Kural 1018 · பிறர்நாணத் தக்கது தான்நாணா னாயின்

விகர்ணனின் குரல்

இது மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் வரும் காட்சி. சூதாட்டத்தில் யுதிஷ்டிரன் தன் நாட்டையும் தம்பியரையும் தன்னையும் இழந்தான். பிறகு திரௌபதியையும் பணயமாக வைத்தான். கௌரவர் சபையில் அவளை அவமதிக்கும் முயற்சி நடந்தது. அன்று அந்தச் சபையில் பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர், திருதராஷ்டிரர் எனப் பெரியோர் பலர் இருந்தனர்.

திரௌபதி சபையில் கேட்டாள்: "தன்னைத் தானே முதலில் இழந்த ஒருவன் என்னைப் பணயம் வைக்க உரிமையுடையவனா?" இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டியது அறம் அறிந்த பெரியோரின் கடமை. ஆனால் அவர்கள் தயங்கினர். சிலர் அறத்தின் நுட்பம் மிகவும் சிக்கலானது என்று சொல்லி மௌனமானார்கள்.

அப்போது துரியோதனனின் தம்பிகளில் ஒருவனான விகர்ணன் எழுந்தான். "இந்தச் செயல் அறமற்றது. சூதாட்டம் ஒரு தீய பழக்கம். திரௌபதி வெல்லப்படவில்லை. பெரியோர்களே, ஏன் மௌனம்?" என்று குரல் கொடுத்தான். அவன் கௌரவன்; அதே குலத்தினன். ஆனாலும் தன் குலத்தின் தவற்றுக்காக அவன் நாணினான்.

கர்ணன் அவனைக் கடிந்தான்: "நீ சிறுவன்; பெரியோர் பேசாத இடத்தில் நீ ஏன் பேசுகிறாய்?" ஆயினும் விகர்ணன் தன் நிலையிலிருந்து மாறவில்லை. நாணமில்லாத பலர் இருந்த சபையில், ஒருவன் நாணியதால் அறம் ஒரு கணம் தலை நிமிர்ந்தது.

மகாபாரதம் விகர்ணனின் இந்தக் குரலைப் பதிவு செய்து வைத்துள்ளது. சபையே நாணாதபோது அறமே நாணியது; ஒருவன் அந்த நாணத்தை வெளிப்படுத்தியதால் அறத்தின் மானம் சற்று காக்கப்பட்டது. வள்ளுவரின் குறள் இந்தச் சூழலைப் பார்த்து எழுதியதுபோல் தோன்றுகிறது.

விகர்ணனின் இந்தச் செயல் பிற்கால இந்தியச் சிந்தனையில் பெரிதும் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. தன் குலத்துக்கு எதிராகவும் உண்மையைப் பேசத் துணிந்த இளைஞன் என அவன் போற்றப்படுகிறான். குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவன் கௌரவர் பக்கமே நின்று போரிட்டான் என்பது உண்மை; ஆனால் அந்த ஒரு நாளில் அவன் பேசிய உண்மை அவனுக்கு அழியாப் புகழைத் தந்தது. நாணமில்லாத சபையில் ஒருவனின் நாணம் அறத்தின் முகத்தைக் காப்பாற்றியது. இதனால் தவறுக்கு எதிராக ஒருவர் எழுந்தால் அவர் சார்ந்த குலத்தின் மானமும் ஓரளவு காக்கப்படுகிறது. அந்தச் சபையில் நடந்ததற்காகப் பெரியோர் பின்னர் வருந்தினர் என்று மகாபாரதம் பதிவு செய்கிறது; ஆனால் அந்த நேரத்தில் எழுந்த ஒரு இளம் குரலே வரலாற்றில் நிலைத்தது.

The Voice of Vikarna

This scene is from the Sabha Parva of the Mahabharata. At the game of dice Yudhishthira lost his kingdom, his brothers and himself. Then he staked Draupadi too. In the Kaurava assembly an attempt was made to dishonour her. Present in that hall were many elders: Bhishma, Drona, Kripa and Dhritarashtra.

Draupadi asked in the assembly: "Can a man who first lost himself have the right to stake me?" To answer this was the duty of the elders versed in dharma. But they hesitated. Some said the subtlety of dharma was too complex and fell silent.

Then Vikarna, one of Duryodhana's brothers, stood up. "This act is against dharma. Gambling is a vice. Draupadi has not been won. Elders, why this silence?" he called. He was a Kaurava, of the same clan. Yet he felt shame for his clan's wrong.

Karna rebuked him: "You are a boy; why do you speak where the elders do not?" Still Vikarna did not change his stand. In an assembly full of shameless men, because one man felt shame, dharma for a moment lifted its head.

The Mahabharata has recorded Vikarna's voice. When the assembly did not blush, dharma itself blushed; and because one man voiced that shame, a little of dharma's honour was kept. Valluvar's verse reads as if it were written looking at this scene.