Kural 1020 · நாண்அகத் தில்லார் இயக்கம் மரப்பாவை – Tamilone

Kural 1020 · Shame · நாணுடைமை

நாண்அகத் தில்லார் இயக்கம் மரப்பாவைநாணால் உயிர்மருட்டி அற்று.

Naanakath Thillaar Iyakkam Marappaavai / Naanaal Uyirmarutti Atru

The men that are dead to shame live not: they merely feign life even as wooden marionettes that are moved by strings.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

உள்ளத்தில் நாணம் இல்லாதவர்களின் நடமாட்டம், கயிற்றினால் இயக்கப்பட்டு உயிர் உள்ளது போலக் காட்டி மயக்கும் மரப்பாவையின் இயக்கத்தைப் போன்றது.

Meaning

The movements of those who have no shame within are like a wooden puppet that, moved by strings, deludes us into thinking it is alive.

சொற்பொருள் Word by word

நாண்: நாணம்; நூல், கயிறு
அகத்தில்லார்: உள்ளத்தில் இல்லாதவர்
இயக்கம்: நடமாட்டம், செயல்
மரப்பாவை: மரத்தால் செய்த பொம்மை
நாணால்: கயிற்றால்
உயிர் மருட்டி: உயிர் இருப்பதாகக் காட்டி மயக்கி
அற்று: போன்றது

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் ஒரு அழகிய சொல்விளையாட்டு உள்ளது. 'நாண்' என்ற சொல்லுக்கு நாணம் என்றும் கயிறு என்றும் இரு பொருள் உண்டு. மரப்பாவை கயிற்றால் இயங்குகிறது; மனிதன் நாணத்தால் இயங்க வேண்டும். ஆனால் உள்ளத்தில் நாணம் இல்லாதவன் இயங்குவது ஒரு கயிற்றாலேதான்: ஆசையின் கயிறு, அச்சத்தின் கயிறு, பிறர் கட்டளையின் கயிறு. அவன் தன் சொந்த விருப்பால் இயங்கவில்லை. மரப்பாவை பார்வைக்கு உயிருள்ளது போலத் தோன்றும். நடக்கும், ஆடும், பேசுவதுபோல் தோன்றும். ஆனால் அதற்குள் உயிர் இல்லை. அதுபோல நாணமற்றவன் உண்பான், பேசுவான், செயல்படுவான்; ஆனால் அவன் செயலுக்கு அறம் என்ற உயிர் இல்லை. வெறும் இயக்கம் உயிராகாது என்பதே குறளின் சாரம்.

'உயிர் மருட்டி' என்ற சொல் கவனிக்கத்தக்கது: பாவை மருட்டுகிறது, அதாவது உயிர் இருப்பதாகப் பிறரை மயக்குகிறது. நாணமற்றவனும் சமூகத்தை மயக்குகிறான்; தோற்றத்தில் உயிருள்ள மனிதன்போலத் தோன்றுகிறான். ஆனால் அவனுடைய உள்ளத்தில் மனித உணர்வுகளான கூச்சம், இரக்கம், பொறுப்பு இல்லை. உரையாசிரியர்கள் இதனை 'வாழ்ந்தும் வாழாதவர்' என்று கொள்வர். இந்த அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறளாக இது அமைவது பொருத்தம். நாணம் உயிரை விடவும் மேலானது என்று ஏழாம் குறள் சொல்லிவிட்டது; இங்கே நாணமில்லாத உயிர் உயிரே அல்ல என்று முடிக்கிறார். நாணம் இருந்தால் மனிதன்; இல்லாவிட்டால் மரப்பாவை. இதுவே அதிகாரத்தின் தீர்ப்பு.

இந்த உவமையைக் கூர்ந்து நோக்கினால் இன்னொரு நுட்பமும் தெரியும்: மரப்பாவைக்குப் பொறுப்பு இல்லை. பாவை செய்யும் எதற்கும் அதை இயக்குபவனே பொறுப்பு. நாணமற்றவனும் தன் செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்க மறுத்து, 'எல்லோரும் செய்தார்கள்', 'என்னை அப்படிச் சொன்னார்கள்' என்று தப்பிக்கிறான். பொறுப்புணர்வின் இழப்பே பாவைநிலை. எனவே நாணம் என்பது உயிரின் உயிர்; அது இல்லாவிட்டால் மனிதன் இயங்கும் பொம்மையே என்பது தெளிவு.

Explanation

There is a lovely play on words here. 'Naan' means both shame and a string. A wooden puppet moves by string; a human should move by shame. But one without shame inside moves by strings after all: the string of desire, the string of fear, the string of others' commands. He does not move by his own will.

A wooden puppet looks alive. It walks, dances and seems to speak. But there is no life inside. In the same way a shameless man eats, talks and acts, yet his acts have no dharma as their life. Mere movement is not life; that is the heart of the verse. Note the phrase 'uyir marutti': the puppet deludes by suggesting life. The shameless man also deludes society and looks like a living man. But within him are none of the human feelings of wincing, compassion and responsibility. Commentators take it as 'living yet not living'.

It is fitting that this should be the last verse of the chapter. The seventh verse has already said that shame is worth more than life; here Valluvar ends by saying that life without shame is not life at all. With shame, a man; without it, a puppet. This is the chapter's verdict.

கதை

தோல்பாவைக் கூத்து

தென்தமிழ்நாட்டின் ஒரு கோயில் திருவிழாவில் ஆண்டுதோறும் தோல்பாவைக் கூத்து நடைபெறும். திரைக்குப் பின்னால் விளக்கொளியில், தோலால் செய்த பாவைகள் ராமாயணக் கதையை நடிக்கும். பாவைக்காரர் சுப்பையா மூன்று தலைமுறையாகத் தொடர்ந்து வரும் கலைஞர். பாவைகளை இயக்கும் கயிறுகளையும் குச்சிகளையும் அவர் தன் உயிர்போல் காத்துவந்தார்.

ஒரு நாள் இரவு கூத்து முடிந்தபின் சுப்பையாவின் பேரன் முருகன் கேட்டான்: "தாத்தா, இந்தப் பாவைகள் ஏன் எவ்வளவு உயிருடன் தெரிகின்றன? அனுமன் தாவுகிறான், இராவணன் சிரிக்கிறான். உண்மையில் உயிர் இருக்கிறதா?" சுப்பையா சிரித்தார். "இல்லை கண்ணா. இது என் கைவிரலும் கயிறும் செய்யும் மாயம். இதில் உயிர் இல்லை."

"அப்படியானால் எது உயிர்?" என்று முருகன் கேட்டான். சுப்பையா சற்று நேரம் யோசித்தார். "நான் இந்தப் பாவைகளின் மூலம் ராமாயணத்தின் அறத்தைச் சொல்கிறேன். அந்த அறமே இந்தப் பாவைகளுக்கு உயிர். நான் ஒருநாள் இந்த அறத்தை விட்டுவிட்டு, பணத்துக்காக எதையாவது ஆடச் செய்தால், பாவைகள் அசைந்தாலும் அது வெறும் அசைவுதான்."

அவர் தொடர்ந்தார்: "மனிதர்களும் அப்படித்தான். உள்ளே நாணம் என்ற உயிர் இருந்தால் நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் மனித நடை. உள்ளே அது இல்லாவிட்டால், பணம், பதவி, பிறர் சொல் ஆகிய கயிறுகள் இழுக்கும் வழியில் அவர்கள் ஆடுவார்கள். வெளியே பார்த்தால் உயிருடன் இருப்பதுபோல் தோன்றும். ஆனால் அது பாவையின் ஆட்டம்."

முருகன் அன்று அந்தப் பாவையின் ஆட்டத்தைப் புதிய கண்ணால் பார்த்தான். அவனுக்கு ஒரு கேள்வி எழுந்தது: "என்னை எது இழுக்கிறது? என் நாணமா, வேறு கயிறுகளா?" அந்தக் கேள்வி அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் அவனுடன் வந்தது.

வள்ளுவரின் இந்த இறுதிக் குறள் அன்றிரவு கோயில் முற்றத்தில் அமைதியாக ஒலித்தது.

அந்த இரவின் கூத்தில் இறுதிக் காட்சியாக இராவணனின் வீழ்ச்சி நடந்தது. பாவை கீழே விழுந்தபோது மக்கள் ஆரவாரித்தனர். சுப்பையா திரைக்குப் பின்னால் அமைதியாக அமர்ந்து, "பாவைக்கு உயிர் இல்லை; ஆனால் அது சொன்ன அறத்துக்கு உயிர் உண்டு" என்றார். அந்த அறமே ஊர் மக்களின் நெஞ்சில் நிலைத்தது. அதனால்தான் ஆண்டுதோறும் அவர்கள் அந்தக் கூத்தைக் காண ஆவலோடு காத்திருப்பார்கள். அந்தக் கேள்வியே அன்றைய இரவின் உண்மையான பாடம்.

A story

The Shadow Puppets

At a temple festival in southern Tamil Nadu a tholpava koothu, a leather shadow-puppet show, is held every year. Behind a screen, in lamplight, puppets of hide act out the story of the Ramayana. The puppeteer Subbaiah belonged to a line of artists going back three generations. He guarded the strings and rods that worked the puppets like his own life.

One night after the show Subbaiah's grandson Murugan asked: "Thatha, why do these puppets look so alive? Hanuman leaps, Ravana laughs. Is there really life in them?" Subbaiah laughed. "No, kanna. It is the magic of my fingers and strings. There is no life in them."

"Then what is the life?" asked Murugan. Subbaiah thought for a while. "Through these puppets I tell the dharma of the Ramayana. That dharma is the life of these figures. If one day I left that dharma and made them dance to anything for money, the puppets would move, but it would be mere movement."

He went on: "People are the same. If within them is the life called shame, every step they take is a human step. If it is not there, they dance along whatever strings pull them: money, position, others' words. From outside they look alive. But it is a puppet's dance."

That day Murugan watched the puppet's dance with new eyes. A question rose in him: "What pulls me? My shame, or other strings?" The question went with him all his life.

Valluvar's last verse in the chapter sounded softly in the temple courtyard that night.

The night's show ended with the fall of Ravana. When the puppet fell, the crowd cheered. Subbaiah sat quietly behind the screen and said, "The puppet has no life, but the dharma it told has life." That dharma stayed in the villagers' hearts, and that is why every year they await the show eagerly.

சிந்தனைக்கு

உன்னை இயக்குவது உன் நாணமா, வேறு கயிறுகளா?

To reflect on

What moves you: your own sense of shame, or other strings?