Kural 1021 · கருமம் செயஒருவன் கைதூவேன் என்னும்

மைநாகமும் அனுமனும்

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டத்தில் வரும் காட்சி. சீதையைத் தேடி அனுமன் தென் கடலைத் தாண்டப் புறப்பட்டான். நூறு யோசனை அகலமுள்ள கடல். அவன் வானில் எழுந்து தாவியபோது, கடலுக்குள் மறைந்திருந்த மைநாகம் என்ற மலை அவனுக்கு உதவ எண்ணியது. முன்னொரு காலத்தில் இந்திரன் மலைகளின் சிறகை வெட்டியபோது, வாயு தேவன் அதைக் காப்பாற்றி கடலில் ஒளித்து வைத்தான். அந்த நன்றியால் வாயுவின் மகன் அனுமனுக்கு உதவ மைநாகம் விரும்பியது.

கடலிலிருந்து தங்க மலையாய் எழுந்த மைநாகம், "அனுமனே, நீ நீண்ட நேரம் பறந்து களைத்திருக்கிறாய். என் உச்சியில் சற்றே இளைப்பாறு; கனிகளும் கிழங்குகளும் உண்டு. பிறகு தொடர்ந்து செல்" என்று அன்போடு அழைத்தது. அழைப்பு உண்மையானது; கொடுத்தவன் நல்ல நோக்கத்தோடு அழைத்தான். எவருக்கும் அந்த நிலையில் ஓய்வு எடுக்கத் தோன்றும்.

அனுமன் மலையைத் தன் கையால் மெல்லத் தொட்டு வணங்கினான். "நண்பனே, உன் அன்புக்கு நன்றி. ஆனால் இராமனின் பணி முடியும் வரை எனக்கு ஓய்வு இல்லை. நான் இடையில் நிற்பதில்லை என்று உறுதி கொண்டிருக்கிறேன்" என்று கூறி, தொடர்ந்து பறந்தான். மைநாகம் அவனை வாழ்த்தி வழியனுப்பியது.

சிறிது தூரம் சென்றதும் சுரசை என்ற நாகர்குலப் பெண் பெரிய வாயைத் திறந்து அவனைத் தடுத்தாள். அனுமன் அவளுடன் வாதிடாமல் தன் உருவைச் சிறிதாக்கி அவள் வாய்க்குள் புகுந்து வெளியே வந்தான். அடுத்து சிம்ஹிகை என்ற அரக்கி அவன் நிழலைப் பற்றி இழுத்தாள். அவளையும் வென்று வழி தொடர்ந்தான்.

ஒவ்வொரு தடையிலும் அனுமனின் உறுதி மாறவில்லை. சலுகையோ, அச்சுறுத்தலோ, ஓய்வோ, எதுவும் அவனை இலக்கிலிருந்து நகர்த்தவில்லை. 'என் பணி முடியும் வரை' என்ற அந்த ஒரு எண்ணம் அவனை இலங்கை வரை கொண்டு சென்றது.

வள்ளுவர் சொல்லும் 'கை தூவேன்' என்ற பெருமை இதுவே. உழைப்பின் நடுவே வரும் இனிய ஓய்வு அழைப்பைக்கூட அன்போடு மறுத்துத் தொடரும் உறுதி, எந்தப் பெரிய இலக்கையும் அடைய வழி செய்கிறது. குடும்பத்துக்கோ குலத்துக்கோ செய்யும் நெடிய பணியிலும் இந்த உறுதி அவசியம்.

அனுமன் இராமனின் தூதனாக மட்டுமல்ல, தளராத தொண்டின் அடையாளமாகவும் இந்து மரபில் போற்றப்படுகிறான். இன்றும் அவனைத் தொழும் அடியார்கள் 'ஜெய் அனுமான்' என்று முழங்கும்போது, அந்த முழக்கத்தில் இந்தத் தளராத பணி உணர்வே ஒலிக்கிறது.

Mainaka and Hanuman

This scene is from the Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana. Hanuman set out to cross the southern ocean in search of Sita, a sea a hundred yojanas wide. As he leapt into the sky, the mountain Mainaka, hidden beneath the waves, wished to help him. Once, when Indra clipped the wings of the mountains, Vayu had saved Mainaka by hiding him in the sea. In gratitude Mainaka longed to help Vayu's son.

Rising from the sea as a golden peak, Mainaka invited him lovingly: "Hanuman, you have flown a long way and are tired. Rest a while on my summit. There are fruits and roots. Then go on." The invitation was sincere; the host meant well. Anyone in that position would feel tempted to rest.

Hanuman touched the mountain gently with his hand and bowed. "Friend, thank you for your love. But until Rama's work is done I have no rest. I have vowed not to stop midway," he said and flew on. Mainaka blessed him and saw him off.

A little further on, Surasa, a woman of the serpent race, opened a huge mouth to stop him. Hanuman did not argue; he made himself small, slipped into her mouth and came out again. Next the rakshasi Simhika seized his shadow and dragged at him. He overcame her too and continued.

At every obstacle his resolve did not change. Neither favour nor threat nor rest moved him from his goal. That single thought, 'until my task is done', carried him all the way to Lanka.

This is the greatness Valluvar calls 'kai thooven'. A resolve that affectionately refuses even a pleasant invitation to rest in the middle of the labour opens the way to any great goal. In the long task we do for our family and clan, the same resolve is needed.