Kural 1012 · ஊணுடை எச்சம் உயிர்க்கெல்லாம் வேறல்ல

பாட்டியின் பாடம்

பொங்கல் முடிந்த மாலையில் கிராமத்து முற்றத்தில் குடும்பமே கூடி அமர்ந்திருந்தது. எட்டு வயதுப் பேரன் கார்த்திக் தன் பாட்டி அன்னபூரணியிடம் கேட்டான்: "பாட்டி, மாடும் நாயும் கூட சாப்பிடுகின்றன, தூங்குகின்றன, குட்டி போடுகின்றன. நாமும் அதையேதானே செய்கிறோம்? அப்படியானால் நமக்கும் அவற்றுக்கும் என்ன வேறுபாடு?"

பாட்டி சிரித்தாள். "நல்ல கேள்வி கண்ணா. நம் முன்னோர் இதையே யோசித்திருக்கிறார்கள்" என்றபடி அருகில் வைத்திருந்த கரும்புத் துண்டை அவன் கையில் கொடுத்தாள். "இதைச் சாப்பிடு. ஆனால் நீ மட்டும் சாப்பிடக் கூடாது; எல்லாருக்கும் பங்கு வைத்துவிட்டுச் சாப்பிடு" என்றாள். கார்த்திக் ஒரு கணம் தயங்கினான். தன் தங்கையைப் பார்த்தான். தன் கரும்பை இரண்டாகப் பிளந்து பாதியை அவளுக்குக் கொடுத்தான்.

"இப்போது சொல்" என்றாள் பாட்டி. "அந்த மாட்டிடம் கரும்பைக் கொடுத்தால் அது தங்கையின் பங்கைப் பறித்துக்கொள்ளுமா, இல்லையா?" "பறித்துக்கொள்ளும்" என்றான் கார்த்திக். "நீ ஏன் பறிக்கவில்லை?" "பாவம்; அவளுக்குப் பசிக்கும். பறித்தால் எனக்கே வெட்கமாக இருக்கும்" என்றான் அவன்.

"அந்த வெட்கம்தான் கண்ணா, நமக்கும் மாட்டுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. வள்ளுவர் சொல்கிறார்: சாப்பிடுவதும் உடுப்பதும் குடும்பம் வளர்ப்பதும் எல்லா உயிருக்கும் பொது; நாணம் இருப்பதுதான் மனிதனின் சிறப்பு. தவறு செய்யும்போது உள்ளம் கூசுவதுதான் நம்மை மனிதராக வைத்திருக்கிறது."

கார்த்திக் மெதுவாகத் தலையாட்டினான். அன்றிரவு தூங்கும்முன், பாட்டி சொன்னதை நினைத்துக்கொண்டான். எத்தனை சுவையான உணவு கிடைத்தாலும் தங்கையின் பங்கைப் பறித்து உண்பது இனிக்காது என்ற அந்த உணர்வே தனக்குள் இருக்கும் மனிதத்தன்மை என்பதை அவன் முதல் முறையாக உணர்ந்தான்.

பாட்டி அவன் தலையைத் தடவிக்கொடுத்து, "இந்த உணர்வைக் காப்பாற்று. பணம் வரும் போகும்; ஆனால் இது போய்விட்டால் மனிதன் வெறும் உடம்புதான்" என்றாள்.

அடுத்த நாள் காலையில் கார்த்திக் எழுந்தவுடன் முதலில் தன் தங்கையைத் தேடிப் போய் அவளுக்கு ஒரு பிடி பொங்கலைப் பிடித்துக் கொடுத்தான். அவள் வியப்போடு அவனைப் பார்த்தாள். அவன் சொன்னான்: "நேற்று பாட்டி சொன்னார்; பகிர்ந்து உண்பதுதான் மனிதன் செய்வது என்று." அந்தச் சிறிய செயலில் பாட்டியின் பாடம் வேர் ஊன்றியது. அந்த வீட்டில் அன்று முதல் ஒருவர் உண்ணும்போது மற்றவரை நினைக்கும் பழக்கம் நிலைத்தது.

Grandmother's Lesson

On the evening after Pongal the whole family sat together in the village courtyard. Eight-year-old Karthik asked his grandmother Annapoorani: "Paati, cows and dogs also eat, sleep and have young. We do the same, don't we? So what is the difference between them and us?"

She laughed. "A good question, kanna. Our elders asked it too." She handed him a piece of sugarcane. "Eat this. But you must not eat it alone; share it with everyone first." Karthik hesitated for a moment. He looked at his little sister. He broke his cane in two and gave her half.

"Now tell me," said Paati. "If a cow were given the cane, would it take your sister's share or not?" "It would," said Karthik. "Why didn't you?" "Poor thing; she would be hungry. I'd feel ashamed to take it," he said.

"That shame, kanna, is the difference between us and the cow. Valluvar says eating, clothing and raising a family are common to all creatures; the special glory of a human is having naan. The wince in our heart when we do wrong is what keeps us human."

Karthik nodded slowly. That night, before sleeping, he turned over what Paati had said. However tasty the food, taking his sister's share would not taste sweet, and that feeling, he understood for the first time, was the humanity inside him.

Paati stroked his head. "Guard this feeling. Money comes and goes. But if this goes, a man is only a body."