Kural 1024 · சூழாமல் தானே முடிவெய்தும் தம்குடியைத்

உழவாரத் தொண்டு

இது பெரிய புராணத்தில் சொல்லப்படும் திருநாவுக்கரசர் என்ற அப்பர் அடிகளின் வரலாற்றில் வரும் நிகழ்ச்சி. அப்பர் சமணத்தில் இருந்து மீண்டும் சைவத்துக்குத் திரும்பியவர். சிவபெருமானிடம் அவர் கொண்ட பக்தி ஆழமானது. அவர் தம் கையில் உழவாரம் என்னும் சிறு மண்வெட்டியை ஏந்தி, சென்ற இடமெல்லாம் கோயில் வளாகங்களில் புல்லையும் முட்செடிகளையும் அகற்றித் தூய்மை செய்தார். இதைத் 'திருக்கோயில் உழவாரப் பணி' என்பர்.

அவர் ஊர் ஊராகச் சென்று சிவத்தலங்களைத் தரிசித்தார். எங்கு சென்றாலும் அவர் கையில் இருந்த உழவாரம் ஓய்வின்றி இயங்கியது. அவருக்கு எந்தப் பெரிய திட்டமும் இல்லை. 'இந்தக் கோயில் வளாகம் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும்' என்ற எளிய ஆசை மட்டுமே இருந்தது. அதை ஒவ்வொரு நாளும் செய்தார்.

அவருடைய உறுதியைச் சோதிக்க நினைத்த சிவபெருமான், அவர் புல் செதுக்கும் இடத்தில் பொன்னும் மணிகளும் தோன்றும்படி செய்தார் என்றும், அப்பர் அவற்றை வெறும் கற்களைப் போல ஒதுக்கி எறிந்துவிட்டுத் தம் பணியைத் தொடர்ந்தார் என்றும் மரபு கூறுகிறது. செல்வமும் அவர் முயற்சியைத் திசை திருப்பவில்லை.

அந்தச் சிறு தொண்டு தனிமனிதனின் வேலையாகத் தொடங்கி, காலப்போக்கில் ஒரு பெரிய இயக்கமாக மாறியது. இன்றும் தமிழகத்தில் அடியார்கள் குழுக்களாகச் சேர்ந்து கோயில் உழவாரப் பணி செய்யும் வழக்கம் உள்ளது. அப்பர் எந்தத் திட்டமும் வகுக்கவில்லை; ஆனால் அவர் தளராத முயற்சி ஆயிரம் ஆண்டுகள் தாண்டியும் தொடரும் ஒரு மரபாகியது.

வள்ளுவர் சொன்ன 'சூழாமல் தானே முடிவெய்தும்' என்பதற்கு இதை ஒரு சான்றாகக் கொள்ளலாம். ஒருவர் தளராமல் செய்யும் எளிய நற்பணி, அவர் எதிர்பாராத அளவுக்கு விரிந்து பிறருக்கும் வழி காட்டுகிறது.

தம் குடிக்கும் சமுதாயத்துக்கும் செய்யும் பணியில் பெரிய திட்டம் இல்லையென்றாலும், தொடர்ந்து செய்தால் இறைவன் அதை நிறைவு செய்வான் என்ற நம்பிக்கையை அப்பர் அடிகளின் உழவாரம் நமக்குத் தருகிறது.

அப்பர் அடிகள் வாழ்ந்த காலத்திலேயே பல அரசர்களும் செல்வர்களும் கோயில்களுக்குப் பெரும் திருப்பணிகள் செய்தனர். ஆனால் வரலாறு அப்பரின் எளிய உழவாரத்தையே தனிச்சிறப்போடு நினைவுகூர்கிறது. ஏனெனில் அந்த எளிய செயல் அடியார் மனங்களில் ஓர் அறமாக உருக்கொண்டது. இன்றும் ஒரு கோயிலில் புல் செதுக்கும் ஒவ்வொரு கையிலும் அப்பரின் உழவாரம் உயிரோடிருக்கிறது.

The Hoe of Service

This is an episode from the life of Appar, also called Thirunavukkarasar, told in the Periya Puranam. Appar returned to Shaivism after a time in Jainism, and his devotion to Lord Shiva was deep. Carrying in his hand a small hoe called the uzhavaram, he cleared grass and thorn from temple precincts wherever he went. This is known as uzhavarap paNi, the service of the hoe.

He went from town to town visiting Shiva shrines. Wherever he went, the hoe in his hand worked without rest. He had no great plan. He had only the simple wish, 'May this temple precinct be clean.' He did it every day.

Tradition says that to test his resolve, Lord Shiva made gold and gems appear where Appar was clearing the weeds, and Appar threw them aside like pebbles and went on with his work. Wealth did not turn his effort aside.

That small service, which began as one man's work, in time became a great movement. Even now in Tamil Nadu devotees gather in groups to do uzhavaram service in temples. Appar made no plan; yet his unflagging effort became a tradition continuing for a thousand years and more.

This may be taken as a witness to Valluvar's 'soozhaamal thaane mudiveythum'. A simple good work done tirelessly spreads far beyond what its doer expected and shows the way to others.

Even when there is no grand plan for the service of one's family and society, if one keeps at it, God will complete it: that is the faith Appar's hoe gives us.