Kural 1029 · இடும்பைக்கே கொள்கலம் கொல்லோ குடும்பத்தைக்

ஏகசக்ரபுரத்தில் குந்தி

இது மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வத்தில் வரும் நிகழ்ச்சி. அரக்கு மாளிகையிலிருந்து தப்பிய பாண்டவர்கள் தாயோடு ஏகசக்ரபுரம் என்ற ஊரில் மறைந்து வாழ்ந்தனர். ஒரு அந்தணர் வீட்டில் தங்கினர். அந்த ஊரை பகன் என்ற அரக்கன் துன்புறுத்தி வந்தான். ஒப்பந்தப்படி ஊர் மக்கள் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு வண்டி உணவோடு ஒருவனை அவனுக்கு அனுப்ப வேண்டும்.

ஒரு நாள் அந்த அந்தணர் குடும்பத்தின் முறை வந்தது. வீடு முழுவதும் அழுகையாக இருந்தது. அந்தணர் "நான் செல்கிறேன், என் குடும்பம் வாழட்டும்" என்றார். அவர் மனைவி "நான் செல்கிறேன், நீங்கள் குடும்பத்தைக் காக்க வேண்டும்" என்றாள். அவர்களின் மகள், "என்னை அனுப்புங்கள்" என்றாள்; சிறுவன் "நான் போவேன்" என்றான். குந்தி இதையெல்லாம் தன் அறையிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

குந்தி அவர்கள் முன் வந்து, "நீங்கள் எங்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தீர்கள். அந்த நன்றிக்காக என் ஐந்து மகன்களில் ஒருவன் உங்கள் சார்பில் செல்வான்" என்றாள். அந்தணர் மறுத்தார்: "விருந்தினரை நாங்கள் உயிருக்காக அனுப்ப மாட்டோம்." குந்தி அமைதியாக, "என் மகன் பீமன் அந்த அரக்கனை வெல்லும் ஆற்றல் உடையவன். கவலை வேண்டாம்" என்றாள்.

தன் மகனை ஆபத்தில் அனுப்புவது ஒரு தாய்க்கு எளிதல்ல. ஆனால் குந்தி தன் குடும்பம் பெற்ற நன்றிக்கடனுக்காகத் தன் துயரத்தைத் தனக்குள் புதைத்துக்கொண்டாள். யுதிஷ்டிரன் தயங்கியபோது, அவனுக்கு அவள் எடுத்துச் சொல்லி ஒப்புக்கொள்ளச் செய்தாள். பீமன் அந்த அரக்கனோடு போரிட்டு வென்றான்; ஊர் மக்கள் பாதுகாப்பு பெற்றனர்.

அந்தக் காலம் முழுவதும் குந்தி தன் மகன்களின் உயிர் ஆபத்தில் இருப்பதையும், அவர்களுக்காக அவள் பட்ட வருத்தத்தையும் வெளியே காட்டவில்லை. குடும்பத்தின் மானத்தைக் காக்க அவள் தன் துன்பங்களை உள்ளுக்குள் ஏற்றாள்.

இடும்பைக்கே கொள்கலமாக வாழ்ந்தாலும், குடும்பத்தின் நற்பெயரையும் நன்றிக்கடனையும் காப்பாற்றிய குந்தியின் உறுதி வள்ளுவரின் இந்தக் குறளுக்கு ஒரு உயிருள்ள விளக்கம்.

குந்தியின் வாழ்க்கை முழுவதுமே துன்பத்தைத் தாங்கிய வாழ்க்கை. கணவன் பாண்டுவை இளமையிலேயே இழந்து, ஐந்து பிள்ளைகளைத் தனியாக வளர்த்து, சொந்த நாட்டிலிருந்து துரத்தப்பட்டு, காடுகளில் அலைந்தாள். எனினும் பிள்ளைகளுக்கு அறத்தையும் தைரியத்தையும் போதித்தாள். பின்னாளில் கிருஷ்ணன் அவளிடம் வரம் கேட்கச் சொன்னபோது, 'எனக்குத் துன்பங்கள் தொடரட்டும், அப்போதுதான் உன் நினைவு எனக்கு இருக்கும்' என்று கேட்டதாகப் பாரத மரபு கூறுகிறது.

Kunti at Ekachakra

This episode is from the Adi Parva of the Mahabharata. Having escaped from the lac house, the Pandavas lived in hiding with their mother in the town of Ekachakra, lodging in a Brahmin's house. A rakshasa named Baka tormented the town. By agreement the townsfolk had to send him a cartload of food and one man each day.

One day it was this Brahmin family's turn. The whole house was in tears. The Brahmin said, "I will go; let my family live." His wife said, "I will go; you must protect the family." Their daughter said, "Send me," and their little son said, "I shall go." Kunti heard all this from her room.

Kunti came before them. "You gave us shelter. In gratitude, one of my five sons will go on your behalf." The Brahmin refused: "We do not send our guests to save our lives." Kunti said calmly, "My son Bhima has the strength to defeat that rakshasa. Do not worry."

Sending her son into danger is not easy for a mother. But Kunti buried her sorrow within herself for the debt of gratitude her family owed. When Yudhishthira hesitated, she persuaded him. Bhima fought the rakshasa and won, and the townsfolk were safe.

All through that time Kunti did not show outwardly the danger her sons were in or the pain it caused her. To keep the family's honour she took her sorrows inside.

Though she lived as a vessel only for hardships, Kunti's firmness in guarding the family's good name and debt of gratitude is a living commentary on this verse.