இலக்குவனும் கொலுசும்
இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் வரும் காட்சி. சீதையை இராவணன் கவர்ந்து செல்லும்போது, அவள் தன் ஆபரணங்களில் சிலவற்றைக் கீழே போட்டாள். அவற்றை வானரர்கள் எடுத்துச் சேர்த்து வைத்தனர். பின்னர் இராமனும் இலக்குவனும் சுக்ரீவனைச் சந்தித்தபோது, சுக்ரீவன் அந்த நகைகளை இராமனிடம் காட்டினான்.
இராமன் அவற்றைக் கையில் எடுத்தபோது அவன் கண்கள் நீரால் நிறைந்தன. "இலக்குவா, இவை சீதையினுடையவையா என்று பார்" என்றான். இலக்குவன் அந்த நகைகளைப் பார்த்தான். பின் அமைதியாகச் சொன்னான்: "அண்ணா, இந்தக் காதணியையோ கழுத்தணியையோ நான் அறியேன். ஆனால் இந்தக் கால் கொலுசுகளை நன்றாக அறிவேன். ஏனெனில் தினமும் அண்ணியின் பாதங்களை வணங்குபவன் நான்."
இந்த ஒரு சொல்லில் இலக்குவனின் பண்பு முழுவதும் வெளிப்படுகிறது. பல மாதங்கள் அண்ணியின் அருகிலேயே வனத்தில் வாழ்ந்தும், அவன் தன் பார்வையை உயர்த்தி அவள் முகத்தையோ அணிகளையோ கூர்ந்து பார்த்ததில்லை. எப்போதும் அவளுடைய திருவடிகளையே வணங்கி வந்ததால், கால் அணிகள் மட்டுமே அவனுக்குத் தெரியும்.
இராமாயணம் இந்த நிகழ்ச்சியை இலக்குவனின் ஒழுக்கத்தின் சின்னமாகப் போற்றுகிறது. அவனிடம் ஊன் சார்ந்த ஆசைகள் இல்லை என்பதல்ல; ஆனால் அவன் பண்பு அவற்றை அடக்கி, மதிப்பையும் நாணத்தையும் முதலிடத்தில் வைத்தது. அதுவே சான்றாண்மை.
வள்ளுவர் 'சால்பு நாணில் குடியிருக்கிறது' என்கிறார். அதற்கு இலக்குவனின் இந்தச் சொல் ஓர் உயிர்ப்பான சான்று: உடல் ஆசைக்கு மேலாகப் பண்பையும் நாணத்தையும் வைத்தவனே உண்மையான சான்றோன்.
தமிழ் மரபில் இந்த நிகழ்ச்சி மிகவும் போற்றப்படுகிறது. இலக்குவனின் இந்தச் சொல் இராமாயணம் கற்ற ஒவ்வொருவரின் நினைவிலும் நிற்கிறது. அண்ணனின் மனைவியைத் தாயாக மதித்து, பார்வையைக் கால் அளவிலேயே நிறுத்தும் இலக்குவனின் பண்பாடு குடும்ப ஒழுக்கத்துக்கு எக்காலத்தும் எடுத்துக்காட்டு. சீதையைப் பிரிந்த துயரிலும் இராமன் தன் தம்பியின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுப் பெருமிதம் கொண்டிருப்பான் என்பது நம் மரபின் புரிதல். உடல் ஆசையை வெல்லும் நாணமே சால்பின் இருப்பிடம் என்பதை இக்கதை எளிமையாகச் சொல்கிறது. இந்த ஒரு சொல்லின் பின்னால் பதினான்கு ஆண்டுகள் தவறாமல் காத்த ஒழுக்கம் நிற்கிறது; அதனால்தான் அது எளிய சொல்லாக இருந்தாலும் இவ்வளவு பெருமை பெற்றது. ஒரு பார்வையைக் காக்கத் தெரிந்தவன் ஒரு குடும்பத்தின் மானத்தையே காக்கிறான் என்பதை இலக்குவன் உணர்த்துகிறான்.