Kural 1027 · அமரகத்து வன்கண்ணர் போலத் தமரகத்தும்

வாரணாவதத்தில் இருந்து

இது மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வத்தில் வரும் அரக்கு மாளிகை நிகழ்ச்சி. துரியோதனன் பாண்டவர்களை வாரணாவதம் என்ற ஊருக்கு அனுப்பி, அங்கு எளிதில் தீப்பிடிக்கும் அரக்கினால் செய்த மாளிகையில் தங்கவைத்தான். இரவில் தீ வைத்து அவர்களை அழிக்க வேண்டும் என்பது அவன் திட்டம். விதுரர் இதை அறிந்து, ஒரு சங்கேத மொழியில் யுதிஷ்டிரனுக்கு எச்சரிக்கை தந்தார்.

யுதிஷ்டிரன் அதைப் புரிந்துகொண்டான். ஒரு சுரங்கப் பாதையைத் தோண்டுமாறு விதுரர் அனுப்பிய சுரங்கத் தொழிலாளி உதவினான். ஓர் இரவு அவர்கள் எதிர்பார்த்தபடியே மாளிகைக்குத் தீ பற்றியது. பீமன் தானே தீ வைத்துக்கொண்டு குடும்பத்தைக் காப்பாற்றி வெளியேறும் வகை செய்தான்.

சுரங்கத்தில் இருட்டில் வழி தேடி நடந்தபோது குந்தி களைத்தாள். நகுலனும் சகாதேவனும் சிறியவர்கள். பீமன் தன் தாயை ஒரு தோளிலும், நகுலனையும் சகாதேவனையும் மற்றொரு தோளிலும் தூக்கிக்கொண்டான். யுதிஷ்டிரனையும் அர்ஜுனனையும் தன் இரு கரங்களிலும் பிடித்துக்கொண்டான். காட்டில் கடுமையான நடையாக இரவு முழுவதும் அவர்களைத் தூக்கிச் சென்றான் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது.

பீமன் அந்தக் குடும்பத்தில் தோளுக்கு வலிமை உடையவன். அவனுக்கு யாரும் சொல்லவில்லை; அவன் இயல்பாகவே அந்தச் சுமையைத் தன் தோளில் ஏற்றான். அவன் தம்பியரின் களைப்பையும் தாயின் துயரத்தையும் தன் முகத்தில் காட்டவில்லை. அவன் தாங்கிய சுமையை எவரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ளவில்லை.

இது போர்க்களத்தில் வீரன் முன்வரிசையில் நிற்பதுபோன்ற நிலை. குடும்பத்தின் ஆபத்தில், ஆற்றல் உடையவர் மேல் சுமை விழுகிறது; அவர் அதை முணுமுணுப்பின்றி ஏற்கும்போது குடும்பம் உயிர் தப்புகிறது. வள்ளுவரின் இந்தக் குறளுக்குப் பீமனின் தோள்கள் நேரடிச் சான்று.

அந்தப் பயணத்தில் பீமன் பசியையும் களைப்பையும் தாங்கிக்கொண்டான். குடும்பத்தினர் உறங்கும்போது அவன் விழித்திருந்து காவல் காத்தான். பின்னாளில் காட்டில் ஹிடிம்பையைச் சந்தித்த நிகழ்ச்சியிலும், அரக்கனைக் கொன்று குடும்பத்தைக் காத்தவன் அவனே. தனக்கெனத் தனிப் புகழைத் தேடாமல் குடும்பத்தின் நலனுக்காகத் தன் வலிமையைப் பயன்படுத்தினான். அதுவே வள்ளுவர் சொல்லும் 'ஆற்றுவார் மேற்றே பொறை'. அந்தக் குடும்பத்தின் உயிர்ப்பே பீமனின் தோள்களில் இருந்தது; அவன் தோள் தளர்ந்திருந்தால் ஐந்து பாண்டவரும் தாயும் அங்கேயே முடிந்திருப்பர். ஆகவே சுமை தாங்குபவனின் ஆற்றலே குடும்பத்தின் எதிர்காலம் என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி உணர்த்துகிறது.

Out of Varanavata

This is the lac-house episode in the Adi Parva of the Mahabharata. Duryodhana sent the Pandavas to the town of Varanavata and had them lodged in a palace built of lac, which catches fire easily. His plan was to set it ablaze at night and destroy them. Vidura learned of it and warned Yudhishthira in a coded tongue.

Yudhishthira understood. A miner sent by Vidura helped to dig a tunnel. One night, as expected, the palace was set alight. Bhima himself fired the place in a way that let the family escape.

Groping in the dark through the tunnel, Kunti tired. Nakula and Sahadeva were small. Bhima lifted his mother on one shoulder and Nakula and Sahadeva on the other. He held Yudhishthira and Arjuna by each hand. The Mahabharata says he carried them thus through the forest the whole night.

Bhima was the family's strong shoulder. No one asked him; he took the load on himself naturally. He did not show on his face the weariness of his brothers or his mother's grief. He shared with no one the weight he carried.

This is like the soldier standing in the front line in battle. In the family's peril, the burden falls on the one with strength; and when he bears it without complaint, the family survives. Bhima's shoulders are a direct witness to this verse of Valluvar.