திரகூடத்தில் இராமனைக் கண்டபோது தன் தவறாகவே அழுதான். இராமன் அவனை அன்போடு அணைத்து, "தந்தையின் வாக்கைக் காப்பது என் கடமை; நீ இதில் குற்றவாளி அல்ல" என்றான். ஆயினும் பரதன் மனம் ஆறவில்லை. அவன் இராமனின் பாதுகைகளை ஏற்றுச் சென்றது ஒரு தம்பியின் அன்பு மட்டுமல்ல; தன் குலத்தின் பழிக்குத் தானே ஈடு செய்யும் அறச் செயலும் ஆகும். அதனால்தான் ஆயிரமாண்டுகள் கடந்தும் பரதனின் பெயர் நம் மரபில் நாணத்தின் சின்னமாகத் திகழ்கிறது. ஒவ்வொரு குடும்பமும் தனக்குள் ஒரு பரதனைப் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்று பெரியோர் சொல்வதுண்டு. அந்த அளவுக்கு அவன் தன் தாயின் பழியைத் தன் தோளில் சுமந்தான்; அதுவே அவனை உலகம் போற்றும் தம்பியாக்கியது.

A story

Bharata's Shame

This scene is from the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana. Kaikeyi, claiming her boons from Dasharatha, had Rama sent to the forest and sought to have her son Bharata crowned. Bharata was away at his maternal uncle's house. On hearing the news he hurried home.

He arrived to find his father dead and Rama gone to the forest. When he learned that the cause was his own mother's act, his heart broke. He said to Kaikeyi, "You are not my mother; the blot you have laid on my clan will never be wiped out." He took that disgrace as his own.

No one, neither the people nor the sages, blamed him. Yet he himself bowed his head in shame. "Because of my mother's wrong my brother has gone to the forest. To sit on the throne would only add to the disgrace," he said, and refused the kingship.

He went to Chitrakuta, received Rama's sandals and installed them on the throne. For fourteen years he lived the life of an ascetic at Nandigrama and ruled as Rama's regent. He tried to wash his mother's blot with his own penance.

Seeing his shame even for others' disgrace, the world praised him as the very dwelling of shame. His shame turned into action, which is the highest naan that Valluvar has in mind.

When Bharata met Rama at Chitrakuta he wept as though the fault were his. Rama embraced him with affection and said, "Keeping Father's word is my duty; you are not guilty in this." Yet Bharata's heart was not at peace. His carrying of Rama's sandals was not only a younger brother's love but an act of dharma, making amends himself for his clan's blot. That is why Bharata's name is remembered in our tradition as the emblem of shame.

சிந்தனைக்கு

உன் குடும்பத்தின் அல்லது சமூகத்தின் தவறை நீ எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறாய்?

To reflect on

How do you respond when someone in your family or community does wrong?