Kural 1028 · குடிசெய்வார்க் கில்லை பருவம் மடிசெய்து

குசேலனும் சுசீலையும்

இது பாகவத புராணத்தில் வரும் குசேலர் கதை. குசேலர் (சுதாமா) ஒரு ஏழை அந்தணர். அவர் குருகுலத்தில் கிருஷ்ணனுடன் ஒன்றாகப் படித்தவர். இப்போது அவர் வறுமையில் வாடினார். அவருடைய மனைவி சுசீலை பல பிள்ளைகளுக்கு உணவு தர முடியாமல் தவித்தாள்.

ஒருநாள் சுசீலை தன் கணவனிடம் சொன்னாள்: "உங்கள் நண்பர் துவாரகையின் அரசர் கிருஷ்ணன் அல்லவா? அவரிடம் சென்று உதவி கேளுங்கள்." குசேலர் தயங்கினார்: "நான் என்ன முகத்தோடு போய் அவரிடம் கேட்பேன்? என் வறுமையைச் சொல்லி அவர் முன் நிற்பது எனக்கு மானக்கேடு. அவர் இப்போது பெரிய அரசர்."

சுசீலை அமைதியாகப் பதில் சொன்னாள்: "குழந்தைகள் பசியால் வாடும்போது மானம் எதற்கு? நட்பின் உரிமையில் செல்வதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. கேட்க வேண்டாம்; போய்ப் பாருங்கள். உங்கள் நண்பர் தானே புரிந்துகொள்வார்." பிறகு அவள் அண்டை வீடுகளில் மூன்று கைப்பிடி அவலை இரவலாக வாங்கி, ஒரு பழந்துணியில் முடிந்து கொடுத்தாள்.

குசேலர் துவாரகைக்குச் சென்றார். காவலர்கள் அவரை உள்ளே விடத் தயங்கினர்; ஆனால் கிருஷ்ணன் அவரைக் கண்டதும் ஓடி வந்து கட்டித் தழுவினான். தன் அரியணையில் அமர வைத்துக் கால்களைக் கழுவி வணங்கினான். குசேலரின் துணியில் இருந்த அவலை, "என் நண்பன் கொண்டு வந்த இந்த அவல் எனக்கு எவ்வளவு இனிமை!" என்று கூறியபடி உண்டான்.

குசேலர் திரும்பும் வழியெல்லாம் தன் வறுமையைப் பற்றி ஒன்றும் கேட்காததை எண்ணி வருந்தினார். ஆனால் தன் ஊருக்குள் நுழைந்தபோது தன் குடிசை இருந்த இடத்தில் ஒரு மாளிகை நிற்பதைக் கண்டு திகைத்தார். சுசீலை நல்ல ஆடை அணிந்து புன்னகையோடு வரவேற்றாள். கிருஷ்ணன் எதுவும் கேட்காமலே அருளியிருந்தான்.

இக்கதையில் குசேலரின் மானம் அவர் குடும்பத்தின் தேவைக்கு ஒரு தடையாக இருந்தது. சுசீலையின் தெளிவே அந்தத் தடையை உடைத்தது. குடிசெய்வார்க்குப் பருவமும் இல்லை, வீண் மானமும் வேண்டாம் என்பதை இந்தக் கதை அன்பான முறையில் காட்டுகிறது.

குசேலரின் நிகழ்ச்சி தமிழகத்திலும் மிகவும் போற்றப்படுகிறது. அவல் என்பது இன்றும் கிருஷ்ண ஜெயந்தியன்று படைக்கப்படும் முக்கியப் பிரசாதம். அந்த எளிய அவலில் குசேலரின் நட்பும் சுசீலையின் தெளிவும் கிருஷ்ணனின் அருளும் கலந்திருக்கின்றன. வீண் மானத்தை விட்டுத் தேவையானதைச் செய்யத் துணிந்தவர்களுக்கு இறைவனும் துணையாவான் என்ற நம்பிக்கையை இக்கதை மக்களுக்குத் தருகிறது.

Kuchela and Susheela

This is the story of Kuchela from the Bhagavata Purana. Kuchela, also called Sudama, was a poor Brahmin who had studied with Krishna in the gurukulam. Now he lay in poverty. His wife Susheela struggled to feed their many children.

One day Susheela said to her husband: "Isn't your friend Krishna the king of Dwaraka? Go to him and ask for help." Kuchela hesitated. "With what face shall I go and ask him? To stand before him telling of my poverty is a disgrace to me. He is a great king now."

Susheela answered quietly: "When the children are starving, what use is pride? There is nothing wrong in going with the right of friendship. Do not ask; just go and see him. Your friend will understand for himself." Then she borrowed three handfuls of flattened rice from the neighbours, tied it in an old cloth and gave it to him.

Kuchela went to Dwaraka. The guards hesitated to let him in, but when Krishna saw him he ran and embraced him. He seated him on his own throne, washed his feet and bowed to him. He ate the flattened rice from Kuchela's cloth, saying, "How sweet is this rice my friend has brought me!"

All the way back Kuchela was sad that he had not mentioned his poverty. But as he entered his village, he was amazed to find a mansion where his hut had stood. Susheela, in fine clothes, welcomed him with a smile. Krishna had given grace without being asked.

In this story Kuchela's pride was a barrier to his family's need. Susheela's clarity broke the barrier. It shows kindly that for those who build up their family there is no season and no place for false dignity.