Kural 1014 · அணிஅன்றோ நாணுடைமை சான்றோர்க்கு அஃதின்றேல்

விளக்கம்

பொன்னும் மணியும் உடலை அழகுபடுத்தும்; நாணம் ஆளுமையை அழகுபடுத்தும். வள்ளுவர் நாணத்தை அணிகலனுக்கு ஒப்பிட்டதில் ஒரு நுட்பம் உள்ளது: அணிகலன் அணிந்தவருக்கு மட்டுமல்ல, காண்பவருக்கும் இன்பம் தருகிறது. அதுபோல நாணமுடையவரின் இருப்பு அவரைச் சுற்றியுள்ளவர்களுக்கும் அமைதியையும் மதிப்பையும் தருகிறது. அதில் வெளிப்படும் தாழ்வு நிலை, பணிவு ஆகியவை மற்றவர்களுக்கு அச்சமின்றி நெருங்கும் வாய்ப்பைத் தருகின்றன.

'பீடு நடை' என்பது பெருமிதத்தோடு நடக்கும் நடை. அது நாணத்தோடு இணைந்தால் கம்பீரமாகத் திகழும்; நாணமின்றி இருந்தால் செருக்காகவும் ஆணவமாகவும் தோன்றும். அப்போது அந்த நடை காண்பவர் கண்களுக்குப் பிணி போலாகிறது. ஒரே நடை; ஒன்று அழகு, மற்றொன்று நோய். வேறுபாடு உள்ளே நாணம் இருப்பதா இல்லையா என்பதில்தான். சிலர் வெளித்தோற்றத்தில் உயர்ந்தவராக இருந்தும், தம் தகாத செயல்களைப் பற்றிய கூச்சம் இல்லாமல் பெருமையுடன் நடப்பர். அவர்களைக் கண்டு மக்கள் வியப்பதில்லை; மாறாக அருவருக்கின்றனர். இக்குறள் அந்த நிலையை 'பிணி' என்ற கடுமையான சொல்லால் குறிக்கிறது. அது சமூகத்துக்கும் அவர்களுக்கும் தீங்காகும் நோய்.

இக்காலத்தில் அதிகாரத்திலும் புகழிலும் இருப்பவர்கள் தம் தவறுகளை மறைத்து ஆணவத்துடன் பேசுவதைப் பார்க்கிறோம். அவர்களின் வார்த்தைகள் எவ்வளவு மெருகுடையவையாயினும் மக்கள் மனம் அவற்றை ஏற்க மறுக்கும். நாம் எந்த நிலையில் இருந்தாலும் நம் நடைக்கு அழகு சேர்ப்பது உள்ளத்தில் உள்ள நாணமே என்பதை இக்குறள் நினைவூட்டுகிறது. அணிகலன்கள் இல்லாத எளிய ஆடையிலும் ஒருவர் அழகாகத் தோன்றுவது அவர் முகத்தில் உள்ள அமைதியால்தான். அந்த அமைதியின் ஊற்று நாணம். அதனால் வள்ளுவர் அணி என்றால் பொன்னணி அல்ல, நாணம் என்கிறார். இது உண்மையான அழகு பற்றிய ஒரு பாடமும் ஆகும். ஆகவே நாம் அணியும் நகையைவிட நம் உள்ளத்தின் நாணத்தை மெருகேற்றுவதே சிறந்த அலங்காரம். அது அழகை மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையையும் வளர்க்கும்.